O pijl die splijt, die brandt, die nooit spaart, o Cupido, o steek die alles rooft! Gij raakt mij open, bloedt mij rood en kaal, o Cupido – steek, steek, steek, steek! Dieper in het hart, in het vlees, in de nacht, gij scheurt het ik, gij maakt het klein en groot, gij doodt en baart in één vurige klacht, o Cupido – steek, steek, steek, steek!…

Ontwakend uit een palindroom lag hij daar ziende blind van woede in een uithoek van de melkweg wacht hij nog steeds op keer ten goede op het verkeerde paard gewed trekt kwade trouw door merg en been als listig spoor van vuig bedrog vliegt zij als schaduw van hem heen aan gene zijde van de zon tot zij, ten prooi aan d'elementen gelijk…

Je slaapt te veel met de machtige intensiteit die dromen eigen is naamloos en anoniem in een bizarre droomwereld ben ik nog steeds relevant? vraag je aan het geweten van jouw intieme innerlijk ​ jouw naam staat zelden in de krant kent niemand je in dit land ben je onbekend hoor ik je weer aan mijn deur kloppen het zou de deur…

OP WEG NAAR ASCIANO Hoor je de oude vrouwen staan bij de fontein en zie je de zon hun gezichten beschilderen met voorbij vliegende tortelduiven Het plein is als een schelp gelegd en waaiert uit tegen de huizen waarvan de luiken daags sluiten ik kijk op hen neer vanaf het palazzo Hoor de oude vrouwen lachen ze draaien hun rokken in elkaar…

Doodvermoeid en uitgeput wacht de maestro del canto del cordilleras de los andes op zijn amoris dormicum in casa blanca quindecima in cubiculo verwikkeld in tastelijkheden met een gezochte, onvindbare onzichtbare primadonna Een vervaarlijke Medea liet haar tanden zien zwellende tentakels in een nietsverhullend solstitium…

Het naakte feit heeft haar eigenzinnige jas opgehangen aan de kapstok van dit onzinnige bestaan zonder jou is het leven als de schemering mysterieus zonder de helderheid van jouw lucide gedachten en ik weet niet zeker of het me kracht geeft dat ik zonder jou verder moet in de woordenstorm vol informatie over wat goed is om beter te…

Dit eens zo luchtig hart, vervuld met geestdrift en met vreugde Nu ontwricht door pijn en smart, waar het zich in liefde ooit verheugde Mijn ziel is mee gezonken, in de donkere diepten van een oceaan In weemoed gestaag verdronken, en als een schip in een storm vergaan Dit hart dat eens subtiel, werd ontstoken door jouw wakkerend vuur Nu…

Ze had hier willen uitleggen hoe het is om in jouw bed te liggen maar het leven nam haar mee naar een ander bed in een ander land en in de nacht wanneer de zombies tot leven komen in de geurige wind ziet ze jouw sombere zielgezicht alsof je nog altijd verliefd op haar bent onafhankelijk van verstand of wijsheid simpel in jouw gevoelige…

Hij liep naast je, maar jij zag niets. Niet zijn ogen, niet zijn stilte, niets wat hij brak met elke adem. Hij sprak, maar zijn woorden vielen tegen, op de grond als hopeloze scherven. Hij is er niet meer, niet in jouw wereld, niet in die van ons. Hij is verdwenen, uitgewist, vergeten voordat hij schreeuwen kon. Hij is weg,…

Heel in de verte waert zij rond daer aen den rand der ochtendstond waer zij mij om heur vinger wond 'k was haer mascotte, lieve hond die zij mij aen heur zijde bond een vreemd en mysterieus verbond dat ooit in heur paleis ontstond himmelhoch jauchzend, mond op mond wat niet voltooid werd maer inbond door tand des tijds - die ons heen…

Je nam mijn liefde mee naar onbestemde oorden kraakpanden met rammelende bedden matrassen vol met ongedierte in onbekende rommelsteden van een uitgeput niemandsland gevoelig omdat het pure liefde betrof veilig met een regenjas omdat overal aids loerde gespannen omdat verlangens hevig waren bang was ik om te veranderen maar ook jij was…

Twee zijden derzelfde medaille Silver queen stralend in zonnegoud Wint haar ridder te paard met haar taille Om haar vinger, haar ogen zijn koud Zij gaat ervandoor zonder spoor Met zijn geld dat hij roemloos verloor…

Waar eens de liefde bloeide, Heerst nu d'verterende haat, Deze uitersten liggen zo na, Kan toch geen toeval wezen. Kussen en verwensingen, Zijn een hemel van verschil, Komen vanuit dezelfde mond, Waar liefde en haat ontstond. Leven en laten leven klinkt Als een toch zo simple daad, Meer in lijn dan liefde en haat, Waarbij men garen…

Je begrijpt bloementaal en zang van flirtende vlinders de zon klimt over rauwe leugens nergens stilte in jouw leegte jouw nieuwe horizon voorbij fragiele woorden; Wanneer relatietwist om vrede roept na jaren van verwarring en conflicten opstand en tegenspraak, alles wat jij in het diepst van jouw gedachten voelt je voelt je thuis…

Jouw stilte valt in mijn stilte het graf gegraven in de herfst hoe mild de herinneringen zijn de toekomst is altijd onzeker het oude najaarsgoud gebroken en gevallen op de koude grond wie ben ik uiteindelijk geworden wie ben jij al die tijd geweest ah, ik drink nog steeds uit uw kopje kijk naar je trouwe foto aan de muur het schilderij…

Aan een vraatzuchtige rups die geen vlinder wil worden maak ik geen mooie woorden vuil ik fladder opgewonden zoek zonneschijn in jouw hart en slaap wanneer het donker wordt vol mooie droomavonturen op de doorzichtige bladzijdes van vergeten boekpapieren dus je zegt nu duidelijk opnieuw dat jij jouw lieflijke buik vol van al die dronken…

Hoe en waar het allemaal begon met ogenspel - het grote onverwachte van een dolfijn die onder water lachte Zij zwom een eindje verder met me op ik had haar slanke lijf niet in de gaten diepbruine ogen zag ik even later die mij betoverden, 't was een brunette die mij die zomer zwemmende verleidde Zo was het hoe het allemaal begon…

en toen was er rook tegen de bergen op van gestolde liefdes/gevoelens [wat dat impliceert weten wij die water waren in een vergezocht verleden] ‘het draait om de as de as! en pas als alles is verbrand kan een nieuwe tijd komen’ en na het blijven zal het weer gaan het zal weer gaan maar het dwarrelt en kruipt het draait en stinkt…

’t waren niet haar wenkbrauwen of ‘t prachtige profiel in de zon waar voor mij de bad trip begon maar wachtend voor ’n slurf om weggezogen te worden uit de dagelijkse sleur door ’n open deur ten faveure van enig herstel en om ’t gemoed bij te kleuren uit mijzelf zouden de vleugels nooit groeien wel vloeiende woorden ter bevestiging…

je liet de zon nog beter schijnen de laatste dagen bleek achteraf je stem klonk nog als altijd lieve woorden leeg als straf je lichaam glom nog net zo zacht en welwillend veeg en toch ook laf je hand klom nog even fijn vol verlangen streek de liefde af…