Mijn bloed zingt zacht door 't gouden avondlicht, de zon verdwijnt achter de verre horizon. De wereld wordt een droom, een vergezicht, terwijl de avond langzaam verder komt. De vogels zwijgen boven 't stille land, de rivier weerspiegelt hemel, dorp en licht. De avond raakt de wereld met haar hand en legt haar stilte op mijn gezicht. Is dit…

De kamer is stil, de stemmen zijn weg, maar ik hoor nog altijd wat jij niet meer zegt. In de hoeken van de kamer, in de plooien van de tijd, klinkt zachtjes het ritme van onze tederheid. Een schaduw die danst op de muur van de gang, een lied op de radio, bekend en zo lang. Het zijn de fragmenten, de sporen op de tast, van een liefde die ooit…

Dat het van een dieper voelen is dan de diepgang van geleerden die ’s avonds naar hun navel staren, hoor ik aan het woordenboek dat met horten en stoten uit jouw hart deze weidse wereld heimelijk betreedt. Iedere zin laat mijn adem stokken. Ik merk het aan de gevoeligheid waarmee je het heden reeds benadert, in een werkelijkheid die niet…

Zij verjoeg zijn zelfbeeld, zij hieuw zijn pijlers om als attributen voor een nog om te buigen toekomst, - schorpioenenstreken - de opgedrongen avondwandelriten die zijn dromen optuigden of rechtzetten, nadat alles steeds veranderde in dat waar niemand bereid toe zou zijn, wat je nimmer zou moeten slikken, buiten het niks dat daar zweeg…

verzoenbaar is de nabijheid dus omarm het heden zonder angst en houd de verbinding met jezelf hoog boven de vaste grond van instemming derhalve als hij droge ogen houdt alle haattaal inslikken kan vergeet hij graag haar kille stem die bovenal zijn welzijn vergalde zonder iets wat zij niet kwijt is of al hij gaf omdat het…

Onoverbrugbaar lijkt de afstand tussen toen en onze liefdesaffaires onafhankelijk van elkaar diep in het moeras van de rode namen en telkens wanneer je een slok neemt van de liefdesdrank die voor je staat denk je terug aan mijn armen die in het matte van duisternis jouw stille ziel omhelsden met alles wat ik niet in bezit had en…

Het verhaal kan beginnen met de brief op de deurmat die een vloedgolf teweegbracht aan herinneringen en woede wat maar langzaam wegebt Onthullender zou zijn om geheel terug te keren naar de duistere kern waar de schaduw kleur bekende in een tijd hier heel ver vandaan waar lente alles openbrak maar van korte duur bleek daar de…

gekreukelde grauwwitte bladzijden uit onze vroegere correspondentie probeer ik vochtvrij te bewaren in een doos met andere brieven het zijn ongecontroleerde emoties verdwaald op zoek naar pure troost tijdens nachten van intieme waanzin samengevat in zoete ernst van liefde eenvoudige opgeschreven kale feiten over de kleuren van bloemen en…

Hallo vijand. Alles is gewoon verontrustend als niemand anders bestaat in een wijde omtrek. Vrijwel geen vervroegde nalatenschap die luidruchtig is vergaan. Hallo tegenpool. Zij verdween ongeveer omtrent vóór of nadat jij te zien was in werkelijkheid. Het lawaai is onverstaanbaar uit haar handen geglipt. Niet herinneringswaardig…

Dat hij vertrok hij ‘gewoon eventjes’ wegging met voorbedachte rade dat verzweeg hij Maar nu nu wil hij terug Haar zal dat niet ‘gewoon eventjes’ overkomen Haar zal dat na zijn daden nooit meer gebeuren Maar zij zij kneedde beelden uit zwarte gaten liet de wereld los pakte de laatste nachten in ondergronds verkocht ze als oplossing…

voor aanvang van zijn afstomping vervaagde in afstandelijk groen haar opgeloste stoffelijkheid in de ochtendlucht iedere leugen blijkt echt zij zal nooit wederkeren, verdomme noch in dode lijve en hij wankelt in saaie stilte na haar lichtvertoon die haat houdt hem in leven zij doet wat zij wil met of zonder kleren voor zichzelf…

De stilte waardoor jij beroemd bent geworden geeft mij niet de liefde die ik nodig heb tussen dit sluimerende romantische lawaai jij leeft niet gelukkig op mijn dorre landschap nu de rode avondzon schijnt over het rulle duin nieuwe liefde brengt veel teweeg maar ik herinner mij het gepassioneerde bewegen en de mijmeringen…

Het lag er aan of hij er tegen kon hoe lang de stilte nu weer zou bestaan Hij wilde regen én de zon als bodembedekker geslagen in de orde der kameleons Zijn ironische tronie in oneindige gladheid standvastig zo gestreken dat zij hem onderschatte De bekende woorden die zouden vallen voordat zij de deuren wederom liet…

De wereld ontvouwde zich voor jou in wat vrijheid heten mag ik voorvoelde jouw gaan overmoedig zelfvoldaan Toen op vaste bodem – invoelend een simpel mens onverhoopte dromen Eén herinnering voedt nu eenzaam vuur waar verbinding gezocht wordt Wij zijn nergens meer te bekennen nooit meer als licht wat wel schijnen zal Jij zit klem…

Of je gelogen hebt, weet ik niet er ligt een waarheid ergens in het midden waar de hoge bomen zwijgen is harde wind meedogenloos, jouw karakter aan de ernst van vergankelijkheid onderhevig, zoals de kruinen buigen dansen oude woorden onbevangen wanneer het toeneemt dat verlangen die zoete heimwee naar een zoen maar we kunnen het niet…

Daar werd met zoute lippen gezoend gericht op zijn geketende lijf die jaren van smuilen en buigen vervreemd in de gedeelde leegte bleven de wrede kauwtabletten weg van rustgevend bladgeritsel stuitte zij op zijn verharde huid Zij wierp alles met verve van zich af de afschuwwekkende werkelijkheid met vulgaire viswijventrekjes daar stond…

Heldere maan raakt het zwijgend water in nachtelijk verpozen een lucide glimlach grijnst in grijstinten naar de vermoeide vijver je bent onzichtbaar aanwezig voelbaar in het wassen van de ogen van de nacht.…

Van het meerlagig verhaal vol conflicten ontging mij de paradox destijds helemaal zonder tegenspraak belandden haar elegantie en gratie in het gevang maar bleven hoe dan ook zonder kwade bedoeling ondanks de tegenslag Ik verkeer in duisternis van de waarheid en mijn geest wordt heen en weer geslingerd Was het een buitenaardse…

Wat zou ik toch graag dat boek willen zijn maar dan moet je goed zoeken Elime het ligt diep verstopt verder weg dan toen jij Mamatova, je liefde voor mij deed ontkiemen skin deep zat je in me maar onder de omslag van mijn huid, goud op snee kon ik jou terug verdienen mijn onyxogen zien jouw diamanten van kaft tot kaft lezen…

O pijl die splijt, die brandt, die nooit spaart, o Cupido, o steek die alles rooft! Gij raakt mij open, bloedt mij rood en kaal, o Cupido – steek, steek, steek, steek! Dieper in het hart, in het vlees, in de nacht, gij scheurt het ik, gij maakt het klein en groot, gij doodt en baart in één vurige klacht, o Cupido – steek, steek, steek, steek!…