De lucht is zo licht vanochtend witte wolken drijven doelloos zo licht te drijven en het fictieve gezicht verliezen en te verdwijnen in de werveldans van Stille Diepte en de anderen andersloos omhelzen met een hart van tranen Masker van gedachten van smachten in het vuur van inzicht verbranden Inzien dat je bent wat niet verschijnt…

stralend was je lach toen ik nog even de wolken donkerde die ik bij me had gooi maar open zei je zachtjes met een helderblauwe stem waarin de zon al scheen in onze ogen blonk het snel oplossende vermogen dat alleen de lente kent ongeremd in bloei…

De deur trok jij knalhard achter je dicht, toen ik jou in openheid gezegd had dat ik het niet meer wist. Uiteengespat jouw droom, ons vuur in een vonkengericht. Hoe hoog laait de smart op in deze stad, verliefdheid die grote verwarring sticht, de liefdeloosheid aan mij toegedicht, met ’t licht dat weer kwam toen ik tot jou bad? De vlam in…

op haar roze jurkje droomt een mannenoog, een mannenlach hij geniet bij voorbaat van een tere huid in ruwe werkmanshanden die hij zacht, heel zacht laat landen rond haar buik ooit droeg ze daar zijn kind, een jongen die met grote sprongen door het leven danst haar liefde glanst in grote ogen tussen vrouwelijkheid en deugd in de oude…

Grote gebaren wilde lokken ronde borsten korte rokken rode lippen zachte handen kousen benen gave tanden guitige ogen zwarte schoenen warm lijf heerlijk zoenen openlijk flirten innig dansen ritmisch opgaan gegrepen kansen…

de dagen zijn weer nieuw al vanaf het eerste uur stralen zij de hitte van het nieuwjaars vuur de trage donkere nachten zijn voorbij mijn goede voornemens staan keurig op een rij totdat jij komt mij meeneemt buiten alle orde en laat springen over vastgeroeste hordes wij gaan voor uren die slechts luttele seconden duren trotseren…

Eén kamer is voor jou Van alle gemakken voorzien Geheel naar jouw idee zowel aangekleed als ingericht Ga zitten; al naar gelang jouw wens, wordt op grote zilveren schalen 't resultaat van de bronst vereeuwigd…

jij stond niet in de bloemenwei naast zoveel anderen te geuren jij kleurde nog wat hogerop de boomgrens al voorbij waar jouw knoppen met de elementen vochten om te overleven jij wortelt daar vol trots jouw zaden zullen zelfs op de kale rots nog bloemen geven…

Oh, liever dan mijn administratie maak ik zalige gedichten over wijdse vergezichten Veel liever nog dan strijken ga ik gloedvol schilderen of heerlijk musiceren Maar liever nog dan creatief zijn Wandel ik met jou…

zag stilte branden warm licht wenkte spiraalde traag omhoog zacht zoog zij mij op ik liet me gaan van het geluid vandaan ontvouwde vertrouwde openheid liet me drijven op kleuren die elkaar niet weerspraken maar met ogen en lach een nieuw universum maakten heb lichaamstaal ervaren waarin woorden overbodig waren in het voelen van…

Hou mijn handen vast als ik aan je denk Hou mijn tenen op de grond als ik zweef Pluk 'n bloem Een spriet of straal Vergeet mij niet…

Zo je stilzee niet bevriest in honderdduizend ijskristallen eens bevroren alles stilzet in verloren doemenis Zo zal ik hier blijven wachten, lief tot voeten overstromen zal ik wachten tot je dooi vat zachtjes water weer laat stromen zal ik bidden tot wat God heet uit mijn eindeloos verlangen en te midden van jouw ijstijd zonnestralen voor…

de meeste dichters zijn altijd op zoek naar nieuwe woorden en die schudt je nu eenmaal niet zomaar uit de mouw zelf speur ik naar duidelijke taal waarmee ik simpel kan verwoorden hoeveel ik van je hou…

het machtige koor zong met bazuinen een bloedstollende finale maar in krochten en spelonken dansten dissonanten al hun valse toon in het verwaaien verdraaide de harmonie woorden klonken niet meer synchroon echoden hun zelfkant zonder de glitter en glamour van kerk en orkest zij hebben de deuren geopend de elitaire veste verlaten…

jij slingert jezelf als een ondeugend aapje van tak tot tak en hoog in de boom daag je me uit je vlooit de hond en de kat je klooit met mijn gemoed op een vreemde manier voelt dat goed want jouw jeugdige overmoed zegt stoute ogen en steels voorovergebogen dat je weet wat mij beweegt dan zeg ik amen ja, dit is liefde…

Als ik al wat ik verwachtte van het vers vergleden jaar vergelijk met het gebrachte dat ik dag op dag ervaar, vormt ook het meest wèlbedachte maar een kleurloos commentaar. In het grijze niet bij machte te schilderen hoe wonderbaar, als volmaakt het meest vertrouwde, ons ensemble zich ontvouwde. De volkomen symbiose is de eeuwigheidsprognose…

naarmate de nacht vorderde spraken twinkelogen boekdelen bleek jouw glimlach even onuitwisbaar als de mijne kroop je ongezien dichter vond zo de weg naar dat plekje waar over het bestaan er van nog werd getwijfeld scheen een zacht licht op al het nieuwe dat ik met beide armen omarm en lief zal hebben…

verlaten kleuren straten drabbig rood nog smeulen vreugdevuren maar dat zal niet lang meer duren de regen klatert en verzamelt zich als smerig water in de goot het dansen is voorbij uit huizen komen katers alleen de hond blaft vrij moeizaam komt de stad tot leven onuitgeslapen en wat bevend zoekt men koffie en elkaar zo…

het leeft in alles onder de tranen in de bomen in het graf het is er altijd ook diep in mij kruipt het schreeuwt ze tot het einde der dagen zelfs dan is ze het ZIJ al dat winnen zal alles is ze ze is er altijd…

de wereld reikt naar sterren in muziek en spel vergroot indringend uit wat op de hemel lijkt verzwijgt meestal de hel miljoenen zijn op zoek naar schoonheid en geluk blind voor bloemen op de hoek ik ben wat tegendraads proef liefde in het kleine volmaakt past jouw hand in de mijne…