overrompelend speelt muziek woordloos verlangen melodieën komen nog voor het horen uit het diepst van mijn hart tranen zijn de pijn van ervaren hoe ongrijpbaar dichtbij geluk kan zijn…

schaduw ik heb je lief waarin woorden ons leren te houden van tegenwind waarin goedheid ons omarmt in het liefelijke van geest schuif sluiers maar aan de kant en voel het onzichtbare in een klankrijk fluisteren in de ruimte waar jij bent en ik… samen geworteld om nooit meer uit elkaar te vallen…

heb bloemen gebracht op je graf jij liet het regenen om verdrogen te voorkomen nog staan ze daar in kleurige pracht ik wacht tot je komt uit jouw donkere nacht een straaltje zon laat het blond van je haar weer oplichtend dansen hoor nu je stem in de lach die je schenkt met het blauw van je ogen voor even bij mij in een…

De mens op zoek naar liefde, Kan haar niet vinden Al zoekt hij overal. Niet in de diepste diepten, Niet in de hoogste hoogten Van het heelal. Ze is ongrijpbaar, Ze moet er zijn Ja, ieder weet... Ze laat zich niet vangen... Maar legt in alle harten, Een groot en sterk verlangen. Och mens, sta nu eens even stil. En stop nu eens met zoeken…

Ik weet nog steeds niet of er juiste woorden bestaan die de geur van je huid kunnen vangen, van jouw golvend haar, het bewegelijk licht van je ogen, wat mij onbewegelijk maakt, verlangen vanuit de vingertoppen, strelend gebaar van verwachting op het puntje van je lippen. Als ik hiervoor woorden kon vinden zou ik de ogen…

Jou beschrijven zou ik 't Allerliefste willen, maar 'k Ga mij beperken tot de Uitwerking die jij op mij hebt Daar deze, jij zult het Waarschijnlijk niet geloven Eigenlijk alle perken Misschien te buiten gaat Als ik mij althans niet Echt zou kunnen beheersen 'k Heb mijzelf echter altijd Goed tot red'lijk goed in de hand De controle heb…

op het doek staan de kanttekeningen van jaren geschetst in zwart wit dagelijks leven heeft de lijnen vorm gegeven in het verstrijken van tijd van pastel tot in de donkerste kleuren spreekt het emotionele gebeuren pas als de dood arriveert wordt het doek door twee lagen lak gefixeerd…

. (die mooie glans kan alleen maar liefde zijn) nu draag ik wat je ogen voor me vroegen en jouw handen voor me kochten, in een winkel vol verschil heel zacht verwarmt mijn borst de witte steen maar als licht haar ronding kaatst laat lila tere bloemen bloeien, op de adem van mijn hart binnen smart vol zoet herinneren kleurt…

Vlinders die mijn smaakpapillen raken Zullen het niet lang meer maken Ik zal ze net zolang mijn lijf uit braken Totdat ze allemaal hun poging staken Om de sloten die mijn buik bewaken Te proberen met liefde te kraken…

Haar blauwe kleed ligt losjes om de ranke schouders, de witte kousen glijden langzaam van haar af, jarretels bungelen als een tochtgordijn in de deuropening van haar natte, gezwollen vulva. Elegant beweegt ze met haar slanke benen, brede heupen, losse haren, naar de oever van het gele water (Oeps!, een plasje zeker!). Het jonge lichaam, omgeven…

wadend op kniehoogte door mist van heden en verleden ken ik alleen maar mijn eigen unieke wereld van alledag waar elke gebeurtenis zich maar éénmaal voltrekt ondertussen schrijf ik bij gratie van onvolmaaktheid muziek op de blanke muren mijn ideeénwereld is mooier dan de werkelijkheid en denken maakt ongelukkig kom liefste dans…

vandaag alle rouge en schmink van de wereld verwijderd kostuums en decors weggedaan naturel aan het werk gegaan maar ontmoette slechts vreemden in een onverstaanbare taal gaf kussen op gevoelloze wangen schudde handen in weggooi gebaar geen kleur te ontdekken in het grijze circuit dat uniek zijn ontkende er is geen toneel in…

Als ik je vraag naar onze verbintenis zeg jij dat we twee huizen rijk zijn Je wijst naar onze verworvenheden, en naar onze vrijheid je vertelt me dat we al veel verder zijn dan dit, het gewone ligt al ver achter ons ik had het niet eens gemerkt het ging zo vanzelf Ik zie je, maar toch ik zie niet alles Ik hoor je, en ik voel…

ik veinsde stoïcijnse onverschilligheid voor het strelen met fluweel wist de tegendraadse vleug haar verboden deugd de zoete geur van bloed de vorens donkerrood legden in tekening de ingehouden passie bloot ik was geen slaaf aanbad haar slechts met de oprechtheid van mijn lijf liet haar domineren tot de rollen keerden ik eindelijk…

ik woog een handvol donker was zwaarder dan ik dacht leek op een klein probleem waarvan ik er vele had geschoven naar een kamerhoek die in het duister lag verborgen voor de ander die mij als optimistisch zag het is te zwaar geworden voor de schouders die ik heb moet gaan delen aan jou vragen ook een stuk te dragen…

ik voelde je, oprecht verdronken in ogen en slaapwaaierende lokken ik overspoelde jouw huid in daverend geluid kleef aan, zwaan en dons mij zachtjes naar de dood…

Zou je mij willen bewaren in het licht van ontluikende ogen in herinneringen aan verstilde schoonheid van een verlate schemer als het avondrood overgaat in nachtelijk blauw en ik je mijn lang vergeten brieven ongelezen laat onder het bladerdak waar ik je mijn hartenklop ontvouw zullen we dan onze zielen verstrengeld laten opgaan…

zij kleurt als lente en zomer de bellefleur in mijn hand is priller dan groen van oases in het brandend bruingele zand weerbarstig als rots gespleten door watererosie van ijzige trots danst als een kind dat in nieuwe dimensies haar speelruimte vindt zij is mijn eerste viool klassiek maar ook modern en frivool…

verlangens vlammen als dansende vuurvliegjes lichtjes in de buik…

Telkens als je mij met je ogen aanraakt en ik in de ochtendmist ontwaak, word ik licht en doorzichtig als een druppel dauw in de mediterranen van je hand, waar levend water stroomt waarmee je mij hebt gemaakt, nu aarzelen je lippen nog, waarmee je mij eens zult drinken, zal zien en begrijpen als je dat gedurfd had, nu kan ik alleen…