Dat je niet praat tot daaraan maar appelrot schimmelt de mand Was het gevlochten niet geteend genoeg? Riet kan soepel als het nat buigzaam zonder breken en toch pittig Bevochtigen met liefde maakt speeksel overbodig…

een handje vol zwart geel gebekt floot uit zijn nest in het tederste groen het hoogste lied van de zomer woest sprong de hond zijn tanden gewit naar de slapende kat en beet in de staart van de zonnende dromer we liepen met vrienden bepakt en bezakt in het heetst van de stad over zinderende wegen door zand naar het goudgele strand achter…

Als ik tegenover je zit kan ik mijn ogen niet van je afhouden Als ik naast je loop zoek ik steeds weer naar je hand Als ik je bij me voel zo fijn, dicht tegen me aan kan ik er niks aan doen, maar dan voel ik mijn mond vanzelf naar de jouwe gaan.…

Engel.. lieve zachte engel, zo dicht bij mij in deze volle glinsternacht.. ik voel jouw sterke veren engelarm rond mij, zacht strelend... Engel, ik hoor je adem jij raakt mij met je pure zuiver witte vleugelslag.. je engelenkracht, je mannenmacht, zacht zilveren engelenharenpracht Mijn engel, ik ben zo blij dat ik je heb.. dat jij bestaat…

iedere noot die ik neerpen draag ik op aan jou samen met de woorden componeer ik een lied iedere noot die ik spelen zal zal echoën in onze wereld waar jij ook bent of gaat de muziek zal je vinden ik draag dit liefdeslied op aan diegene waarvan ik hou ook na het scheiden in de dood zullen de tonen blijven zweven het blijft Ons Lied…

ik wil je ogen zien drinken van het koele water dat je hart verkilt dieper in je ziel zal ik me overgeven tot de bodem gaan samen zullen we de grens verkennen verleggen als een wens bang voor weidsheid angst om te verdwalen reikend naar een nieuwe tijd want ik wil jou in een apart begrijpen en kijken wat er komen gaat…

Vier foto's, een man en een vrouw, samen bij een paalhoofd op een zonovergoten strand. Ze staan daar, zij houden van elkaar, lopen daar, genietend, hand in hand. Eén van hen is de lucht, de ander is het water. Vier prachtige foto's, van een man en een vrouw. Zij gaan verder met elkaar, wat er ook gebeurt, die twee mensen van het…

ik steel jouw woorden en zet ze op de vaas als bloemen zo mooi sprekend jouw liefde…

je schreef me maar de letters dansten niet de krullen in je schrift kleurden geen passie waren hoekig in de tegendraadse vorm zwart op wit je tekst vol dissonanten in een vlakke symfonie door de laatste zin vaarwel het is voorbij doofde voor mij jouw melodie…

De zon schijnt. De wind waait. Nee, een briesje bedoel ik. Een briesje waait over het terras. Eindelijk zijn we samen. Nou ja, voor 't eerst, bedoel ik. Je zegt nog even maar niks. 't Was als ik me al zo lang had voorgesteld. Bedacht, bedoel ik. Beetje belachelijk, mijn jas en das, ‘t was niet nodig, ook wat warm en ongemakkelijk, voel ik…

in blauw spelen jouw violen kou wiegen in het prille groen hun eerste lentebloemen de trommelsectie roffelt weer uitbundig dat de zomer komt het koperrood galmt na in lange lome avonden pas als koren in akkoord hun applaus oogsten zal de zon in herfst langzaam doven maar jouw orkest zal winters echt niet sluiten want mijn…

gedachten doorkruisen bijna kozend flamboyant de heldere feeërieke maannacht in een milde licht-gele straling die je adem vervoert rijp en volwassen schrijf ik cirkels door gelenigd licht zonder woorden langs meander-gang jouw schoot rondom de kelk van zoetheid zacht waaiig roei jij in mijn ether zweef ik over beelden die tot bloei…

je liep niet maar danste op muziek die jij met duizend oren hoorde en trippelde akkoorden jij dirigeerde het orkest van je omgeving in eigen maat en diepgaande beleving een jeugd vol lichte speelse tonen de zwaardere zullen nog komen mag ik schuilen in je melodie zonder dissonanten en refreinen met je dansen op muziek want…

Een streelse wind verbindt richting avondse zwoelheid. Handen weten waar wensen willen zijn Hoe liefde voelt, Als harten smelten, Samen adem zijn. Hoe water juicht, Als regen valt, Meer van overvloed. Gek Mysterie Boem Een schemerlicht maakt…

Jij zegt jij ziet mij graag mijn stille jarenlange vriend, maar jij vindt de smalle weg niet die ik ben. Jij zegt jij ziet mij graag mijn vroege dageraad, maar jij houdt mij vast bij jou totdat ik haast herinnering ben. Jij zegt jij ziet mij graag mijn sprankelende passiebloem, toch weegt jouw vlinder zoveel zwaarder dan de mijne.…

Wat ik je zeggen wil zie je in mijn ogen Kijk maar goed naar mij dan zie je vanzelf wel wat ik bedoel Wat ik van jou wil horen zeg ik niet in woorden Maar wat ik van jou wil weten vraag ik je met mijn mond Wat ik je wil vragen vraag ik je in een kus en met mijn vingertoppen Want wat ik je wil vragen: Blijf alsjeblieft bij mij.…

Betover mij verover mij Met de kleur van de sleur op je gezicht en een aanwezige schaduw dag en nacht lig ik naast je en denk betover mij verover mij maak mijn hoofd licht streel me lief en zacht je lijkt tevreden, maar dat is schone schijn aan het kloppen van je slapen zie ik dat je niet kunt slapen, er is iets stuk betover mij verover…

ik heb je niet geofferd op het altaar van je geest het koele rooddooraderd marmer witte slechts wat is geweest geen bazuinen op het orgel de beeldenstorm voorbij in gebrandschilderde ramen kleurt valse zon bij voorkeur stukjes jij ik ben gegaan zonder graf of steen het sterrenkoor zingt volle borst voor jou alleen…

ik steel mijn bloemen hoger op de wind kleur uitbundig lijnend de lange kelken verfijnend geur passie langs het bed waarop de nectar is gelegd want zon zal snel je vleugels openen in eerste vlucht op warme wind ik wil dat je me vindt jij bent het enig welkom vlinderkind…

de vormeloze stenen die mijn zwijgen dragen rusten in een kloostermuur als engelen rond de ziel beschermen zij de stilte nadat mijn stem van een donker geruis beviel er is ook liefde die warmte wil bewaren hierdoor behoeven alleen mijn handen de eenvoud te verklaren…