Uit jouw schuilend duin ben ik geworpen schoonheid, wassend zand tussen hoop en troost verloren loop ik de dagen aan jouw hand, voel ik de woestenij zeer eenzaam lopen we langzaam naar het strand waar de zee ons doet geloven achter de schaduw van jouw gedichten houden we van onze liefde.…

Van hoe ik in een woordenstroom niet kan zeggen wat ik wil van hoe ik in een stortvloed van tranen mijn verdriet niet kwijt kan van hoe ik in een mensenmassa eenzaam kan zijn van hoe ik van de liefde spreek in mijn dromen van hoe ik verlang dat je weer bij me terug zult komen…

en we zeiden tegen elkander dat het eerste woord stil is en vol vertrouwen het zoete avontuur waarin we onze handen kwijtraken over zee en huid porseleinen pauzes die laten voelen hoe zacht liefde volgt en hoe jij fluistert: ga met me mee, ik lig aan je zij waarheen dan, vraag ik me af als de maan onze dromen al opraapt jij…

ik raap de voetstappen waar je ook gaat het pleintje rond de kleine straat waar rechtuit in bochtjes gaat het terrasje lokt met koffie of een slok en keuvelig gepraat zet ze voor je bed als jij de benen hebt gestrekt zij tonen je de weg die onze dag heeft afgelegd…

een woord gehoord in beelden die verdwalen een kreet om moeizaam te vertalen naar de stem die schreeuwt de uitgestoken hand die voelde wat stilte echt bedoelde ik ben verdwaald jij op nieuwe stoelen koud de open haard…

de morgen verwarmt – de middag in een hunkerend beminnen het bespeelt de liefde in een gekmakende (s)extase samensmeltend vloeit de middag over in de avond in een voorspel van opwinding in liefdesvuur van genot de avond vergaat in de nacht van een zalig verlangen het laat de wereld stilstaan in de passie van ongeremde lust de nacht…

heb slottorens bestegen jonkvrouwen bekeken aan het spinnewiel maar de hoofse adel daalde sneller dan ik viel toch spon zij garen bij ons ervaren op haar geur mocht ik ooit varen het patroon lijkt heel gewoon alleen is onze kleur nooit meer te evenaren…

de zachtgouden kleur van de maan draagt verlangen naar hoger sferen voorbij het onbestemde en ver voorbij de stilte tot aan de hoogste hoogte daar waar ontluikende liefde woont in blijde verwachting van een zonnekus…

waar vingers dralen handen geen warmte kunnen halen trekt kilte ijzig op uit vloeren en tocht een koude wind door de portalen bevriezen woorden die gesproken zijn doven blikken in het kale licht van pijn tot ijs en geven zo het voelen en bewegen prijs doodgevroren tot een schrijn van menselijk falen om bij elkaar wat warmte…

Ik zou je graag iets willen zeggen maar ik weet niet wat ik weet niks meer uit te leggen weet je dat? Van hoe graag ik je mag en hoe ik opleefde toen ik je eindelijk weer zag Ik zou het je zo graag willen zeggen weet je dat?…

Onbedoeld had jij die eerste noot in weemoed aangeslagen en God - aangeslagen was je door haar weggerukt bestaan ze was een uitgespeelde vrouw die door jouw heimwee werd gedragen op die uitgeholde dagen die je liever niet wou gaan En je zag weer haar piano waar zij ooit voor had gestaan Want zij speelde alle dagen hier het kon je nooit…

kunnen wij nog spelen in een tuin waar appels rozen zijn als ik ze pluk komt klein venijn de oogst verstoren verhaalt haar doornen toch ga ik af op bellefleuren manden vol met schitterende kleuren de rozen in mijn hand heb jij geschikt tot oogstpalet en zo hun warm aroma blootgelegd…

je groeide zacht bloeide in stilte op bomen en wegen jouw sneeuwse pracht zacht dalend in duizenden vormen elkaar ontmoetend begroetend in de avond en nacht haakte tot kristallijnen maar mocht in de zon je bloem niet meer schijnen het wit is vervaald verdwaald in kleurloosheid van water ooit zal jouw pracht weer gestadig dalen…

Hier, sta maar achter dit woord ik ben jouw stilte boom laat vallen die winter kom met de dagen van weleer toen we koeien in de regen zagen, en mannen in de regen zingen achter dit woord van vlakte verlang ik diepere wijsheid dan ooit onze liefde, en alle vriendschap die er over is in groter voelen, kleiner beleven wil ik jouw emotiegewoonte…

Alleen geestelijk is weinig te beleven wat bij geen wezen lukt, blijft maar even, onbeschrijfelijk rukt de smart aan ons vel, de essentie van verliefdheid, aangeboren, tussen aarde en de hel, paradigma van een streven, wat ziel en lijf niet scheidt, meer kon Descartes ons niet geven.…

overwinteren we moeten de winter goed ingaan, liefste de kleding uit de zomerslaap halen de schaatsen uit het vet voor we als Jezus over het water gaan de weg naar jou wordt hemelsbreed gemeten zoals het altijd had moeten zijn nu nu nog nu nog even het is niet altijd winter er komen weer zonnen die stijgen bomen die bladeren planten…

meid heb je het niet koud in dat flodderding, hier, trek mijn vest aan ik ben als onkruid dat vergaat zomaar niet typisch jij, met je prachtige handen waarin levensjaren liggen die ik in streepjescode lees ik kruip in je vest voel me warm en geborgen en jij vertelt van vroeger zoals je steeds vaker doet ik hou van jou, je golvend…

Met jou is niemand te vergelijken Niemand kan aan jou tippen of ook maar in je schaduw staan Daarom ga ik honderd procent voor jou Daarom.…

jij sprak als basalt in een zee vol geluiden een alt nog jeugdig in tijd je blauwzwarte stem trotseert elk gelijk ik graniette in lichtere kleuren breekbaar weerbarstig voelde je dromen van binnenuit zacht bas ik jouw golvend komen want in de zee vol geluiden vleugelt ons lied er ver bovenuit…

Verdronken in mijn eigen gedachten Achtervolgd door eindeloze angst Tijden tikken maar blijven wachten Op uiting van een verscholen kans Deze gevoelens zullen gaan vervagen Ooit plaats maken voor geborgenheid Tot dan met onuitgesproken vragen Genoodzaakte antwoorden zijn kwijt Toch een lichtstraal in het zwarte Een zicht van zonnigheid…