weer doop ik mijn kroontjespen in de magische inkt hoop dat mijn geschreven woorden ooit wolken aan de hemel kleuren met een schoonheid die zijn equivalenten kent in het mysterie van de eeuwigheid de wind in zoete vlagen mijn zinnen verder zullen dragen dan de horizonnen van voorbije dagen dat dit gedicht misschien het toekomstige…

vertel mij van het licht dat warm uit je ogen straalt in een gezicht dat innemend om een antwoord vraagt jouw lach die zon laat schijnen in het pareren van de mijne zonder woorden het gevoel beschrijft als jouw hand door mijn haren strijkt nog is er niets gezegd maar het elkaar verstaan is de basis van ons samengaan…

ik heb de bloemen geraapt die jij verloor op het pad naar geluk er een klein boeket van gemaakt vormen in ieder formaat talenten die nog niet wilden bloeien oordelen die maar bleven groeien verpakt in doorzichtig papier linten erbij voor de sier jij hebt het genomen verrast en verbaasd dit geschenk uit vroegere dromen…

jij groeit in glas met transparante vleugels licht draagt jouw pracht in brekende kleuren jij fladdert speels naar hemelse geuren in doorzichtige sculpturen wonen de glazen buren tot het glas barst wordt gebroken omdat het seizoen is afgelopen…

Als liefde te koop zou zijn, zouden rijen mensen staan wachten tot ze aan de beurt waren. Niet de liefde achter de rode lampjes, want die reikt slechts tot de deur en knip. Maar als liefde werd aangeboden met de air Miles pas in de aanslag, zou haat dan uitgebannen zijn?…

ik weet waar je bent gaat en verblijft nog is er altijd die strijd het warme verlangen om bij je te zijn je hand en ogen te vangen het is als ontsnappen naar een andere dimensie stappen in elkaar beter verstaan ongestoord en privé in de wereld der schepping verblijven op hemels terrein om later de liefde met anderen te delen in…

De hond blafte, er waaiden berkenblaren voorbij mijn venster. Toen was jij aanwezig voor ik je zag, zo intens en zeldzaam zacht, zo weemoedig en vurig. Ik voelde je voor jij me aanraakte. Weekgeel herfstlicht bereikte met moeite de kamer. Jij stond daarin zo sterk en teer, zo zwak en puur. Voor je iets zei, hoorde ik jou, mijn lief…

ik heb ertsen gesmolten stenen gekloofd geloofd in hogere machten paranormale krachten ervaren om jouw aura van ziel en magie te mogen bewaren kathedralen en torens gebouwd om de hemel te raken iets van jouw mysterie te smaken vreemde culturen bezocht in verre landen mijn licht opgestoken je bleef mij steeds maar ontlopen toch heb…

ik heb het allemaal vaarwel gezegd luxe oorden en het uitgaansleven mijd paleizen en arena’s stop met alle media en de sensatiebeluste hyena’s het is een zegen om eindelijk onszelf te kunnen zijn in een omgeving zonder schone schijn ik pak je hand en zie het paradijs al in je ogen als we in je lach naar buiten gaan je kijkt me aan…

laat mij in je kruipen ik sla je huid opzij en duik eronder nee, ik doe je geen pijn je merkt er niets van niet in het begin althans ik ga dwalen door je lichaam verken eerst je onderbuik waar ik vlinders zal ontwaken in je lendenen het vuur dat hoog opvlamt en zacht dooft maar ik zorg dat het niet uit gaat in je hoofd wandel ik…

Ik lig verstild in het grijze ochtendlicht ons mooie overtrek toont slijtage zojuist zag ik het najaar er voorgoed in vallen Wij, enkel nog een doorsnede van de herfst de zomers in ons zullen verjaren steeds verder bladerend achteruit Jij, die nog slaapt in de zachte trekken van jouw gezicht waarin de seizoenen sneller gaan dan ooit verwacht…

Heb je vandaag niet aangeraakt weer je adem niet langs mijn lippen weer je stem niet in mijn oor. Moest dingen doen op kantoor. Mailen en bellen en zo en je zeggen dat het later werd. De herfst buiten. Jij klein in ons bed. Als verlaten nog geen woord zou zijn had ik het nu voor je gemaakt.…

je bent stil maar toch alert op indolente wijze het grijze krijgt ondanks de jaren geen enkele vat op jou in lichte luchtigheid speel jij met tijd zonder sporen na te laten hebt een vrede over je waardoor de wereld jou niet meer kan raken maar in het kringetje van vrienden en vriendinnetjes vallen steeds meer gaten stop met…

het orkest speelt wat de schilder levend op het linnen zet violen huilen hete tranen als een kind zijn straf wordt aangezegd eerder soleerde de trompet een warme ontvangst in het knus geboortebed riedelen saxofoons de discussies die voor escalatie al zijn bijgelegd in de ritmesectie klopt het hart en slaan pauken hun volwassen…

De ontbijttafel had je klaargezet onderzetters, borden en eetgerei Ik ging even zitten op jouw plek wij hadden de wereld in twee gedeeld Jij sliep en ik dacht aan poëzie hoe ik uit kon drukken hoeveel en waarom met de smaak van wijn, walnoten en gorgonzola in de mond Ik hoorde iemand hoesten en liep naar boven, deed mijn kleren uit verloor…

Jij, die weet dat ik geen onbeschreven blad ben maar getekend door woorden mij kunt lezen nu ik naakt voor je lig en ik mijn ziel in je lichaam schrijf Jij, die behoedzaam de blaadjes van mijn hart omdraait als ik er hardop uit voorlees ezelsoren vouwt in mijn kwetsbaarheid zodat ik weet waar ik gebleven ben Jij, die weet hoe je onderhuids…

ik heb verbaasd de duiven zien stijgen langzaam verdwijnend in einders naar keuze nadat armen zacht wiegend wuifden handen met vingers als teken gekruist ja jij was thuis ver van applaus dat ik mocht oogsten uit onze woorden zinnen en strofen wij hebben alles gedeeld behalve het leven dat wiel spaakte en werkt op deze momenten echt…

het lijkt alsof ik je in de verte hoor roepen laten we bestaan zonder omhaal, nu, onttrokken aan voorheen zijn als niemand anders dan ons en ik een oneigenlijk anti-deel zoals ooit de schaduw van ons zonnehuis zonder jouw sporen geen pad dat zich kruist zich verdroogt in bedding verheft uit schemer, verdrinkt in grenzeloos het lijkt alsof…

een open dag niet om te ontvangen maar juist om te geven aan hen met wie ik mijn leven tot heden in liefde en leed heb doorgebracht met bloemen en woorden die altijd tekort schieten voor alles wat ik heb gehad maar mijn ogen stralen ik zal met ieder ons samen bewaren als kleinood en dierbare schat ook jij mijn muze die nooit op…

een leven lang heb ik verleidingen weerstaan het hoofd in deemoed gebogen als zij te sterk bleken te zijn nooit berustend geaccepteerd maar steeds weer geprobeerd om ongevoeliger te worden voor de angels in het venijn met het inzichtelijker worden van het leven bleken de gegevens niet meer de basis te zijn voor het bestaan het strijden…