Hier, sta maar achter dit woord ik ben jouw stilte boom laat vallen die winter kom met de dagen van weleer toen we koeien in de regen zagen, en mannen in de regen zingen achter dit woord van vlakte verlang ik diepere wijsheid dan ooit onze liefde, en alle vriendschap die er over is in groter voelen, kleiner beleven wil ik jouw emotiegewoonte…

Alleen geestelijk is weinig te beleven wat bij geen wezen lukt, blijft maar even, onbeschrijfelijk rukt de smart aan ons vel, de essentie van verliefdheid, aangeboren, tussen aarde en de hel, paradigma van een streven, wat ziel en lijf niet scheidt, meer kon Descartes ons niet geven.…

overwinteren we moeten de winter goed ingaan, liefste de kleding uit de zomerslaap halen de schaatsen uit het vet voor we als Jezus over het water gaan de weg naar jou wordt hemelsbreed gemeten zoals het altijd had moeten zijn nu nu nog nu nog even het is niet altijd winter er komen weer zonnen die stijgen bomen die bladeren planten…

meid heb je het niet koud in dat flodderding, hier, trek mijn vest aan ik ben als onkruid dat vergaat zomaar niet typisch jij, met je prachtige handen waarin levensjaren liggen die ik in streepjescode lees ik kruip in je vest voel me warm en geborgen en jij vertelt van vroeger zoals je steeds vaker doet ik hou van jou, je golvend…

Met jou is niemand te vergelijken Niemand kan aan jou tippen of ook maar in je schaduw staan Daarom ga ik honderd procent voor jou Daarom.…

jij sprak als basalt in een zee vol geluiden een alt nog jeugdig in tijd je blauwzwarte stem trotseert elk gelijk ik graniette in lichtere kleuren breekbaar weerbarstig voelde je dromen van binnenuit zacht bas ik jouw golvend komen want in de zee vol geluiden vleugelt ons lied er ver bovenuit…

Verdronken in mijn eigen gedachten Achtervolgd door eindeloze angst Tijden tikken maar blijven wachten Op uiting van een verscholen kans Deze gevoelens zullen gaan vervagen Ooit plaats maken voor geborgenheid Tot dan met onuitgesproken vragen Genoodzaakte antwoorden zijn kwijt Toch een lichtstraal in het zwarte Een zicht van zonnigheid…

Onze liefde vliegt hoog vannacht in die luie stoel krul jij jouw tenen dame van de nacht fluisterend zacht de hoop slechts in een zucht verdwenen wind jij je op de wereld op z’n kop en mijn armen om jouw romp verstrengeld terwijl je langzaam naar mijn antwoord hengelt vlieg ik weg in vogelvlucht en droom verdwenen.…

raakte de hemel in een blauw ogenblik jij sprak als zon zoals god dat nooit kon draalde om warmte te halen uit jouw veelvoud van stralen hoorde je stem en geloof in erkennen de waarheid herkennen de moed heb mezelf te kleuren in eerlijk gebeuren…

Heb ik je al gezegd hoeveel ik van je hou Heb ik je al gezegd hoe moeilijk het soms is zonder jou Hoe kan ik je overtuigen, ik zal als je wilt heel diep voor je buigen... mijn lieve Koningin Ik hou van jou en van jou alleen.…

Trillende lippen willen spreken van verlangen hartstochtelijk glijden zij over jouw warme zachte huid. Doordat het kaarslicht het zwart van de nacht doorbreekt glinstert het zweet tussen ons en die geur spoort aan. Ik word door jouw blik gevangen en verdrink van liefde al jouw huid is mijn verlangen als het kaarslicht langzaam…

jij mocht de eerste tonen horen van juist geboren uit haar negenmaandenlied je stemde op gelijk en kijk hoe gaaf weer de natuur op oma lijkt nog in dromen maar zomers is je eerste lach die hem in winters licht liet komen…

zag de grauwe vensters in muren van niet thuis een straatlantaarn donkerde de chaos in schijnbaar verlaten huis toch klop ik aan in licht verwachten de voordeur kraakte in het openen na zoveel stille nachten je blik weerkaatste in de schemer van de trap ik had de eerste stap gezet jij wist mijn gevoel jouw hand vond feilloos snel…

Reikhalzend kijk ik naar wat komen gaat vragend, vol verlangen, dromend ben ik nu al stil je schoonheid weer bewonderen doet me zweven Zal ik straks sterven, badend in het zweet of zal ik morgen verder leven Als ik het verschil dan nog maar weet.…

kinderlijk plezier in het turen naar grijze sneeuwvlokken tegen een grauwe hemel dwarrelende donkere vlekken die zo zacht en beheerst een witte deken vormen alles is rein en zo stil in onze lange winternachten is daar het zachte licht van sterren en maan boven deze toegedekte aarde waar jij en ik beminnen geborgen in elkaars warmte…

En was oorspronkelijk niet elk beeld van jou te teer voor woorden later zou ik je schaduw bedekken beschermen tegen licht breekbaar is mijn adem nu als ooit de klank van ons geluk tussendoor was er het leven samen en intens.…

duizend werelden ging ik rond met jou aan elke horizon toen je plotseling voor me stond lieve mooie eenzame als over de einder gevallen door niemandsland omgeven beweeg je voor me uit als op een andere bol liefste mooiste eenzaamste laat mijn lijf trillen van het je willen…

Zonder touw klom ik omhoog en las de hartstocht in je ogen in verhalen verderop las ik de woorden -Jij bent God- die met zijn blauwe blik me meenam naar de laatste toevluchtsoorden waar ik ronddreef in beminnen van een opgewekt genot Zo dronk ik met jou de beker van het Elfde Gebod…

roodkoper is de reling gepoetst door hem en haar ik schipper maar kombuis in warme knusheid die toch met koude stilte strijdt want ieder heeft een eigen zeil gehesen nog spinakel ik voorop maar voel gedonder bij het reven niemand heeft meer iets te geven heb ze afgemeerd aan lager wal het geflikflooi begon in het vooronder al…

een laatst sneeuwgordijn rafelt losse plukjes hagelt kleine stukjes in smeltend samenzijn de noordooster klaart de lucht en na een aard uitstralen kunnen we de schaatsen halen wij zijn niet uitgeblust laten snelheid ons plezier bepalen op sloten en kanalen met koek en zopie in de rust eindelijk gaat de vorst de erfenis inschalen…