uit donkere wolken vlagen traag de regenschermen daglicht kan het leven even niet beschermen troost zich met een lange nacht wacht tot kou en stilstand zijn geweest maar mensen vieren feest uitbundiger dan ooit met kaarsen bomen en midwinterdromen laten zij de zonnewende in de langste nacht weer komen…

heb je dromen gedanst tutude in bewegen gaf elegantie weer een kans jij reikte mij de hand in eerste opening ik balleriende op jouw change trippelde en draaide om je heen je reverensde meer dan ooit voorheen totdat ik in je armen viel in slotakkoord ons moment van stilte het applaus was ongehoord…

Het leven kronkelt als een smokkelaars pad, meandert als een ongeleide beek, vindt verblijf waar zelfs de dood geen trek in had en verdwijnt wanneer je eventjes niet keek. Je maakt je plannen of het leven een kanaal, een vierbaans autoweg is, vol voorspelbaarheid. Het botst voortdurend, ach, je weet het allemaal. Toch wil je de illusie niet…

m’n lief van geen dag bewust vangt het eerste streepje licht zo breekbaar nabij zo broos het geluk…

toen ik stil in de archieven dook papieren vleugels weer ontvouwde wist ik je terug je schudt het stof af van je rug als jouw dossier nu wordt geopend ik hoor je lach nog altijd geroodkoperd leeft nu in mijn handen als een lenteduif vliegt op voor even zomer en de herfst uit zag je oogsten in je vlucht het ongetemde leven je…

liefdeloos, het woord alleen te grof voor de dag die vuig straks op ons wacht het vuil te verneuken dat zelfs de regen niet kijk me in de ogen en zie dat wat ik zei op en top gemeend dus zwijg nu en spreid dat bed voor ons over deze nacht meer mag je niet en ik ook niet…

ik harnas recht mijn maliënkolder en gevest jij zeepbelt in je bad en jaagt het schuim naar mijn gevecht terwijl ik vlijm en scherp de woorden kloof ze puntig steeds onthoofd warmen de oliën je lijf al klaar voor ons ontmoeten ik ben bereid te sterven in het heetste van de strijd alleen jouw zeepbel geeft slechts sop en kan mijn…

heb je lief terwijl je valt en dwarrelt op de herfstwind je groeide lente in de hoogste toppen ontmoette zon en blauw was niet te stoppen kleurde in het eerst prilgroen en zomerde volwassen nu bladeren we tapijt maar in het samen oogsten is godzijdank een nieuwe lente voorbereid…

zij vond mij een god en ik geloofde haar schiep een wereld om haar heen een koning, een keizer en ik beloofde haar de aarde als geen één.. .. maar mijn eigendunk beroofde haar van ’t leven naar het scheen…

nog stormde je niet terwijl ik met regen kou uit buien haalde de hoge bomen bogen al hun takken bladerloos in jouw ontkennen jij speelde wind ik regende het kind pas later was orkaan de veel gevraagde prater…

~~~ uit het oog, zei je maar nooit, nee nooit langer of vaker dan een adempauze uit het hart, zei je niet en dat klopte regelmatig denk jij soms dat houden van geen werkwoord is? ~~~…

Schuchter bedekt zij de bakens, overbrugt de vrije jaren zo. Legt met het lichaam de havens open, strekt door de schrille echo van het lied dat speelt op de kim een hand naar het schip wat niet aanmeert. De tornado neemt gradatim de stand aan van het flinke schip, veert het hoger en hoger op zee. Bedolven onder de golven keert…

zag in de hoogste takken nog wat blad je kaalde snel van onderen het was de lach van lente en frivool in zomeren je dwarrelde zo gaaf in pril ontluiken groende godvergeten mooi was niet te stuiten tot ver voorbij de kortste nacht gingen we in kleur en geur de perken te buiten ik heb je herfst zo lief de vruchten van ons samenzijn…

zoals je daar staat met de maan in je ogen en de wind die je haren woestwarrend verwaait zo leg ik je vast aan een papieren ketting verscheurbaar possessief maar onverdeeld vrijwillig een momentopname in ontwikkeling altijd binnen handbereik…

een kastdeur kraakt de klok verstaat het tikken van zijn slag de tijd telt uren rustig af op tonen van haar eindigheid zon verschiet in kleur laat stofjes dansen in de willekeur van lucht de geur van lang geleden herkenbaar in gebeden we zitten stil gevangen in het broze lijden lippen smakken in het delen van de dorst zien haar…

nog verwaai je niet zag de wind zacht met je spelen je bloemde in een herfstnadagen zelfs de storm kon jou niet raken je steelde op een vrucht die door de zomer was gekust kleurde vol in lentedragen heb je geur gekust toen november jou deed breken maar onder rode bladeren staan al je groene strepen…

het neon straalt en knippert vrolijk ja een flard muziek deint mee in warme lucht met feestelijke geuren luidruchtig bruist het leven door een open raam gordijnen die in felle kleuren zachtjes meebewegen maar op de natte straat verschuifelt zat publiek ogen steeds ontwijkend voortdurend langs gezichten strijkend leeg en zonder lach…

als jij er weer bent en voeten dansen in witte aarde dunner dan de wind word ik als water omspoel ik jou in tedere verwarring tintelend tot de palm van jouw hart…

de kruisingen staan in mijn streek aan kreken, waaibomen, zo krom gebogen vanaf den dijk hier te zien bastaarden zijn het, hybriden, wolven speels zijn de kronen, ze kuisen de zuidwestenwinden, voorover vallend met grillige stam en natte voeten bij oostkerke op de krinkeldijk staan mijn mannen weer paraat, ze zien het gat van de zee, ze…

Ze woont in mijn schelp van ruisend verlangen In de wondere knop van mijn rozendroom En ik zie haar in een vlam van vlinders een regen van sterren hoor haar in het zingen van het gras op de koelte van mijn huid ontwaar haar in de zoete geur van een blauwe bloemennacht En ik hou van haar Een broos geheim in teder licht Betoverend…