Zie, zoals ik naar u kijk op deze zaterdag, zo wil ik van uw stille wimpers eten als ik mag? Veertig dagen en iets meer heb ik naar uw stilzwijgen gezocht. Kinder- stemmen in mijn kamer klinken lang in deze passionele lente. Zie, zoals ik naar u kijk op deze dag: hoe kan ik u bereiken? Ik hoor uw zuchten van de nacht. Waar blijft het licht…

De stilte verscheurd midden in de nacht Jouw stem aan de andere kant Hier heb ik op gewacht Een half land tussen ons Honderden kilometers apart Het maakt mij niets uit want je zit in mijn hart Ik kan je ruiken en voel de warmte van je huid Dat het slechts een fantasie is maakt mij niets uit Steeds als ik de verbinding verbreek…

De woorden die alles over de liefde zouden gezegd moeten hebben,- ten dode letter zijn zij opgeschreven, breedsprakig aan hun eigen overkill. Een andere dichter heeft het eens rakelings gezwegen in een ademtocht klankkleur zonder betekenis, Want alles van liefde immers is woordloos. Hier leg ik dan maar de taal ter ruste, hopend op…

liever zou ik eigen leven aan de dood gewonnen geven dan mijn kind, onschuldig nog dat is echte liefde, toch? Vader God, hoe kon U geven d’Allerliefste van uw leven Eigen Kind, onschuldig nog is dat echte liefde, toch? Goede Vrijdag, Gods verdriet groter liefde ken ik niet…

liever zou ik eigen leven aan de dood gewonnen geven dan mijn kind, onschuldig nog dat is echte liefde, toch? Vader God, hoe kon U geven d’Allerliefste van uw leven Eigen Kind, onschuldig nog is dat echte liefde, toch? Goede Vrijdag, Gods verdriet groter liefde ken ik niet…

liever zou ik eigen leven aan de dood gewonnen geven dan mijn kind, onschuldig nog dat is echte liefde, toch? Vader God, hoe kon U geven d’Allerliefste van uw leven Eigen Kind, onschuldig nog is dat echte liefde, toch? Goede Vrijdag, Gods verdriet groter liefde ken ik niet…

je ogen smeren honing op mijn beschuit zoet je lippen in massage op de mijne krachtige armslag laat angsten verdwijnen zachtjes lurk ik aan mijn thee, met suiker de eau de toilette die mij een kenmerk geeft laat je mij behagen op je hangende manier fluisterende woorden kriebelen van binnen en uiteindelijk kruipen we samen weer in bed…

Wat schetst mijn herinnering telkens weer: Jouw schoonheid levensecht in mijn atelier. Ontelbare kleuren die mijn ogen blijven bewerken, haast uit lijken te breken door lagen verf; het zichtbare ontward. Er is geen begrensde ruimte meer alleen licht dat graag door vensters gluurt.…

Aanraking is niet wat me ongeduldig maakt van jou; de tijd die in een tel wenkt is groter dan de toekomst. Je huid veegt de druppels van het veld dat bloeit; dronken van dorst steek ik jou voorbij. Ontmoeten is wat niet hoeft in een genot van leegte; gretig vult zich mijn wezen met jouw ogen, jouw blik. Ik vloei als een inktvlek…

ik bouw muren om me heen, nee, niet meer van steen maar van herinnering van toen het beter met ons ging jij vloog, ik aardde in de rots waar jij op neerstreek en langdurig naar me keek samen braken we de spanning in een lach de tijd stond stil in blauw dat alles zag wind waait geuren naar de overkant kleuren worden fletser sporen…

Tegenwind waait woeste vlagen dikke spetters spatten uit elkaar miljoenen druppels, vochtig, klaar proberen mij naar zee te dragen Striemkracht wakkert regenslagen gesmolten kristallen, ijzig zwaar ze doorweken vlot, ik, zoutpilaar die niet in staat is, heeft te klagen Het lijkt of ik me expres laat plagen door de kille storm waarin ik…

door onze haren streelt de wind die pijnlijke plekken laat voor wat ze zijn voel de kracht groeien vanuit je hart het kost bloed, zweet en tranen om te kloppen een schittering van zonlicht treft jou de voorgrond ligt voor je open maak je passen rap voor de schaduw komt en je wachten moet op nieuwe kansen normaal een kus, dan weet je dat…

Jouw handen willen vangen verscheuren geleefde tijd zij vlechten stil verlangen vingers verstrengeld in strijd Mijn handen gebaren zacht raken jou heel even aan jij schrikt terug, onverwacht verkrampt door herleefde waan Onze handen vouwen verward ontsluiten nog te leven tijd vereelt geraakt tot in het hart verzachten gestreden strijd…

Vlagen van wind zag ik door flarden van mist als een raaf die door blauwe hemel snijdt in jouw ogen, twee ogen, gemaakt van tijd en geduld en een zucht en een snode list van bedoeling, van duiding en steeds bereid te broeien, te branden, en dan weer sist door tranen, te stomen, tot onbetwist gefladder steeds helderder schemer verspreidt…

zoek maar je eigen geluk fladder maar zonder problemen eens zal je komen totaal van je stuk je vleugels kapot je hoofd in de strop van je dromen strijk dan neer op de hand die je eens heeft gestreeld vertel je verhalen hoe alles verveelt en je nergens je ziel kan vertalen ik wacht met wijsheid van jaren om morgen met…

Het teerste roze, het zoetste goed; mijn mond verlangt naar uwe weelde. Uw zoenen zijn als zacht satijn, waarmee gij mij ten dode streelde. Herboren tot gedeeld genot; uw welving volg ik in het laven. Gij drenkt en kust mijn lijf tot lust; hoe stilt gij mij tot overgave.…

La soirée de l'onze avril un bal galant se situe au centre de la ville. La musique vague de la mer se ballonne entre des enfants char- mants. Les petites filles sont drapées en robes nacrées. Quelques couples agés - ils semblent purement la vérité - dansent l'aube jusqu'au midi. Dans les ténèbres de la nuit, je te cherche, ma chère Flavie…

de mantel van het zwijgen hangt weer om mijn schouders de zakken propvol stilte ik hou ervan de stof zacht langs mijn lichaam te voelen glijden in waterdichte plooien en te horen hoe goed niets zeggen bij mijn persoontje past zo kan ik dagen en zelfs weken lopen tot jij dan heel behoedzaam in dit stille pakje tast…

de la réponse c'est que j'espère de pouvoir recevoir votre lettre - à l'onze suivant? Ce temps sent long! - sur mon adresse nouvelle à Paris. La boîte à lettres ici-bas reste très vide. Mais je suis en train de goûter une tasse de thé jasmin, mon cher... un instant si vous voulez? La fille Flavie s'endormait plus tard en attendant…

Ik voel alleen je hand strelen; geïsoleerd als een verenpak trek ik onderhuids kippenvel. Ik ben een bang dier dat rilt. De vrouw die mij bemint bestaat alleen als een geheime wens in een wereld die mijn zinnen voedt gelijk massageolie mijn spieren. Je wilt me wakker schudden je drukt je handen op mijn schouder; ik verzet me maar…