Terwijl donkere wolken voor de maan schuiven houdt het duister een man gevangen Tussen talmen en vergelden verliest hij zichzelf in diepgewortelde pijn twijfel en wraak woelen Tussen nacht en ochtendlicht drijft droefenis hem tot waanzin rouw is angstaanjagend Zozeer onbuigzamer dan razernij sterft hij of kijkt hij het…

De zon spreekt tot ons met licht, waar de bloem geur en kleur belijdt en de hemel met sneeuw en regen dicht. In de tempel van ’s Werelds heiligheid huist een drang, ontembaar, onstilbaar, de stomheid der dingen te doorbreken; om in woord, kleur, klank en gebaar het geheim van het Zijn uit te spreken. Schoonheid wil uit vele bronnen stromen,…

geslagen in ’t triootje heksenbollen als toverbrouwsels in ’n beslagkom kreeg hij zijn ronkende plagen niet door die keeltjes gedouwd er werd vlijtig gestookt tot de stoom zou opstijgen van de doorgekookte wrevel [zes tepels die rijzen in zijn verbeelding] zijn hoorns trilden door de overvloed van zijn natuur zijn jagende vingers…

Misschien bleef jij het kind dat bij vrouwenborsten beschutting zocht Misschien hoopte jij op een hemel omdat je van de belofte hield Misschien zocht je een vader die over je haren streek en zei dat jij de liefste was Misschien had je daarom subtiele humor omdat die de droefheid overwon Misschien moest je schrijven omdat…

'Dicht niet zo dichtbij me', sprak de schrijver. 'Hou het algemeen. Wat IK ervan vind, wordt meestal ijdel.' Zo dacht hij bij zichzelve, emoties strelend, wegend voor het decorum van zijn ziel. (Zo'n trigger moet toch zeker zijn inzet vijzelen. Of wijzigen...) Hij wist het niet. Zag slechts fanatieke rijmelaars, vertederd door het Grote-mensen-gevoel…

Mijn wiegje was een kinderbed met spijlen Ik was een huilbaby, een zwarte meeuw In de familiemui; een niet te peilen Vreemd donker kind uit een voorbije eeuw Met roze nageltjes en zwarte ogen Wit lakentje, borduursel en satijn Geboortetranen die er niet om logen En rondjes kinderwagen op het plein Veel later mocht ik lopen over tonnen…

Obscuritas en duisternis zij kleuren de novemberis de mensis die geen mens is maar de sombermaand van eenzaamheid we zien ze door een breedbeklens is homo deus mens of god? homo betekent immers mens en als hij wijs is sapiens in wie de schaduwen en schimmen als gedachten en verbeelding verblijven in herinnering kaleidoscoop van…

Hij was schrijver Schilder en zeker Antiapartheids- activist 'De ware bekente- nissen van een wit- te terrorist' is een van zijn vele werken Vele decennia in- middels woonde en werkte hij in Frankrijk Vaak eenzame op- sluiting in Zuid- Afrikaanse cel In 1975 opgepakt tijdens een ge- heim bezoek aan Zuid-Afrika Destijds…

Aan de uiterste onderrand van het platteland beitelt men in steen gehouwen woorden. Omhaal in tierelantijne-taal verachtelijk versiersel als men niet anders dan kortaf praten moet. Een krachtige knik zwijgzaam in barre arbeid gebral en gebalde vuist in nachtelijke uren. Aan de uiterste onderrand van het platteland waar mens en…

De vele regels die zijn langsgekomen - het is een terugkerend feest geweest. Het zou een reden zijn opnieuw te beginnen. Maar de mens bleek een benauwde. 'Kijk eens wat Die heeft neergepend! Moet ik dáárop reageren? Zo ja, mijn dichtsel zal hem danig leren.' Op iemand ingaan leek een Tetanusklus... Zo zijn er meer facetten waarop de…

dichters zijn reizigers door het vreemde landschap dat leven heet neem de dichter Boudewijn Buch van hem kennen wij z'n passie voor dode dichters en verre reizen tijdens zijn reizen naar verre oorden raakte hij zo dikwijls in extase dat het bijna besmettelijk leek het flirten met de dood en het onvermijdelijke sterven koesteren als een…

hoe je met een pen of een simpel potlood het papier kan beroeren en hoe de woorden tederheid durven verwoorden hoe de dichter vooralsnog in woord en gebaar en hoe de dichter soms hoe de dichter soms zomaar een gedicht kant en klaar...…

zo rijgen we alles aan elkaar de dagen van alledag verhalen muziek en de ruwe dood zo vegen we bedachtzaam de maat der dingen bij elkaar de man implosie van tule en prikkeldraad onwetend nog fietst de dood van het vrije woord tegemoet de tienduizend dingen die we vergaten vonden we in de ruimten rondom in woorden en een atlas…

in een andere tijd op een andere plaats waren zij variaties op ons we zijn elkaars blauwdruk het ene kind is in een andere onvaste tijd hetzelfde kind: over het hoofd gezien door de eeuwen heen de ineenstorting van deze liefde synchroon met de uitgebloeide bloem of met de val van een imperium: langzaam maar zeker…

ziet een mens voor wie het spel het hoogste is de draak weleens in de ogen of blijft hij gewoon bang? is de schrijver verzamelaar van scherven die vergeefs naar synthese zoekt of vind je hem pas in de wortels? zoekt de familie in meanderende conversaties de overeenkomst in hun verschillen of heelt zij zo haar wonden?…

ter herinnering en ode aan Charles Baudelaire (les fleur du mal) met de tijd op de hielen vluchtigheid trachten voor te blijven en dit natuurlijk allemaal tegen beter weten in maar je moet toch ergens voor op de loop gaan in het leven... maar goed het doel staat vast de eenzame aankomst ginds aan de finishlijn van het bloemloze…

het zijn de muzen niet die je vermorzelen en voor de beroepsziekte van veellezers, de bijziendheid heb ik je voldoende en vroeg genoeg behoed het zijn de letters niet die jou het licht uit de ogen steken weet je nog hoe ver we keken over het veld waar vossen in het vroege zonlicht samen kwamen je zou kunnen kiezen voor de nieuwe taal, mijn…

De watertaxi nam een grote bocht Om dan te arriveren bij de halte De kade had ik eerder niet bezocht In brons, gespierd - een scheepsbouwers gestalte Het Schreiershuisje aan de boulevard Werd expositieruimte, afscheidstranen Geplengd door vissersvrouwen zag ik daar De Maas met vrachtvervoer en witte zwanen Een straffe wind klopte de golven…

Meer door het ruisen van de hoge bomen dan door het lomen van het warme weer is hij in een heuze hazenslaap gesust. Of hij daarin daadwerk’lijk rust? Dwaalt hij dromend door verhalen of is zijn snuivend snurken zinloos malen? ‘T is waar de goed geschoren onderkin verbleekt onder het roze blozen van één oor en het streepje mond is -…

Rond het middernachtelijk uur Strandden zij op het azuur Te donker zonder maanlichtvuur Bij 't eiland buiten grens en tijd Van jeugdigheid in levensduur Van 't eeuwig elyzees elixer In Circe's magisch receptuur Onwetend van oneindigheid Zij, godin en kruidenmengster Schalks, bevallig qua postuur Troont O mee naar haar rotspaleis…