Of het God is of de mens die oorlog en geweld heeft uitgevonden laat ik in het midden van de twijfel overal ter wereld waar oorlog is vallen er onschuldige slachtoffers vrouwen en mannen, kinderen en ouderen dat kan nooit de bedoeling van een schepping zijn geweest dat moorden, verkrachten, vernietigen de laatste onschuld wordt vermoord…

ik open deuren maar wind breekt uit jaagt schaduwen na door het gebarsten licht wankelend scherft realiteit uit eigen spiegelbeeld het is weer mooi geweest in vervlakking eist de top beloning hun zwepen hebben lang genoeg geslagen striemen tekenen de huid als aanklacht in de kleine letters van het leven zij zijn volledig uitgebuit…

met zwarte lagen dekten wij ons toe behalve zij die dat door branden nog even wilden vertragen een lach van het is mooi geweest was niet altijd feest maar wij hebben voor ons werk gestaan de plicht gedaan het gaf rust aan nabestaanden te weten dat zij die gingen nog altijd deelden in het fysiek en geestelijk aanwezig zijn in…

een schrijfster vertelt misbruik is wat de klok slaat men vindt er iets van men vindt er altijd iets van de voors en tegens spreken uiten zich middels social media in Amerika staan vrouwen op bekende koppen rollen gaan door het slijk hier gaat ook de beerput open in de schrijverswereld, toneelwereld sportwereld, en de modellenwereld…

de stad was allang ontwaakt mensen waren aan de wandel. oorlogsresten lagen nog in de straten in het park werd een eerste voetbalwedstrijd gespeeld, vogels zongen de lente tegemoet een eerste botsing was een feit bij eerste ontmoetingen werden de beste wensen gewenst eerste boodschappen waren al gedaan zo werd de eerste dag in het nieuwe…

ik zag ze lopen miste in alle ogen een lach hun trekken proportioneel gericht op het begin van de dag gestuurd door een innerlijke kracht stemmen zij op elkaar af alleen buitenbeentje terug van een woeste nacht detoneert het gezag geeft de lach weer wat ruimte ja hij was het ook zat maar wordt genegeerd door de kudde met haast…

Met kinderdromen die ruimte krijgen voor doen gaan we ver komen. Stimuleer de jeugd in verwezenlijking en zie hun wil als deugd. Reik ze kansen aan en ja, dan verbetert ook het ouderbestaan. Wij deden verkeerd, zij zullen dat allicht doen, maar hebben geleerd? Straffen helpt even? Dat bepaalt geen koers voor een waardevol leven…

beginnerstijd trekt trage uren langs nog niet gevulde structuren van het nieuwe jaar onwennig is de nieuwe sleet van oude patronen die wij als dagelijkse zekerheden ooit hebben gedragen daar vallen nu gaten met hilariteit bijdehandjes waren er al aan gewend in minder dan een mum van tijd de nieuwe modus is het zelfsturend team…

Mijn voornemen voor dit nieuwe jaar is dat ik mij nog veel meer schrap zal zetten tegen alle dwang die enkel in het belang is van de hebzucht van de toch al rijken. Zij kunnen het bekijken want ik ga voor de goedwillende enkeling waarvan het hebben en houden zichtbaar slijt door overgave aan gemeenschapszin tegen alle druk van verplichtingen…

de laatste avond van ’t jaar regen slaat met kracht tegen de ruiten jochies van veertien met zakken vol vuurwerk buiten mijn echtgenote zet de oliebollen en appelflappen klaar de laatste avond van 't jaar een droge periode was door de meteo niet voorzien regent nog steeds, klok slaat bij ons juist halftien over twee en een half uur zijn…

Onbegrensd komen van gaan, op de weg van oneindig reiken. Kracht van kunnen van bestaan, die toch niemand kan bereiken. Neerkijkend op opkijkend oog, wachtend op het klimmend oor, dat niet weet door te breken, alsof zijn kunnen is bezweken. Zwemmend in de simpelheid der dingen, lijkt het te verdrinken in zijn gaan. Het brein staat erboven…

ik heb mijn gedachten gebouwd op de fundamenten van de maatschappij waarin wij ons bewegen en waar wij leven wilde een betrouwbare woning maar dat kon ik meteen al vergeten omdat wij niet pasten in het model maar met extra belonen lukte het wel sociale woningbouw op de linkse hoek vol denimblauw met grote gaten in de broek wat…

Ik liet naveldiep mijn baard groeien Werd een omgekeerde vogelverschrikker De blauwe haagmus uit onze tuin nestelde zich schichtig resoluut De blauwe haagmus broedde in stilte Voorzichtig schreed ik door het leven Toen de kroost constant werd gevoed durfde ik amper nog te bewegen Toen mijn baard geen nest meer was Werd ik weer lichter en…

met een licht autistische lach handel ik snel de dagelijkse ongemakken af heb ze al op mijn bureau gesorteerd in kleine hoopjes aandachtspunten de ergsten zal ik meteen negeren omdat zij proberen mijn leven te ontregelen met andere zaken kan ik net als bij het muziek maken alles rustig moduleren door links af of rechts…

ik heb het schermpje aan een vreemde selfie kijkt me verbijsterd aan moet ik mijn of zijn ogen geloven van die dwaze foto’s zonder kop of staart hoewel de kop en het decor duidelijk maken waar het over gaat het was alsof ik viste in zwart water pas bij het ophalen zag ik mijn vangst die maakte me bang omdat ik mezelf…

ik had mijn handen gevuld dacht met een lach en geduld de wereld te veroveren het ging niet mis er liep helemaal niets verkeerd wij hadden alleen de juiste tools niet geleerd na een korte hype zitten wij nu knijp als zzp ers van het eerste uur zijn wij nog lang niet rijk…

vluchtig dwarrelt zand over duizend sporen geselt palmen waaronder psalmen ooit zijn geboren een geitenhoeder lacht als hij de kudde drijft grijnst als wind de hoofddoek van een schone verwaait een vredig dorpsdecor waarin tijd de ogen langzaam heeft gesloten voor vernieuwing buiten pas avonds als ouderen de luiken sluiten verheft…

Dit is... geen kruk maar een zetel waarop je niet neerploft Je hebt je... gekleed, opgedoft en wacht op je chaperonne Zijn invitatie op geschept papier wil je nogmaals ....overlezen De arm.... zal hij je straks reiken nadat hij je kledij heeft geprezen.…

Een keten van gebeurtenissen is het leven waarin hoop en twijfel hun dansjes doen, om zich dan weer stil langs de muur te begeven met een besef van "Er was eens ..." en "Toen ...". Vluchtig wordt er een datum afgesproken, maar de plichten zijn opnieuw niet overzien en plannen blijken met elkaar niet te stroken dus overheerst de gedachte…

waarom zijn wij allen zo beschamend schamele schapen de buik aangevreten steeds stiller blatend gedrongen aan de grasvelden van de zelfkant schamper ziende struisvogels de haartooi geplukt de kop in het zand steeds kaler de aanblik als schriele kippen waar zijn de meutes naartoe steeds slachtend als een roedel wolven die de verdwaalde herders…