Ik begrijp papa niet maar meer dan hij mij en de wereld die niet zo klein is en niet zo simpel als hij haar ziet door een snorbril onder de wilde haren van zijn jonge pruik Ik wil meer dan wandelen met de hond kaas raspen, en thee bij mama, thee bij oma meer dan later zoete herinneringen…

Onzichtbaar is mijn hand, waarin de aarde ligt, ik streel en sla haar trek er vuur uit, stapel ijs op ik breng haar hagel, sneeuw en regen: Houd van mij! Ach, houd van mij! .....De mensen hopen mij te zien .....en uit mijn mond te horen wie .....ik ben en wat mijn plannen zijn .....ze zoeken de geheimen .....van het leven, ze vragen:…

ik vat je tere leven samen in een notedop het broze kan daar talmend toeven tot vermoeide stormen de luwte vinden en jij in een scheepje de zee opgaat vat ik je tere leven samen in een notedop…

mijn vader is zo juist vertrokken op zijn pak lag een beetje stof in zijn borstzak zat een schrijfblokje waarin hij al veel geschreven had hij leek gelukkig en zeer tevreden was zich nergens meer van bewust zelfs de storm over het strand plooide niet zijn verweerd gezicht ik bevond mij dikwijls in zijn kamer keek door het raam naar de…

wat nu als je alleen de vage witte vlek het klompje cellen en niet de magie van het fragiele leven op het scherm had gezien? wat nu als je toen wist dat weerloos leven aan een zijden draadje hangt en liefde met vleugels het instinct overstijgen kan? als je het daarbij gelaten had?…

naarmate de toekomst meer in zicht komt word ik mij bewust van 't verdriet dat zij droeg nu kaarten minder worden geschud daar mijn vingers allengs verstijven besef ik dat zij er niet om vroeg; haar aard en prille haard dienden veelal in angst te verblijven ik voel haar pijn thans in mijn hart het is alsof ik het toelaat en luister…

Luister naar de klanken van de Indische tong tong uit holweerklinkende waringin galmend als een gong dreunend in het duister luider dan een gamelan van de dessa naar de kampong voor een koempoelan Een geur van sateh waait mij uit de Oosthoek tegemoet treft mij als een kris poesaka van de gordel van smaragd onbewust mijn ziel doorruisend…

Morgen... zou je je verjaardag vieren Geen morgen meer voor jou, Moeder je verjaardag... nooit doorgestreept op de kalender je zoon went er nooit aan Het in 't slot vallen van je bestaan maar hoor ik nu niet de scharnieren..? De deur opent zich -als vanzelf- zowel bij zon als maan zie ik je in de deuropening: een sneeuwwitte…

hier telt geen tijd geen dag of nacht slechts duren herinnert aan die andere eeuw hetzelfde huis hetzelfde licht de lucht geademd en wat klonken weinig woorden in voorbije verhalen klopt jouw bloed nu door ons hart het zal nooit banden breken in deze geborgen zekerheid vinden wij elkaar…

Vader... Sneeuwval noch sneeuwdeken zal je voelen In een der tuinstoelen niet gaan zitten om het winterlandschap samen te overzien sneeuw, dat nog vlokt, valt Ik mis je alle seizoenen in winter vooral.…

Op je tafel rusten nog briefjes met domme klusjes terwijl buiten onweer flitsen vurig knallen sluiten wij deze dag af jouw rekeningen zeg jij zijn betaald. Een grote stapel vergeelde kranten en tijdschriften met een kartelschaar op de keukentafel roept ons schaatsers prijken op de bovenste voorpagina. Ik lees je voor uit die krant jij…

het is te donker pappa om buiten te zijn het is niet donker genoeg om naar bed te gaan het is te stil pappa om met je te praten het is niet stil genoeg om met je te zwijgen het is te donker pappa om te zien hoe je was het is niet donker genoeg om te vergeten wie je was…

in dat te late licht je ogen haast onzichtbaar verliet je een wereld zoals een eindig verhaal rustte op je handen op je lippen woorden stierven zo zal ik het verweesde kind zijn dat dagen noch jaren telt uit jouw mond mag ik spreken van toen en later in ontastbare tijden zal ik bij je zijn zal ik voor altijd…

Altijd voel je een lichte onrust wanneer die eerste schooldag nadert. Een acuut heimwee naar de dagen die allemaal op mekaar leken, en juist daarom zo mooi waren. Stilletjes denk je terug aan de avonden waarop om halftwaalf de barbecue nog smeulde en de rosé werd bijgevuld? Voortaan moet er elke ochtend vers brood zijn, met verse moed.…

Moeder... mag ik nog een maal bij je schuilen uithuilen op je schoot Moeder, met je armen om me heen open en bloot Moeder, ik ben nu verweesd jij die me leest als verdriet achter m'n ogen brandt en lachen, kiespijn.…

een knuistje rust in de vingers van een liefdehand zo onkreukbaar moederszomerjurk met margrietenbloemenrand - nee, allang niet meer bang - voor tientallen flitsen vinnig gerommel op een hete zomerdag de warme stem sust de bibberatie verwant is de glimlach - nee, allang niet meer bang - (Voor Maria G )…

als moeder voel ik mee met jou als vader bezorgdheid om dat wat komen gaat korte lontjes hier, intolerantie daar de wereld is te mooi om er ons hoofd over te moeten breken ik minnekoos je mijn kind de liefde voor jouw bestaan en dat van ieder ander zou genoeg moeten zijn om het leven mooier te kleuren…

één dag in de week brengen wij samen door drinken koffie lachen wat ik ben zijn luisterend oor de dochter die nog bestaat draag zijn boodschappen en zijn last wanneer hij weer naar huis teruggaat veranderen wij in pilaren staren naar de vrouw die zwijgend wacht op verhalen die zij niet wil horen…

Mijn moeder is dood Soms hoor ik even haar stem Maakt me dan best blij…

De zon beschijnt hun spel drie jongens aan het vissen Ze zitten lekker in hun vel drie jongens aan de waterkant Geen vis groot of klein willen ze op deze middag missen Hun dromerige blikken gericht op dobber en lijn hengelen in stilte De zon weeft schaduw van wolken in deze waterplas Het is een jongensspel waarin vader…