aan het einde van de weg zal ik me neerleggen in het oranjerood van de ondergaande zon die me mee zal nemen voorbij de horizon naar de serene rust van een nieuw nog onontgonnen land…

Schuchter klinkt over de klinkers der avondlijk verlaten straten in ijle lucht een ganzenvlucht efemeer in een cadans niet te kort en niet te lang in harmonie van driekwartsmaten Ik sluit mijn ogen bij dit gerucht en wat ik hoor lijkt een concert in openlucht dan slaakt mijn ziel een diepe zucht heel even maar waant…

Laat toch de rozeknop, de rozeknop wezen Breek haar niet open doe haar geen pijn Laat toch de rozeknop, de rozeknop wezen Opdat zij ooit een mooie roos kan zijn.…

laatste bed weg kracht tot spreken - heilige stilte - engelenzang ziel laat lichaam stijgt op ontstijgt op engelenvleugels - heilige stilte - ander land weids open - heilige stilte -…

Als ik in jouw ogen kijk zie en voel en weet ik wie wij waren in een lang geleden verleden details ben ik kwijt Ik ken geen namen geen plaatsen geen tijd Slechts de energie van jou en mij samen in een lichtreis door de eeuwigheid…

zie ik mijn grond — Droogte heeft bezit genomen. De lucht paars. Kruid buigt,
 het hoofd omlaag. Trillingen passeren de tijd, als verloren gewaanden. Rimpels zinderen in het stof. Spiegel, muze:
 Smijt wijsheid voor uw voeten. Vertrap de logica -
 Onzin zal u voeden. Ruggengraat klampt zich - nonchalant gebogen,
 om onwrikbare…

Iets dieps in de ruimte die achterblijft rust en vrede van een niet-zijn als antwoord op iets dat toch is een vrede die vertraagt onbenoembaar want zonder klanken van woorden een ongehoord zwijgen la durée van Bergson verboden terrein volgens Wittgenstein…

Stille adem gaat tussen muren en het gras tijd ademt traag mee Rust daalt neer als een zachte schaduw, alles vertraagt, klanken lossen langzaam op. In de ruimte die achterblijft ontvouwt zich iets dieps, ademt samen met een tijd die niet meer haast. Elke in‑ en uitademing vormt een woordloos gebed, de wereld lijkt even te pauzeren, een…

Elke individuele, dus niet te verdelen, ondeelbare loot aan de stam van ieder al dan niet fictief of uitverkoren volk bestaand, niet meer bestaand prehistorisch, in vergetelheid geraakt of allebei, buitenissig, buitenaards weer vertrokken en verdwenen met het noorder sterrenlicht - dat van een ongeïdentificeerd flying object…

Des nachts rust onvolmaaktheid in de dingen silhouetten, schaduwen en schimmen contouren vaag herkenbaar aan de kern die neigen naar een einder, ongericht voorbij aan horizon en helder licht Maar overdag, in een kairosmoment blindelings langs holle oude bomen speurend in het nu van niets naar iets scheert inzicht rakelings voor 't geestesoog…

Ooit was er een planeet, grootmoeder Aarde lichtblauw gerand, gezien vanaf de Maan wie nu ver reikt ziet haar bolvormig staan aan 't firmament, als ster onder de sterren het was moeder natuur die Gaia baarde in oerkrachtenergie haast evenaarde Zie hoe zij zich opnieuw regenereert haar mysterieuze groene regenwouden haar onherbergzaam hoge…

Ik ben een warrior, dressed voor success en geworteld in spirit; Balance tussen body en soul is mijn state of mind; Mijn skills: singleminded focus en de juiste drive; Mindfull zet ik mijn targets en pick ik mijn battles; Ik struggle, en conquer mijn demons, one by one; Step by step overcome ik mijn shadow en groei ik naar…

Wazige maanstraal, fluistert in mijn stille slaap, een onbekend pad. Schimmen dragen geheimen, tussen sterren valt de tijd.…

Ik hoor zelfs de stilte in de ademtocht de wind die de blaren in indian summer crying sweet mary laat ruisen aan de voet van de Fuji witte wieven onhoorbaar doorschijnend kaleidoscopische geisha's die thee uit Basho's kommen drinken marionetten in een even levend als geruisloos geluidloos pantomime…

Soms is de zin van het zijn mooier en voller van tekens als een libelle zich vleit voor je neus op het zadel en daar roerloos blijft zitten net als jij tot je weet het is zij, die mij aankijkt het is zij die mij wenkt de liefde van toen die zij zelf had verloochend terwijl haar gang naar de kerker zich sloot was jij haar knight…

Verschijnen doen we maar voor even Voorbijgaand zijn we van nature Ons lichaam moet ter elfder ure Zich aan de leemgrond overgeven We lijken wel op zandkastelen Nabij de vloedlijn te bekijken Met één verschil, de hemelrijken Verschijnen vluchtig ten tonele Nog spiegelen de zoute plassen Op aardse stranden onze lijnen Een verre zee…

Lichte adem zacht fluistert in mijn innerlijk ik mag er zijn, ook De ochtend draagt haar adem als een sluier van licht die de huid teder omhult. Ik luister naar de trilling in de stilte van het hart, waar elke nieuwe dag zich opent als een ongeschreven gedicht. Zoals regen het dorstige land liefdevol kust, laat ik adem stromen. Ze vindt…

Waar ridders schuilen elk achter 'n kanteel rijst aan de horizon 's werelds toneel grijpt soms bij de lurven en soms bij de keel geen krijgt wat hij wilde sterker: part noch deel zo niet Arthur van Schendel en 't hemels gerecht werd ook Van den Vondel elk nieuw jaar te veel doch 't pad van de tao is geen fairytale reflecties…

Ik was gelukkig waar ik was voordat ik geboren werd ze noemden mij Hubert en kreeg een broek en een jas een naam, die ik niet eens leuk vind maar wat wil je, als pasgeboren kind? ik moet dankbaar zijn kon zelf nog niet denken, ik was nog te klein Ze kenden me niet, maar helaas wilden ze mij en nu moet ik daar dankbaar voor zijn toneel,…

Prachtig mooie Spaanse tonen luiden door mijn oorschelp, Heerlijk lekker water uit een fantastisch nieuw bierglas doorzoekt mijn keel, Jonge mannenhanden tikken rustig hopelijk juist doordachte woorden op virtueel vel. Terwijl in deze zomermaand al dagen de regen en al dagen de winden bezoeken. Terwijl de drie perfect recht geplaatste zonnepanelen…