iemand strooide kruimels poëzie sommigen stapten er overheen of bovenop anderen stonden even stil haalden diep adem dachten na of schreven iets iemand maakte kruimels poëzie en mengde ze met parelende kruimels op de grond…

woorden aan hun begin nog naakt geprevel naamloos in een wankele nacht de maan beeft en luistert de dwalende wind houdt zijn adem in woorden horen de verte zoeken het houvast zweven als witte vogels in het vroege ochtendlicht naar de taal waar ze willen wonen…

Ik doe onderzoek met woorden, als mijn opzet -- als mijn landkaarten.…

Gentlemen, geëerd-geleerde gasten Gelukkig grotendeels gevaccineerd, Grandmaître des gendarmes, gastheer Gaston - Geleend gilet, grof geld gewend, gerant In generaties generieke genen Goudeerlijk, genereus, gentil gezant - Geen goor getatoeëerd geval (genant!) Geniet gratificaties (grand garçon!)…

wie heeft bemoeienis met vragen en antwoorden wie weet hoe laat het morgen rond deze tijd zal zijn wie weet waar aanwezigheid zal plaatsvinden zo ongeveer hier of ergens, hoe nauw zal dit luisteren of waar lichaam en liefde zich manifesteren in gedachte, beleving en tijd wie weet welk woord nog waarheid omvat en waar taal in tekens eindigt…

woord ik verklaar je tot obstakel sinds eeuwen ga jij je eigen onvermijdelijke gang soms ben je in dan weer uit te hard of te zacht ik schrijf je zus maar het moet zo vaak klink je anders zo anders dan ik bedoel in je buurt hangen matige tot slechte secondanten ik blijf je ontmoeten moet je zoeken tot het einde…

Taal die gedachten delen kan, leidt vaak tot misverstanden. Tot onzin en veel wanbegrip. Denktaal heeft humor nodig. Taal die gevoelens delen wil, verschuilt zich, begrijpelijk, tussen bedachte regels in. In veelzeggende gedichten. In spaties tussen woorden. In rusten tussen tonen. Daar worden talen stil. In ruimte waar liefde praat.…

in het begin las ik een weefsel van fragmenten een koor van stemmen het spectrum was te breed voor deze lezer ik legde je terzijde op een dag ik kan je niet laten liggen laat mijn ziel zich op jouw sleeptouw nemen stapvoets omdat het niet anders kan kuier ik met je op je draagt me door dalen van duisternis waar het kostbare…

stilte spitst de oren woorden eenvoudig als gras zinnen die de zon bewegen tekens een waterdichte regenjas taal draagt poëzie op handen naar de onbegrensde ruimte van de ziel stilte spitst de oren…

tussen kieren van stramme bomen het metalen krassen van de kraai tussen brisante vuren en schaduwen die verschuiven wacht in tijdloos licht de taal op een teken…

Mijn woorden zijn onmachtig, om gevoelens te beschrijven, die mensen delen willen. Liefde vindt geen verhalen, om gevoelig uit te drukken, wat ik vandaag weer voel. Geen gedicht. Zwijgen is de allerliefste taal, die verliefde mensen spreken. Elkaars ogen zien, die praten. Die lachen en kunnen tranen. Die het liefste luisteren, samen naar…

Ik zag desandrendaags een vaal karonje Zichzelve havelozerig karbouwen De laatste mohikaan onder de vrouwen Verwezen door een nonkel in Bastogne Verzaligd drommen massa's voor den ast Men sleurt de speitkerten ter cathedrale Al sprookt de famkesjongde koeterwale Den hottentot verbergt zich in den kast Daar brandt nog immer…

In de lawaaierige natuur van de wildernis uit het geluid van de liefde is, in het begin, een taal ontstaan het kreunen en het hijgen het zijn de woorden uit de begintijd toen taal nog niet verdraaien was en lichaamstaal verdraagzaam.…

terwijl hij uitkeek op de hoge witte blinde muur zag hij het mangrove moeras de reflectie van de vurige zon op het water hij zag de adelaar in het grijze licht de wilde haas in de verte het glooiende land het wisselende wolkenspel erboven geen ijdele woorden maar pure poëzie waarmee hij de zieke uit zijn bed bevrijdde…

Ongekend ritme gegoten in klank en kleur De taal van mijn hart. Dat ze telkens weer dicht in een onverwacht en plotseling van waar haar verzen ritselen als bladeren rijmen laten zich meestromen in een zee van fris tot stroperig zoet terwijl wervelwind aan woorden elke vorm van haar slecht humeur wegstreept. Daarbij luister ik naar haar,…

bij vlagen zweeft de vraag in mijn hoofd van is er in het gewone leven nog plaats voor poëzie dichters moeten zwoegen en de scherpe kanten verwijderen van bonkige gedichten en de klank verzachten om toch vooral maar niemand te beschadigen... altijd maar naar woorden en momenten van vertedering zoeken terwijl je weet dat ze moeilijk te vinden…

landrot met zeebenen zoutkristallen sporen langs hoekige lijnen roekelozen kraaien van onnozelheid siervissers vangen vooral bot worteltrekken met slechtziende konijnen is het poëtisch om een gedicht te designen? wegbereiders zijn het recept kwijt met de zeebenen van een landrot uitzichtloos op golven deinen een beetje zonnig zinnen schijnen…

Buiten wordt het donker een kat doet zijn ronde een muis wordt verslonden een varken schrikt wakker van de honger De hemel oogde somber na bliksem kwam donder het was een wonder dat ik werd gevonden onder een vlonder Na rust kwam bonje Dollemam dreef zijn rondjes succes bleek een domper 1-1-2 telde elke seconde.…

Al is de oorsprong goed, het wordt steeds beter Het blijft niet bij een klankencryptogram In deze helix stijf van eruditie Een ware rederijkers exercitie In jambische ritmiek, zoals het moet Ook in het onbewuste schuilt genie Geen onvermogen door zich te verhullen In voor de leek gelegenheidsmystiek Of cerebrale hersengymnastiek Historische…

verlangen laait op het boetseert beelden van taal door de stilte heen ik kneed de woorden al heb ik niets te zeggen door de stilte heen…