als ik leven was zou ik poreus wezen met fijne draadjes aan de bast geplakt die laat zien dat de mens diep is gezakt omdat ze niet over mij willen lezen als boom sta ik onduidelijk op papier begrijpen ze niet dat ik ook lucht geeft en een spin soms op mijn noeste bast weeft al interesseert dat de mens geen zier mijn bladeren laat ik zo maar…

You only live once, Boris! Bron: Adjudant, B., 'Borexit', 2023. uitg.: Gedichten.nl ___________________________________ YOLO BoJo! Na tal van, nee, na àlle partygangers Aan tand gevoeld en recht in oog gekeken Of BoJo afstand hield, hen had ontweken Dan wel gekust, bleef Boris J. niets wrangers Dan terug in Londen's anonimiteit…

Er zweven onverzadigbare engelen door het park, ze dragen vleugels van angst en een kroon die pijn doet Hun hart is gewond, eenzaam Het weet niet meer in wie het woont De bomen kunnen hen niet helpen Zakkenrollers loeren in de struiken van de verborgen liefde De wethouder stuurt politie met boeien de nacht in De mensen sluiten hun huizen…

het was moeilijk om het leven uit je hand te kunnen lezen hoofdletters maakten hun eigen diep liggende lijnen in die ruimte kon verwerkt verdriet zonder pijn langzaam verdwijnen toch overlapten zij elkaar en werden er grenzen gesteld want juist voor emoties waar je maar amper de vinger op kon leggen was uiterste subtiliteit…

wat is dat: geluk is het onbevattelijk niet uit te leggen? ligt het verborgen in handen dan of boezems blijft het iets schimmigs kan je het lezen als het al te schrijven is op je things to do? valt je blik erop tussen snel gekrabbelde boodschappen-lijstjes? is het meetbaar dan de som van alles misschien niet te beschrijven?…

Plant zelfvertrouwen  Verbouw positiviteit  Kweek medeleven…

stel je voor dat het nooit regent achter gesloten deuren dat de gedachte niet gebonden is aan hersenschimmen zou er dan een reden tot klagen zijn, tot ondeelbaar voortbestaan stel dit jezelf nogmaals voor terwijl tijdsduur hetzelfde blijft beeld daarna nog één keer iets in dat er altijd zal zijn wat kan er dan nog misgaan tussen…

rond het raamkozijn is het lente naast de haard is het zomer op de laatste wand is het herfst een meertje met het riet waar hij met zijn vader riet sneed tussen de deuren is het winter twaalf uur aaneen sneeuw geschilderd zonder te eten maar als ik niet schilder was ik zomaar dood…

Op haar ontdekkingsreis door de woestijn Waar maar één klaproos bloeit binnen de muren Een niemandsland vol weekdierbodemzand Zingt amazonegirl from Ipanema Op het zuchtend landschap "ik ben vrij De klanken van mijn hart altijd bij mij Dit hier, dat is wat telt in 't tropenuur" Een blikvanger vangt lichtbrekende regen Schemervaag…

De zon ziet zwart als een zak vol haar. De maan is bloedrood, oogt pijnlijk gewond. Sterren vallen uit het luchtruim op de grond. Hemellichamen worden strijd gewaar. Wat in het leven gezeten is, en klaar, bij het daagse gebeuren een sterke bond, draait later wellicht dol geworden rond: het Einde der tijden maakt zich openbaar. Gods Troon…

Tussen drommen mensen Baan ik mij een pad Onbekend, onbetekenend Onderweg naar een doel Een doel dat ik zelf nog niet ken Maar de drommen stuwen En het enige Waar ik mij zorgen om maak Is dat ik niet onder de voet wordt gelopen Zo stroom ik mee Met die drommen En denk dat ik toch Mijn eigen weegs ga Misschien bereik ik toch ooit Mijn…

Het zuchtend landschap openbaart zich bij nacht in oeverloze liefdesbrieven ze hijgt met haar talloze rivieren houd haar adem in als een slang tussen dwaalstenen in duister ze opent deuren met haar organisme haar organisatie om alles te duiden een mist hangt boven het zoetwatermeer vlinders dwarrelen en dansen in de lucht niets anders…

Leef! Niet zieltogend zoals al de mensen met droevige ogen maar zoals de hond die in het raam danst Word wakker en kijk Er is zon, er zijn sterren er zijn madeliefjes en het wervelt in je geslacht Laat je wekken door een gedicht Je bloed stroomt Het wordt lente en er ligt brood in de oven Ik zeg niets nieuws Mijn woorden zijn helder…

Uitgedrukt voor elk als ware toonkunstenaar kleur je het leven Wanneer voor zonsopgang je vrije klanken zich voortplanten in de open lucht waar ze me rust en ontspanning geven op hetzelfde moment wekken ze allerlei emoties en gevoelens op; een ontwakend sentiment nabij. Bewonderd door hun mooie unieke verbondenheid prikkelen ze mij…

behoedzaam hebben wij rustpunten aangebracht in de opvoeding van kinderen bij toeval lopen deze parallel met hun ontwikkeling maatschappelijke setting en talent maar ook wij hebben in deze drukte rust nodig en niet alles mag en kan worden uitbesteed of afgekocht geld en macht kunnen verantwoordelijkheid niet ongedaan maken…

Zij wacht geduldig in het Witte Kerkje Een vleugel tussen ruis en roezemoes Van gasten, nog onwetend van de roes Die hen vervoeren zal bij ieder werkje De stilte breekt rond het klavieraltaar Met Liza's vederlichte toetsenspel Na intro's van een veelbelovend stel Twee leerlingen van Hristo tovenaar 't Publiek geniet van 'hun' Rachmaninov…

Je was een optimist in hart en nieren, zong, altijd opgewekt, het hoogste lied, nu sta je voor de laatste brug, je bent er en je bent er niet. Al bijna uit het leven weggesneden door een ziekte die niemand ontziet, wat moet ik met die tegnstrijdige gevoelens, je bent er en je bent er niet. De plechtigheid is achter de rug, er komt ruimte…

Vrij als een vogel, over het water. Ik ben geen stille, maar een prater. Ik wil hier niet zijn, ik wil het verlaten. Laat me gaan, vrij over de straten…

In zijn vuisten gloort nog een restje hoop en kracht om een portret van haar te maken met haar krullend haar, weet zij hem te raken al merkt hij de ouderdom die hem besloop zij was nog verschoond van deze gebreken droeg de kleren zoals een dame betaamt dat zeldzaamheid door haar werd belichaamt merkte hij wel de voorbijgegane weken gelukkig…

het leven vertrouwd en o zo vreemd nauwgezet en wanhopig laten we de tekorten toe het leven is een schitterend ongeluk eer de vrijheid dit, hier, dat is wat telt…