Mijn land zeg je? Ik kan het niet geloven Is hier soms sprake van een misverstand? Ik lees iets over rechts en buitenrand waar links verdwijnt, in marges weggeschoven Je meldt, net als dat Leidse krantje Mare dat rechts jouw land steeds verder domineert zozeer dat het mij danig irriteert en met mij hier het gros der dichtersschare Dat…

In de benen! Aan de slag! Vooruit ermee! Klaar met wachten. Zit je klaar? Dan is dit het begin. Bang mag je zijn Als bijna iedereen Voel je geroepen. Voel je gevleid. Voel mijn vertrouwen. Kom op het is tijd Om lief te hebben Op te ruimen Voor te doen Voor te leven.…

Buiten de lijntjes is meer ruimte, is geschreven en gezegd. Maar buiten de kantlijn – daar worden oorlogen beslecht. Blijf ik op de kantlijn wil ik door het venster kijken. Kan ik dan de vrede schilderen – of kleur ik alleen de lijken? Gooi luiken dicht, deur in het slot, gebogen, handen op mijn oren. Betreur de lijntjes op papier – heb…

mensen gooien hun woord vaak nog verkeerd gespeld en in non-poëtische zinnen zonder goed na te denken zomaar overboord in deze snelstijgende zee waarin ook wij gespiegeld leven moeten mensen lezen niet weten niet wat er al geschreven is wat al zolang bestaat want dat is niet waar het om gaat waar het wel om gaat is dat zij ook…

“te vroeg om op te staan, te laat om nog te slapen” alsnog vroeg ze of ik mee wilde gaan terwijl ze wist dat ik wist wat mij te wachten stond dit was geen horror in ochtendstand doch een wildemansrit rond de honderdtachtig per uur wat zij minimaal vroeg van pandjesklanten -zoals zij zei zij droeg die strakke rok tot boven…

--- — korte fluister Op de vensterbank een zucht, een oude zucht, niemand raakte hem nog aan. De wind zegt namen, zacht, te zacht om te blijven, te zacht om te verdwijnen. De kast weet iets, de kast weet het nog, in het hout trilt iemand na. Ik verzamel stiltes, leg ze naast elkaar, de zwaarste blijft bij jouw stoel. Jouw…

Op deze plek geen happy end, geen blij ei te vinden. Toch voel je de dans van de hanen, dit klooien in plooien van ritmische goochelarij, als thematisch gewelf gespannen hangend aan de dunne lijntjes van talent. Geen gevoel kan tegen zulke bergen op, misschien dan, als kennis dat handje schept. Maar men zou ook gewoon door de dalen…

Doordat de zon me in het gezicht scheen, zag ik niet goed haar gezicht, maar dat het vriendelijk groette Dichterbij zag ik dat zij ‘t was We praatten even, hoe ging het met haar, vroeg ik Haar voeten waren pijnlijk, paard oud Ik noemde iemand die veel aan voeten werkt Ze twijfelde, had het over de medbeds, voor paard ook. Ik,…

Ik ben de vrouw die nooit thuiskwam regenjas van tranen, Amsterdam ademt mij uit drie kinderen gebaard, in de Schelde gegooid ze zwemmen met mijn gezicht, roepen mama water slikt het de man zei: godin pakte marmer dat bloedt de camera zweeg, de bank deukte stil ik kus pillen als minnaars smaak naar melk die nooit kwam…

De maan hangt als een gebruikt servet boven de daken van het Lamot, bevlekt met regen die nooit opdroogt en ik lig hier, een ei dat nooit brak, tumble tumble naar beneden in de smalle kloof tussen jou en de afgrond mijn moeder noemde me een geschenk maar vergat de naam zoals de wind vergeet waar hij de botten liet van alle…

Een vrije vogel springt op de rug van de wind maar mijn ribben zijn een smalle kooi blijven steken in de oranje zonsondergang die nooit komt alle namen van de vrouwen in mijn familie verloren in de wind, alleen de bergen herinneren zich nog hoe hun keel klonk toen ze stierven zonder echo nu ben jij als een god, zei de man op…

Het achtergrondgebruik van satellieten in ondergrondse bunkers in de bergen zal volgens bronnen meer dan de limieten aan opgewekt uranium verbergen nauwkeurig brengt moshad alles in kaart daar is de fbi bij vergeleken een kleuter die met vliegdekschepen vaart wiens moeder enkel wacht op bibi's teken op het uur u, na jaren voorbereiding…

Op de foto in de krant staan Daihatsu's en Toyota's op een landje. Alles staat nog op het sportveld. Kastuinbouw ook. Alles is normaal. Daarachter rijst de watermuur,de muur,de muur van water. Huizen en schuurtjes worden opgetild, kantelend.…

Ik ben geestelijk ongesteld, niet zo’n beetje ook, ik draag de wereld, ik draag de rook, ik draag de woorden die men laat. Maar als mijn naasten neen zeggen, neen, puur onaardig, koud, dan kookt mijn bloed, dan stijgt mijn hart, dan stijgt mijn hart in rook. Schuifelend, zuchtend, traag, bij de draaideur die zachtjes slaat, vind ik geen…

Gedicht onder invloed van het originele script van de film 'Eternal sunshine of the spotless mind' * Geen hoogstaande lyriek ditmaal, laat staan van de bovenste plank... met als bijkomend voordeel dat het onder QR-code grijs minder opvalt! * Goedemorgen ma delief, mijn zoete zuidlimburgse vlaai ik hou niet van je, want je weet ons…

De wieken van de molen waaiden je mijn kant op, helemaal naar Amsterdam daar was je dan. Jij mooie lieve man, vol emotie en passie maar met een gebroken hart. Een prachtige vader die door een vuurzee voor zijn kinderen gaat Een man met een verleden, dat nog altijd in het heden op je schouders draagt. De wieken van de molen waaiden…

In de gang hangt nog de geur van te lang gestookte kaarsen, was die niet meer naar boven kruipt maar naar binnen zakt, alsof het plafond een spons is geworden die alle vroegere avonden opzuigt en zwijgend vasthoudt. De trap kraakt niet langer onder voetstappen maar onder de afwezigheid ervan – een soort botte, herhaalde zucht die…

Er is zoveel leed, er is zoveel pijn maar kinderen zijn de toekomst op aarde. We bidden en hopen op vrede en rust al kan die er nu ook nog niet zijn. En toch komt er lente met vogels en licht, een glimlach misschien door dit kleine gedicht. Er is zoveel leed, er is zoveel pijn, maar laat ons proberen toch hoopvol te zijn.…

in de kern ben je alles, je identiteit is geen seconde gelijk je kijkt, vergelijkt en verrijkt voortdurend je veelzijdigheid en als je dan eindelijk denkt dat je jezelf bent, word je opnieuw een ander, omdat je wereld verandert in de kern ben je alles, van de wieg tot aan het graf je bent als mens nooit af…

Laat in de avond heb ik mijn ogen gesloten in de avond toen de lente al kwam niet ver van de Spaanse trappen heb ik de dood in de ogen gekeken Mijn Griekse urn laat ik achter mijn eeuwige stralende ster voor eeuwig staat mijn naam geschreven in water Ik heb mijn ogen gesloten maar ik voel mijn bloed door jouw aderen stromen…