De schoonheid is tot troost gebleven al is er droefheid, leed en pijn en afscheid, onvoltooid dit leven maar ’t heeft niet anders mogen zijn. De wind schrijft woorden op het water en ’t licht beweegt als baldakijn. Al wordt het uur steeds later, later, er zal geen raad of zin meer zijn die ’t laatste antwoord kan bezorgen want er is enkel…

Haar toekomst glipt er tussenuit tanend de zin van leven ter aarde gelaten ze schept een hoop genoegen om de dood niet bang die nadert haar nu stap voor stap net of hij zegt jij mag hier zijn sterven doet haar niets dat was zij blijft…

Pluk de dag, want voor je het weet: is het avond!…

Jij de vrouw die mij liefhad nog voordat ik één voet op deze aardbol had gezet jij mijn steun en toeverlaat jij bent mij voorgegaan naar daar waar engelen zingen jij de vrouw die mijn moeder is en was ik zal je missen je stem, het strijken door mijn haar rust zacht lieve moeder…

In stilte is de kamer. Geen wijzer wordt bewogen, alles staat of ligt in rust. Een stofje dwarrelt, voor de rest geen zucht. Op de kast een foto van omhelzen, van jong geluk. Een lage zon leest langzaam zijn en haar gezicht, vol hoop en verlangen. Twee levens uitgehangen: het ging nooit stuk. Stilte heerst vandaag. Morgen gaat men ruimen…

dwars door de dag onder een korenbloem blauwe lucht dichtbij de aarde fietst het kind de wind geeft het vleugels voor deze wervelende reis dichtbij de aarde fietst het kind de klaterende regen stort zich met met overgave neer dichtbij de aarde fietst het kind het vliegensvlugge avontuur eindigt abrupt in een schrijnende ontknoping…

zoals je daar ligt met je ogen dicht ‘n zweem van een glimlach rond je lippen. heeft de dood je mond in angst en pijn verwrongen? of is ‘t je zelfgekozen rust die ons treuren sust…

het verdriet is niet te stelpen soms ze haalt het deksel van het verleden af ze reist terug naar zoekgeraakte mensen ze zweeft van herinnering naar herinnering beelden van geliefden varen stil voorbij een vage kinderstem op de achtergrond haar rite de passage brengt haar thuis…

als in een film waar ik niet in wilde stappen sta ik nu hier, aan jouw graf omringd door een zee van bloemen en mensen, heel veel mensen kijk ik, als door andermans ogen naar hetgeen er plaats vindt ' ben jij dat, mijn lief die ik ten ruste leg ? ' ongeloof rolt over mijn wangen niets is meer wat het lijkt omarmd door de zon voel…

zoals e daar ligt met je ogen dicht ‘n zweem van een glimlach rond je lippen. heeft de dood je mond in angst en pijn verwrongen? of is ‘t je zelfgekozen rust die ons treuren sust?…

Ik rook; drink; lijd met je mee op jouw golven; te pletter waarschuwen ze voor de vloed. Als jij er niet meer bent in de nacht; dan eet ik nooit meer een hamburger met uienringen want dat doet zeer.…

de juiste woorden te vinden lijkt een onmogelijke opgave nu jouw stem stilvalt beantwoordt de zon de meest onzinnige vragen niet hult ook zij zich in stilte de lijster ja, zij zingt luidkeels ' jij was zo mooi, jij was prachtig maar jij hebt strijd nu gestreden '…

Aan mijn bed geen 3 wijzen, geen goud, geen mirre, geen wierook geen vader, geen zoon, geen heilige geest, geen moeder Maria vol van genade M'n vrouw wil ik, m'n feeks, m'n heks met krachtige verwensingen. Vloeken zal ze, dichten en zingen over een man met twee katten en een jonge hond…

Als een boom zo is dit lichaam getekend door de jaren. Jullie kerfden de liefde in haar bast als veel belovende, eeuwig durende liefdesverhalen. Jullie schreven jullie roep neer op haar bleke huid om later in de plooi van tijd te verschalen, verborgen en verloren achter haar mossig groen gewaad. Als een krachtige boom houdt dit lichaam…

Je koopt me één keer frieten in een puntzak aan het raam van De Landsman. We komen uit de kerk en hebben beloofd niet te zondigen. Maar God, wat smaken ze lekker. We likken vette vingers, zuigen onze monden vol koude avondlucht. Het is november. Traag fietsen we naar huis en horen slechts de natte weg, het klappen van late duiven, een verre…

Ik schop een colablikje weg. Lekker hard; het maakt niet uit want alles slaapt. Bij de stoeprand remt het af; blijft plakken. Het steekt. Ik trap verwoed nogmaals. Bloed en tranen vullen de goot.…

ik ben te laat met het vertellen over de vele uren die ik er vertoefde in de hoedanigheid van welke rol dan ook werd er altijd muziek gemaakt en genoten van een kop thee nu de dood op de deur heeft geklopt en z'n entree gemaakt is de muziek opgehouden maar koester voor altijd de herinneringen aan toen…

nooit zal ik je diep genoeg kunnen begraven omdat ik je als onvoltooid zie jij voor immer in mijn leven hoort nimmer verloren geurend treurt midden doods…

als in 'n glazen doolhof ren ik als geen ander opzoek naar antwoorden die door middel van een immense stilte uitblijven almaar kleiner wordend lijkt de zin des levens te vervagen ondanks de transparantie krabbel ik overeind en vervolg de weg die ik gaan moet…

in een landschap bevroren tussen mens en huis legt hij woorden zijn gebaren van verdriet gisteren zag hij haar lopen de dag werd groter en de rivier met haar rug naar de wolken rilde even het was ook daar dat hij wegvluchtte, uit een ander beeld uit een andere tijd waar hij bedden had samengevoegd tot een echtpaar de straat is…