Nergens specifiek op uit Er hing najaar in de lucht We kwamen samen in een zucht En er lag een besluit Voor minder deden we het niet We wilden immer leven Uitgekotst of ingewreven Het hele lied Dan neemt ze ongewild de benen Laat haar gaan omdat het moet Leeg tot in je tenen Een ieder gaat het goed Behalve misschien die ene Gemis…

In het warme gras languit liggen schaduwen zachte herfstkleuren Het herfstgetijde waarin je kennis maakt met een dromerige sfeer en verrassende momenten Een lauwe zon speelt met lichtschakeringen en schaduwspel Stad en land zijn bedekt onder een goud gekleurde tot rood getinte tapijt. Het bomenrijk zit in een overgangsperiode ontkleding…

Wie was zij die jij aanklampte op straat Was jij in Bisjkek, dacht je niet aan mij Was het je slaapgebrek of fear of flying Die jou dreef tot zo'n onbezonnen daad Drie weken lang zat ik in de penarie Was het wel echt gebeurd wat jij me schreef Was het wel waar, klopt het wat hij mij zei Ging jij voor bijna niets over de schreef…

en als je dan windloos de donkere haven binnenvaart zal hij staan waar jij voor anker gaat hij zal je gehavend van het schip zien komen en ontroerd naar jou toe gaan maar haar zal hij missen meer dan ooit de dichteres van tere wolkenluchten over zijn azuren zee…

Hij stelt zichzelf een groener landschap voor omdat de gouden herfstmaan kostbare zwijgtaal bezigt geen melk meer in de supermarkt en een verwarde moeder terug naar de bergen waar de witte geiten het laatste gras begrazen en de mannen koemiss drinken nu de nachtmerries galopperen over in duister gehulde hellingen.…

Over grenzeloos verlangen valt meer te zeggen.. Het opkomend tij is meeslepend, verder weg van de woelige baren vond de aan wal geraakte zeeman zijn ‘rust’ zonder schip en albatros dobberen geeft geen enkele zekerheid bij een anker dat lijdzaam meebeweegt het verlangen naar de wijde zee bracht tevens zijn laatste tijding mee het opkomend…

Het volk maakt zich zorgen geen vijand is voor het oog van de leiders verborgen maar de mens in nood wachtend op bevrijding van de dood blijft onvindbaar zelfs na een jaar…

Overziend het platteland dunbevolkte periferie in afgelegen provinciën der gewestelijke staten alwaar mijn linkeroog ontwaart een omgekeerde vlagparade een zwaargebouwde zigeunerin donker van haar, met dubbele kin ziet mijn rechteroog de koeienstaarten van Sint Maarten in voorarrest in Knotsenburg en stalarrest in Lampegat…

'Ga je met me mee?' Woef. 'Wil je iets eten?' Woef 'Kom op mijn schoot!' Woef…

Paddenstoel, je hoeft niet onzeker te zijn mag zijn wie je bent…

ik zag ze gaan schimmen in strakke oplichtende kleuren voor ontmoeten geen plaats alleen de pluizen met wollige gebaren klampten aan dan stlde de beweging kleuren werden minder fel in een zacht maar warm verleden herkende je nog namen van schermgrootheden de meesten zijn vergeten zij konden niet alleen van applaus…

Schrijven is soms lijden de nood om niet alleen te blijven. In eenvoud warmte zoeken uw stem te kunnen voelen. Slagpennen zinnen breken, medeklinkers spreken. Ruis die wil genezen, antwoorden ontmoeten, heropleven…

Afrodisiacum we keken elkaar aan wisten dat het was gedaan een besmetting met afrodisiacum onder ideale toestanden opgelopen contacten met zacht en rood weefsel in een warmvochtige omgeving met een directe haard van besmetting en natuurlijk zonder masker met de geijkte bijverschijnselen verhoging van temperatuur bloeddruk…

Ik verlang naar het duister, kale bomen, zwarte luchten, naar de bijtende kou die je dwingt naar binnen te vluchten; Ik verlang naar het duister van lange, donkere nachten waar je in elke schaduw de dood of boze geesten kunt verwachten; Ik verlang naar het duister, het schenkt de schoot van huis en haard extra licht en luister; Ik verlang…

En weer kwam daar een quasi ei voorbij gehuld in rode schijn van poëzy gelegd in 't dode bladerengetij de nachtuil braakt en draait haar nek opzij O zon, wie baant de weg voor jou en mij? Wie zich bezint voor hij aanvangt eer hij of zij of het begint aan zijn of haar desoriënt express van existentie moet weten dat…

Mijn rugzak van Basic Fit en niemand gelooft dit er in steekt wat dichtkunst soms ook een blad, gans wit mijn dierbaarste bezit vaak gevaar voor afgunst…

Ik wil graag alles voelen wat ik voel en niet -- erin verdrinken.…

wie is toch die zon die elke dag velen verblijdt met haar zinderingen die verlangend doch kuis in ieder vindt dat wat ze zoekt wie is toch die gele ploert die schrijnend de aarde vloert met haar schermutselend riant vermogen om zonder gedraal met één ieder aan de haal gaat wie is toch dat ding die daags naar beneden loert,…

Reeds ontwaakte deze morgen met stralende zonneschjn belofte voor een dag zonder zorgen in een seizoen vol kleur, druiven en wijn. Herfst toont zich in haar feestkledij met hier en daar nog zachte tonen uit het lover langs een laan statige populieren in een rij dit jaargetij geeft schoonheid ten over. Misschien zo nu en dan een zwaar…

Als de dagen zwaar gaan tellen en herfstlicht langs mijn zielekrassen strijkt, dan kruipt de melancholie mee terug in bed. Als de tijd het lichaam in gaat halen en natuur nadrukkelijk het omhulsel roept, dan zullen tijd en stoffelijkheid hun oren spitsen en naar hun eigen echo luisteren.…