Het zuchtend landschap openbaart zich bij nacht in oeverloze liefdesbrieven ze hijgt met haar talloze rivieren houd haar adem in als een slang tussen dwaalstenen in duister ze opent deuren met haar organisme haar organisatie om alles te duiden een mist hangt boven het zoetwatermeer vlinders dwarrelen en dansen in de lucht niets anders…

Leef! Niet zieltogend zoals al de mensen met droevige ogen maar zoals de hond die in het raam danst Word wakker en kijk Er is zon, er zijn sterren er zijn madeliefjes en het wervelt in je geslacht Laat je wekken door een gedicht Je bloed stroomt Het wordt lente en er ligt brood in de oven Ik zeg niets nieuws Mijn woorden zijn helder…

Uitgedrukt voor elk als ware toonkunstenaar kleur je het leven Wanneer voor zonsopgang je vrije klanken zich voortplanten in de open lucht waar ze me rust en ontspanning geven op hetzelfde moment wekken ze allerlei emoties en gevoelens op; een ontwakend sentiment nabij. Bewonderd door hun mooie unieke verbondenheid prikkelen ze mij…

behoedzaam hebben wij rustpunten aangebracht in de opvoeding van kinderen bij toeval lopen deze parallel met hun ontwikkeling maatschappelijke setting en talent maar ook wij hebben in deze drukte rust nodig en niet alles mag en kan worden uitbesteed of afgekocht geld en macht kunnen verantwoordelijkheid niet ongedaan maken…

Zij wacht geduldig in het Witte Kerkje Een vleugel tussen ruis en roezemoes Van gasten, nog onwetend van de roes Die hen vervoeren zal bij ieder werkje De stilte breekt rond het klavieraltaar Met Liza's vederlichte toetsenspel Na intro's van een veelbelovend stel Twee leerlingen van Hristo tovenaar 't Publiek geniet van 'hun' Rachmaninov…

Je was een optimist in hart en nieren, zong, altijd opgewekt, het hoogste lied, nu sta je voor de laatste brug, je bent er en je bent er niet. Al bijna uit het leven weggesneden door een ziekte die niemand ontziet, wat moet ik met die tegnstrijdige gevoelens, je bent er en je bent er niet. De plechtigheid is achter de rug, er komt ruimte…

Vrij als een vogel, over het water. Ik ben geen stille, maar een prater. Ik wil hier niet zijn, ik wil het verlaten. Laat me gaan, vrij over de straten…

In zijn vuisten gloort nog een restje hoop en kracht om een portret van haar te maken met haar krullend haar, weet zij hem te raken al merkt hij de ouderdom die hem besloop zij was nog verschoond van deze gebreken droeg de kleren zoals een dame betaamt dat zeldzaamheid door haar werd belichaamt merkte hij wel de voorbijgegane weken gelukkig…

het leven vertrouwd en o zo vreemd nauwgezet en wanhopig laten we de tekorten toe het leven is een schitterend ongeluk eer de vrijheid dit, hier, dat is wat telt…

Er ligt in mijn huis een strekkende meter Die ik Jeffrey genoemd heb Het is bij mijn weten de enkele strekkende meter naar een oom vernoemd Ik heb hem niet gedoopt en nooit een achternaam gegeven Jeffrey verplaatst zich heel de dag doorheen de kamer Ligt soms naast de boeken Als een ring rond mijn borst Nabijheid te zoeken Jeffrey…

Jouw wanhoop tegen mijn hoop, neus tegen neus, slechts -- een deur ertussen.…

Herinneringen als mooie glinsteringen bewaard in tranen Dat mijn gedachten en gevoelens zich laten meestromen op de golven van het leven in een zee van eenzaamheid tegelijk hangt er een sluier van stilte boven het hoofd waarin jouw blik, stem tot zelfs jouw glimlach op je mond zijn geabsorbeerd. Al ben ik omringd door mensen en toch voel…

er is er weer eentje afgeleverd de kapstokmens waarvan de schooltas aan de vlaggenmast te klapperen hangt ouders familie school en omgeving hebben met hun werken weer een mens gedepersonaliseerd het een maatschappelijk kleed omgehangen en klaar is kees hij heeft voldaan aan regels normen en waarden maar heeft geen enkele binding…

Wat het geheim is van het Zweeds succes Is hun midzomernachtzon 'femmely' Ze heten Utbjuda of Gladelig Lerflundra, Strimmig, Pappensbjörk, Nissöga Of Korsning, Vitlok, Skarpö en Torparö Ömsesidig, Spartansk, Upptyld, Plogfära Brunbär, Blecksjön, Lungön of Akerbär Maar nooit eens Esmeralda, Magdalena Ghislaine of Mylène, Emily Vroeg…

Ik heb het kaartje, als het niet gevallen is -- bij mijn controle.…

Luister, een hart klopt in de maat van haar tranen unieke klankkleur…

er verschenen overal intrigerende korte berichten andere populair wetenschappelijk wat langer over hoe mensen met elkaar omgaan weten van elkaar door neurale en hoogfrequente elektrische straling we blijken al dan niet gewild geesten te kunnen lezen en zo vele linken te delen naar gezamenlijk leven die betrokkenheid bij…

En het lukt mij maar niet om de codes van hitsige vrouwen te ontcijferen ik interpreteer hun tekens allemaal als onbedoelde uitnodigingen zoals die ver omhooggestoken arm die mij haar zwaar behaarde okselhaar toont donkerbruin en glanzend van zweet en deodorant als een verwijzing naar haar schaamhaar neem ik aan ik kom nooit verder dan…

Toen de heldere dag jouw lucide droom aanvaarde  waren witte zeilschepen al onderweg  op zee naar een andere droom hier op aarde  in een speelfilm over oude tijden stevige mannen bolle zeilen geen glimp van regenwolken of heldere glans van zonneschijn alles grijs en laag hangend in dronkenschap op volle zee te laat…

We zijn nog maar net vertrokken of ik verlang alweer terug te keren Mijn leven is een onvoorspelbare reis over steeds dezelfde wegen De vertrouwde halteplaatsen glanzen op een afstand, zuiverder dan ter plekke: valleien van liefde, verwondering en kennis die ik graag bezoek, en…