De lichte duif landde op mijn levenslijn die vandaag ongedwongen op een zweefmodus stond geen omwonden doekjes of zoetigheid als ijsbreker los van elke wetmatigheid dat vogels niet spreken dat eindeloze pijnigen met grote metaforen - als zij van klei blijkt, wordt er gelijk geschoten Zij zingt niet hoog over gouden einders, doch roekoekoet…

Het park aan Breda 's noordelijke rand behoedt in zijn dicht gras en woeste struiken pril leven, dat weldra zal ontluiken tot telgen van veredelde, wilde stand. Hier hebben veld- en bosdier vertrouwde band met het rund, waarmee ze maaltijd gebruiken, samen zoeken wat het gewas laat ruiken. Bij de kinderhoeve geniet klein vee knus verblijf…

Er woont een slechtvalk in de Lange Jan, ja, Zeeland heeft een nieuwe koningin, zij kent iedere stad, iedere duinpan, die zij verdedigt als een leeuwin. De deur naar het nest zat op slot, maar ik wist het slot eruit te zagen, ik werd eerst door de slechtvalk bespot, zij was bang dat ik haar kwam verjagen, maar daarna zijn we samen weggevlogen…

op de groene kruin van de lijsterbes en de Japanse kers valt het fluwelen ochtendlicht Franciscus’ groet aan de dieren, de planten en de hele schepping?…

De dag sterft langzaam weg in het kille, klamme riet, een schemering die de horizon genadeloos omsluit. Ik sta hier aan de rand, een schilder zonder doek, die slechts de broze leegte van dit sombere water zoekt. Daar glijdt hij door de damp, ongenaakbaar en alleen: de witte herfstvogel, een eiland van marmer in de vloot. Zijn veren dragen het…

Wie telt de spreeuwen nog boven de stenen dorpskerk? Het was een zwarte wolk van dromen, toen, aan de lijdende duinen. Je herinnert je de witte meeuwen, een bittere passie die verlangde in het donker. Je wilde het groots, groteske hoogmoed, als een vogel uitkijkend over de mensheid. De jaren gingen grijs voorbij. Marktplaatsen werden stiller…

Je spijbelt van school deze droeve woensdagochtend in het chagrijnige regenland. Transparant is de ballast die jij hebt weggedaan om verder te bloeien: een oude wintermuts met als opschrift Amsterdam bloeit, gedichtenbundels en een dikke atlas – alles welkom in de kringloopwinkel. Het verschil tussen non-fictie en fictie is nog maar nauwelijks…

Het is al laat. De schaduwen vallen over de wilg bij het water en de kou strijkt langzaam langs de oever neer. Je moet nu niet meer denken aan de hand van weleer, die zo graag beelden op het doek had willen schilderen. Dat is voorbij. Het duister eist zijn eigen stilte op. Kijk liever hoe de zwaan daar glijdt, geruisloos, een bleke schim die…

De avond zinkt in purperen schaduwen neer bij de wilg, een slapend oog in het rimpelende, koude water. vergeten is de hand die beelden wilde schilderen, wanneer het duister zacht de oever omhelst. Daar glijdt de zwaan, een eenzame, ijzige schim, zijn vleugels dragen het bleke licht van de maan. geruisloos snijdt zijn borst door het stervende…

haar baasje doet zijn best om zijn tranen te verbergen vandaag dus een langere wandeling langs de brullende zee zij wilde wel eindeloos door achter al die ballen van vriendjes aan maar soms bleef haar baasje zomaar stilstaan en probeerde zij het ook te ruiken echter voelde zij alleen zijn onrust zij bespeurde geen onraad aan de kust…

Web in ochtendwind een trilling door stille draden wereld wacht mee Hoe een spin bouwt aan haar web met draden die nauwelijks zichtbaar zijn, tussen stengel en blad groeit langzaam een vorm die uit aandacht lijkt te ontstaan. Dat elke draad haar plaats zoekt naast de andere in het kostbare weefsel, zo licht dat één aanraking het evenwicht…

Ode aan de Waterjuffer In het riet langs stille meren, waar de zachte bries kan keren, Vliegt een sierlijk wezen klein, de waterjuffer, zo fijn’. Met vleugels als glas in zonneschijn, Glanzend in kleuren, zo fijn, Blauw en groen in harmonie, dansend in een luchtige symfonie. Langs het water, o zo snel, zweeft ze als een dartel spel,…

De avond valt zacht bij de wilg en de plas, ik wou dat ik even een schildertje was. Daar gaat de zwaan, zo prachtig en wit, ik kijk hoe hij rustig te zwemmen zit. Het water is koud en de winter nabij, maar angst voor het donker, dat hoort er niet bij. Hij vaart met zijn borst vooruit door het riet, bang voor de winter? Nee, dat is hij niet.…

Stille boulevard een jonge meeuw loopt alleen wind wist sporen uit Nog gehuld in een kleed van gesprenkeld brons, staat ze stevig op de natte, grijze stenen. Haar roze poten dragen het jonge gewicht van een vogel die de wind nog moet temmen. Met een scherpe, donkere blik kijkt ze omhoog, voorbij de rand van de menselijke wereld. Er schuilt…

buiten de eendenkooi leeft hij op de bonnefooi met de snavel op losse stukjes brood gericht hij heeft de epifysestimulatie niet nodig hij is al van nature verlicht kijk zijn hele mooie zwembaan in het kroos als een plotselinge windhoos een ware Picasso even later is hij een fiasco is hij door een Alfa Romeo overreden zijn krooskunst…

Voor jou heb ik mijn laatste kleren in de kast gelegd puur uit schaamte omdat ik ze niet nodig heb om de mensheid te fileren, En ik kom ook niet terug op mijn ernstige besluit voortaan de naakte waarheid te dienen ik eet geen vlees meer het is gewoon niet nodig de wereld te vernietigen met welvaart die pure welzijn in de weg staat…

de hond graaft een diepe kuil in de tuin met beide voorpoten werkt ze nagels tikken tegen stenen aarde spat achter haar vandaan alsof de grond iets vertelt wat zij niet kan verstaan steeds dieper volgt haar gevoel naar beneden haar neus vlak boven de aarde haar staart beweegt mee de grond wordt koeler het licht valt minder ver het…

Roerloos in de stroom volgt hij slechts zijn eigen koers rustend in het zijn Reiger volgt zijn eigen koers en hoeft niet mee met alles wat beweegt, hij staat waar hij wil staan en laat de wereld om hem heen haar eigen gang maar gaan. Hij kent geen haast om ergens aan te komen, geen drang om zich te voegen naar de stroom, hij blijft alleen…

opeens kwamen ze aangevlogen twee jonge tortelduiven het was een dag in mei ik zag ze gaan, af en aan met takjes, sprietjes en wat al nietjes zo bezig waren zij met hun sterke snavels bouwden zij een huis met rafels slordig ergens op een tak die wankel, dun, nog net niet brak een liefdesnest in onze tuin in 100 tinten bruin snel gaven…

Op een bloem rustend vleugels dragen het zonlicht een stil ogenblik Ze beweegt door het ochtendlicht als iets dat niets wil bereiken, en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting. Haar broze vleugels raken het veld alsof ze luisteren naar wat in het zachte licht verborgen…