stil loop ik over glibberige half bevroren paden wanhopige schouders keren stijf naar binnen en houden mij vast statig nadert de zwaan koud koningsblauw water volgt golvend haar gang tot zij me ziet en hoopvol naar de kade zwemt niets heb ik te bieden zwaan dan wanhopige schouders en gebalde vuisten die mij gevangen houden sierlijk…

de dag verglijdt mij niet voelt als een schilderij dat ik niet vatten kan het zoekend licht niet speuren van kille ochtend zonder zon tot koesterende zomeravond geen vroege vogels horen kan 't laat verkeer nog in de verte sensatie van de wind die opsteekt bij het krieken en zich na het schemeren tenslotte neerlegt bij de feiten…

ik hou mijn ogen gesloten om te voorkomen dat gedachten worden uitgelicht buiten mezelf gaan leven in lichtflitsen die afstand creëren…

In perfect Frans: “U hebt tien minuten.” Hij sprak over het vijftiende arrondissement Mensen, uitgesloten worden om hun traktement Oevers van de Seine en Franse agenten Hij sprak over mensen en hun traktementen. De stenen kelders en middenstandshuizen Harten en monden als gesloten kluizen. Glazen draaideuren en domweg dat gat Op de verkeerde…

Een nieuwe dimensie aan de realiteit geven Aan dagen nog altijd goed gevuld Als stramgewerkte Bekant zes en vijftig worden. Leven, leven stemt toch tot nadenken Doorwerken is een familieziekte. Tienduizenden en tienduizenden Samengestroomde gedachten Van heinde en verre Filteren vanuit het spontane keuvelen. Maar hersenletsel is een…

Hij plant woorden in haar huid als taal eerst slijpt en dan zwijgt spreekt haar oogopslag ijzig blauw zij speelt dauw en verbloemt tot sneeuw haast zwart de eerste narcis laat ontwaken…

We zijn op ‘n koers Die de wind Voor ons bepaalt We zijn jaloers Op die wind Ze verhaalt Van ‘n vrijheid Die bij onszelf Nooit is ingedaald Als de vrucht Van onze schoot Maken we groot Wat klein hoort Vergeten we subiet Het kleine Dat groot mag zijn Slepen ons voort Blijven grijpen In die wind Om toch Steeds weer In gebakken lucht…

het warme gevoel van thuiskomen borrelt op bij het zien van de echo van mijn glimlach op jouw gezicht dan wil ik je zoenen fluistert de wind…

Het is vreemd jou zo ver weg te weten te weten dat de adem die wij ademen dezelfde is. Om het stilzijn te omzeilen schrijf ik er om leen nacht krijgt een ander zicht en de dag legt zich in de armen van talrijke schrijfkronkels gedachten reflekteren gesprekken met het geheugen dat liefde leven is toch is er troost want jij bent…

en sloeg als boeg beelden naar wie maar wilde horen taal schreef jij vele malen dichterbij eilaas geen enkele zin sprokkelde kromtaal recht zelfs aan zee waar jutten dagelijks brood verwierf stierven klanken af en raakten verloren in donderende golven jij noemde het poëzie…

In gedachten gevangen loop ik hier verloren zo alleen in het bos. Volg de paden tussen de bomen, hun stammen door de schors omsloten. Gedachten blijven komen emotie zoekt zijn weg tussen die hoge bomen. De wind streelt zachtjes mijn wang alsof hij fluistert wees niet bang. Zachtjes hoor ik de vogels fluiten of ze willen zeggen…

woorden worden weggeslikt gedachten blijven hangen slaat de klok gestaag even irritant als toen tikt de pen harder dwaalt de rook in cirkels korte nagels afgekloven tot op het randje langzaam verdwijnen in het niets als donderslag bij heldere hemel het hart doet overslaan wat zijn adem doet stokken ~* Duogedicht met Martien Montanus…

ze voelt het aan hij net zo belangrijk als zij zij net zo onbelangrijk als hij hij rookt zij eet hij drinkt zij droomt whisky chocola javaanse jongens het laatste voor beiden hij pakjes vol met vloei zij die ene droom met zijn donker bruine ogen noem het liefde noem het lust lekkere trek of bekoring hij steekt ze op javaanse…

met schijnbaar goud haar diep gebogen onder eigen gewicht treurt de wilg moe van het dragen…

Ik lees, je bent alleen weggegaan, niet op eigen wil noch kracht, ver bij het vaderland vandaan, door grijs/zwart opgebracht. Ik lees, dat je moe en hulpeloos bent een haas door niemand gered, Rogier, Fransoos als celgenoot kent, wat echt converseren belet. Op de hei werden dagen, nachten, het gouden oog 's morgens je doel, onbereikbaar…

ze stond voor het huis waarin niemand meer woonde de geest uit de fles de ziel uit de woning tranen brandden in haar ziel terwijl ze verder liep met droge ogen zelfs de fluister van de wind kon haar niet troosten…

m’ n gedachten linksom of rechtsom draaiend kom ik toch steeds weer op het zelfde punt uit…

als wind de nevels van ideeën open jaagt lijken die plots op herinneringen die sterven in de kou van een vroege morgen het onzichtbare heeft geen naam meer dwaalt verder op zoek naar zijn eigen echo het snoerloze denken gaat over in fladderende intenties die weer verdwijnen tot wrakhout onder een zandlaken zand onder zand onder zand…

Het allermooist aan ’t Noordzeestrand, was niet de branding of ‘t warme strand, de vissersboot aan verre horizon, of de goudgekleurde ondergaande zon. Niet de mooie schelpen in ‘t warme zand, de meeuwen etend uit mijn hand, die daarna opgingen in hun spel, van vliegen, zweven en dalen snel. Nee, het altijd durend krachtenspel, van wind…

Zijn geluid is duidelijk Rechts rechts Één twee drie vier Laarzen pumps sandalen Rechtse geluiden Luiden hard Altijd hard Links als elitair gewist Rechts voorwaarts Direct en toegankelijk Heeft begrepen Hoe u te doen geloven Zelf te beslissen De volksbeweging Bedankt uw stemmen En Beslist alleen : ‘Voorwaarts jullie Niet tranen…