ik wachtte op de lente verlangde naar de zomer zag uit naar de herfst en wilde de winter voorbij en steeds weer werd mijn geduld op de proef gesteld…

In de laatste zomerdampen bruisen buiten de herfstbuien hemelwater stroomt traag -zoals het bloed van Abel- schijnbaar achteloos het lege land in kreunende kruinen buigen diep ritselen kleedt zich in het geraas van een onzichtbare hand die meedogenloos het land ruw strijkt het fladderen sterft in bulderen weg totdat een schijnsel alles…

Als een op hol geslagen geest raas ik over het vlakke land zweep op het zand tot hoge duinen gesel fel de bomenkruinen met mijn machtig krachtenspel blaas heel hoog van de toren na die slappe zomertijd voel me eindelijk herboren na dat zuchten en wat briesen het is de herfst die mij verblijdt Laat de regens maar gauw komen wolken schud…

Flitsen vliegen langs de lucht het lijkt welhaast dag. De donder is vliegensvlug kijk daar valt een tak! Een auto zonder passagiers zit onder het gebladerte weinig resten rijp voor de sloop en ik denk alleen maar: wees blij, het is alleen schroot!…

de storm kreunt in kruinen stotend ontbladert het gewas de herfst nadert ras met schreden en weer lijkt de zomer eeuwen geleden…

is het ‘t vallend dwarrelend blad dat me somber maakt? zijn het de kleuren geel bruin rood of is het de geur van verschralend blad dat me zo weemoedig stemt? met ieder blad of iedere noot die naar beneden valt of rolt raak ook ik iets kwijt ik sterf mee, verlies iets van mezelf soms wil ik het verliezen maar meestal niet houd ik het…

Ze dacht: Het kan nog wel en ging voor het blote-benen offensief met langoureuze gebaren en dito blik, voelde zich duidelijk in haar schik. Flaneren, paraderen, neerstrijken op een terras, tot waar de schemering vroeg om een jas en zij de zon bleef vangen tequila sunrise en een mix van wijn. En hoe ze dacht: Nog één keer, zo hier…

juli stroop ik af als nat en klam vel de zon verhulde zich in lange grijze dagen mijn armen reiken naar zonneloomheid overvloed van trage uren waarin ik zalig niets doe 's avonds onder de plataan zal ik sterren tellen…

Hete stoom welt op uit vurige gloed. De vitale zinnen houden zich schuil in een lommerrijke hoek. Vogels doen er zich aan de koelte te goed. Liefde vloeit als gesmolten goud door warmgelopen aderen. In het licht van een fontein sprankelt vers leven dat de stralen van de zon vasthoudt. Vogels in eeuwige bomen, vissen in slome wateren, zetten…

leg mijn hoofd maar ter zijde weet niet of ik nog slapen wil er zijn geruchten aan het verspreiden is dat soms een modegril er zou een zomer zegevieren maar het blijkt hier nogal nat ontspannend gaan tuinieren alles vochtig ik heb 't gehad ga nu echt emigreren naar 'n heerlijk warm land waar je 't lazarus moet smeren van talen geen verstand…

Ik wens een ieder een hele fijne dag vandaag Loopt u vooral niet in zeven sloten en zeker niet tegelijk - mijn beeldvorming hieromtrent is onduidelijk nu- Aan de boeren is al gedacht, dat dan weer wel, kijkt U maar naar buiten Geen vogeltje dat het in z’n hoofdje zal halen om nu, overeenkomstig het liedje, te gaan zitten fluiten…

Geen handen zo zacht, Als linnen zijde en fluweel. Ik mag de zon zoveel Ik ben in haar macht Als de wind speelt met mijn jurk en haar, Dan zie ik mensen kijken daar. Ze kijken naar de zon en mij Ik word niet door de wind verleid Zon! Ga met me mij altijd Volg me van Leeuwarden naar Steenwijk Mijn ogen stralen, op mijn lippen brandt het…

Het Ankeveense pad is herfstig, stil en nat. Ik ga langs zwarte plassen. De wolken zijn gewassen en stevig uitgewrongen. Een lied vult nu mijn longen. De vogels gaan mij voor. Neuriënd loop ik door. (Fiets-variant van dit gedichtje: regel 3: Ik fiets ... regel 8: ... rijd ik door.)…

De Eftelingpoorten zijn in het najaar moe van haastig getrippel, kindergekrijs onder hun gewelven, waar wachters de prijs laten klinken bij een schuivende mensenschaar. 't Komende herfstgrauw maakt een vertrouwd gebaar voor Sprookjesbos, klein huis of paleis: "Bezoekers verdwijnen ras, dan galmt een wijs uit handen, die jullie sterk houden…

De zon op zondag, hoort te schijnen, maar mocht ze verlet aantekenen, denk dan aan de dagen dat ze wel present is.…

Koren spiegelt zich brandend in de junizon zaad knettert metaalachtig tegen omgewoelde grond grijsblauw zwelt de rivier zou dit alles zomer zijn klepperend geluid van kinderen aan gindse straat of zou het ophouden voorbij glijden langs de vroege ochtend zou dit alles zomer zijn of is het de nasmaak van troebele zaken diepe droom…

het wilde groeien van de meimaand heeft alles groen getooid fruitbloembloesem is bevrucht door gonzend bijenvolk appels en peren komen later weelde is zichtbaar overvloed van kleur de zomerzwaluw vliegt…

Vandaag weer lekker kwaken in de vijver buitenshuis lekker wroeten: drilgedruis mussen sjilpen: nestjes maken want in mei......- dat wisten wij allang - behalve dan de koekoek en de griet het rooie bietje van hiernaast kweelt lenteliedjes languit op het grasmatras: zon kleurt mooier dan het was blèrt zij in haar groene jurkje: in…

Ik open de balkondeur; de aprilwind gallopeert naar binnen en steigert in de woonkamer. Levensgroot, de neusgaten wijd gespreid, sidderend, bezweet en wild, het lenteros vertrapt mijn sofa, mijn televisie, mijn laptop en loenst zelfs naar mijn saxofoon! Ras grijp ik mijn koperen vriend en ren de trappen af, gejaagd door het edele dier…

berghelling in bloei zee van bloemen lente op haar mooist bloemenpracht…