er lag een bliksem op het plein toen ik vroeg wat doe je daar wees hij schichtig naar omhoog en zei: ik moest daarboven zijn maar toen ik uit de wolk vloog hoorde ik een hemelse klank werd verliefd op een klok zo rank en verloor mijn opdracht uit het oog ik zei : het is de liefde die je mist en droeg de blozende bliksem heel beslist honderd…

Hij denkt nog vaak terug aan Samuel, z’n beste vriend, ze waren altijd samen, de Bezemstraat, die school met hoge ramen, z’n klasgenoten Job en Daniël. Op diepe wonden groeide schrijnend vel. Nog leeft de dag dat de soldaten kwamen, ze noemden bars de joodse kindernamen, ook die van Sara, Bram en Raphaël. Hij had ‘geluk’, want hij mocht…

goedheilig is weer daar de man met staf en mijter witjes in zijn baard te paard met begeleider grabbelzakje mee de piet die moet hem dragen maar schopt dan wel eens keet en heeft zo van die dagen zo komt hij in het boek van minder brave kindjes en vult het eerste blad elk jaar weer gezwindjes want niemand was echt stout…

je bent hier veilig dit is jouw nest maar vergeet niet ook jij hebt vleugels alleen nog steeds begrijp je niet hoe ze te gebruiken zo vaak heb ik je voorgedaan het uitslaan en het stijgen maar bij iedere poging die je doet ogen ze gebroken…

ik hou je hand vast terwijl je slaapt en daar komt me toch een elektriese weet ik wat en ik tuimel en tuimel en tuimel waar ik nog nooit geweest was en ik voelde m'n hart opzwellen heter en groter en ik liet je los voor dat het explodeerde dat was op het nippertje. Gelezen op een stukje papier van Herman…

Hoe komt het toch dat bij het ouder worden vroeger steeds meer centraal gaat staan? Hoe komt het toch dat het verleden steeds meer opspeelt? Waar komt het door dat de jeugd bij ouderen steeds vaker het onderwerp van gesprek is? Zou het komen omdat je als oudere de jeugd en alles er om heen alleen nog van verhalen, foto’s en horen…

Mijn kinderen weerhouden me ervan om te schrijven hoeveel ik om ze geef. Een man met een vlag zwaait of zijn leven ervan afhangt. Koninginnedag valt vroeg dit jaar. De plaatselijke fanfare is ziek. Waar hebben we dit allemaal eerder gehoord? Waar hebben we dit allemaal eerder gelezen? Een dame in oranje tikt me op de schouder: zijn…

de keukenvloer ligt bezaaid met spaghetti ik speel weer feilloos mikado…

Vandaag omhelst jullie warmte een klein hoofd vol dromen zoals jullie op een dag een kelk met wijn zullen vasthouden op een zonnige plek ergens waar nog avonturen te beleven zijn en vreemde verhalen de ronde doen : er was hier eens een saxofonist die gedichten schreef over landschappen, kinderen en muziek, vooral muziek en ooit misschien…

Je plukvingertjes laat ik op het vensterglas staan herinnering aan kijk nou boem, au! mijn kamer kruipt norsig het sprookjesbos uit vier stoelen leunen weer zonder geluid en de tafel slaapt suffig haar berenslaap uit in lapjes en slabjes snoezelt babygeur na je stemmetje kirt in mijn hoofd dadaa dadaa…

Je strekt je kleine hand uit en streelt de maan je neemt hem als een parel tussen duim en wijsvinger maar tot je verbazing lukt het je nèt niet hem dichterbij te halen.…

gestadig dreven wij onverdroten over van kroos vergeven sloten de schaamte was allang voorbij toen jij mij hees begerig zei boom voort wat sneller graag de pruimen die gaan nu komen die blauwe weet je nog wel slome hangen er te grijp en lekker laag ze had gelijk maar ze waren geel mooi doorrijpt voor maag en darm hollands medicijn voor…

Zand vloeit weg. En dan is niets meer; geen koude huid of roestpulver van je ring. Ik adem niet de steen of ergens anders het warm van iemand, kleurloos van wind gevangen vertrouw ik kloppend bloed aan je hals. Het ware kind in liefde opgegroeid huivert als mijn meesters aanslag van hervonden letters op de kille zerken krabben…

ei kik kervisje zij droeg je voor je geboorte je eerste woordjes zonder vervorming in voortreffelijk nederlands nu ben je een verbaal wonder je hebt zo lang op school gezeten dat je opgebouwde kennis leraren doet verbleken hoe speel je dat toch klaar met al die loze dwaze streken ik herken je moeder en mijzelf in jou vergeef mij aberraties…

rozenblaadjes strooit ze almaar in het rond kijk ze sierlijk dwarrelen zich neervleiend op de grond dan gaat ze rustig zitten er voorzichtig tussenin 'n glimlach rond haar lippen waant ze zich koningin zwart gelakte schoentjes glimmen in de zon haar gelaat gelijk 'n roosje zijdezacht haar roze japon…

Hij zwaait. Een gebaar overbrugt de afstand tussen vader en dochter. Voor een paar seconden bestaat er geen schoolplein, geen hek, geen groep roepende moeders om kwart over drie. Ogen doen de rest. Het vest, de tas, ze vliegen door de lucht. De dochter zweeft en vader vangt haar op een manier die doet denken aan de Vader die zijn Zoon…

op de tonen van jouw klaterlach deinen de witte waterlelies, komen de natte snoeten van nieuwsgierige kikkers tussen het groene blad de begeleiding kwaken je bruist muziek in elke beweging danst het kabbelende water als een volleerd ballerina moeiteloos tot een spetterend ballet druppels swingen in het rond kleine parelende blikvangers…

“Weet jij waarom de herfst zo nat is,” vroeg ze terwijl haar laarsjes plassen spatten. “Dat komt omdat de zomer is gestorven en de hemel daarom huilt,” bromde ik wat chagrijnig daar de regen mij begoot. “Nietus,” zei ze. ”Dat is omdat de aarde een bedje maakt voor alle zaadjes en zonder water gaan die dood.”…

Ik blaas bolle briljantjes ze spelen regenboog met de zon ik ren en spring en blaas en eindelijk is er eentje dwaas barst op mijn wang en pang! Ik krijg mijn eerste blaasbellenzoen!…

Waar gisteravond een luchtballon met aangevuurd gas opsteeg, grazen schapen dromerig. Bezwaard met druiventrossen kreunt het avondhout; jij hoort het niet en tekent figuren voor waterlopers. Eerder dit uur gebroken, is de oosthemel waarachtig donker. Zijn wachters tijdloos, kwetsbaar zonder hellebaarden, met het wachtwoord onbekend. En…