De rode bakstenen liggen in een trap gestapeld. De fundering onder haar verenpak wijkt, als schuimkoppen haar vleugels schudden. Een jasmijnjurk drijft, een houten kam deint tussen eieren uit haar nest. Modder likt haar wanden. Als haar borst zwelt in de luwte van de eerste stralen, poetst de gekromde snavel de spatten van…

kon ik nog maar op de steiger met in mijn rug een plas water de longen uit mijn lijf schreeuwen en schone lucht inademen kon ik maar in alle onschuld als een kind dus de zon voelen op wolken door de tijd zweven in regen slechts een zegen zien kon maar wat eerst altijd werkte toen wij de ernst nog niet zagen de wereld niet zo nauw namen…

De roze Champagne valt slecht tijdens het onderonsje met de moraalbaron. Maar het pluche is er zacht en ijdel met de intieme fluistering van een dichter in de besloten huiskamer van de stad. Binnen glijden de uren geruisloos voorbij achter de schijn van zwaar spiegelglas waar de wereld zich schikt naar onze privileges en de waarheid beleefd…

veredeld water ontsnapt geruisloos aan Pandora's kwetsbaar evenwicht vanonder het voorgedrukte deksel ademt het kattenkruid en wentelt zich onhoudbaar stervend in ongelegen wanorde buiten elke ontvankelijkheid van ruimte tijd geluid en licht…

Opgewekte zon glanst aan het zachte blauw. In de verte roept een fikse wandeling: "Naar bos en veld, als groep of enkeling." Maar zware wolken komen, dreigend en grauw... Donder treedt aan met langgerekte snauw; een leger van druppels brengt ontgoocheling. 't Voornemen maakt een plotse omwenteling: wat te wensen? Blijf eigen huiskamer trouw…

Architecten van het eigen zwijgen wij meten de muren van ons gemis in deze wildernis van nat beton heeft het grauwe grijs het laatste vitale groen uit de steden verdreven grote machines zingen hun kille refreinen waar ooit de wolf en de reiger stonden wij kijken toe hoe de grenzen verdwijnen hoe de passie van moeder Aarde zachtjes in…

Moeder Aarde warmt op, haar signalen zijn luid maar we zetten de knop van de wekker weer uit we praten over morgen en bouwen een heg en kijken naar de andere, veilige kant weg Geen staande ovatie voor wetenschappers nu de werkelijkheid de theorieën beaamt straks kan de mensheid nergens meer heen en toch kiest men massaal voor leven onder een…

Na de brandende hitte en oplaaiend vuur van het breken der droogte records in de zomer onhoorbare moord  en brand schreeuwen der hei komt besef onder  slurpende dieselmotoren bezitters en fly drive vakantievliegers steeds angstiger onder  de rook van de boeings rond lelystad eelde en schiphol nabij  schuift de pluim van een herfstbuienfront…

vandaag zijn het vooral alle auto’s en kinderen die zich laten horen een enkel vogeltje piept verborgen om de dag alsnog wat waardigs mee te geven onder de rook voor reclamefolders zijn de bladeren gevallen door de droogte en dieren laten zich steeds vaker zien vluchten in blinde paniek de wegen over vroeger zag ik de bloemen zonder…

We zouden een tunnel door waar nu water stond. Te voet de snelweg over dus In deze wereld waar van alles op zijn kop kon deze nietigheid er bovenop We praatten over oefeningen, en welke, om zonder klachten Ik zei hoe braaf we steeds, krampachtig oefeningen dagelijks herhalen maar omdat we denken dat die juist we slaaf ervan geworden…

Het landschap schildert vurig littekens oude scheuren in ruwe vergankelijkheid van tijd industriële pijnscheuten van het modernisme ik voel de nabijheid van het eeuwenoude leed dieren die om hartstocht smeken, zich voortplanten in de droge uren van voorbijgaande spijtbetuigingen mensen die toekijken, niet kunnen ingrijpen hoe rivieren worden…

In de nabijheid van het bos voel ik wat de zee mij brengt met al zijn verlangens de stilte is geen einde, maar een begin. De bomen vangen de verre, zilte wind, terwijl de koorts van de wereld langzaam zakt. Ik ren niet meer, ik vlucht niet langer weg; ik sta hier simpelweg en adem mee. Om mij heen breekt de harde grond open. Een jonge varen…

Kleine doorzichtige parels zweven zelfbewust statig neer stoten elkaar gedurig aan rijgen zich tenslotte aan een tot een dun ijl toneelscherm van witte fijne zijde dat ongehinderd voort glijdt beloftes voor weldra verbergt en verspreidt boeren en tuinders juichen prijzen met heel hun hart de reeds lang verlangde regen.…

Dat onze voetafdruk groter is geworden dan men in de oudheid ooit had kunnen denken, bezet de kamers van mijn rusteloze geest. Ik gebruik mijn denken meer dan ik nodig heb, maar kan het niet stoppen. Het is ondenkbaar. Ik loop, ik ren, ik vlucht voor de realiteit die mij als mens langzaam vernietigt— met bosbranden, overstromingen en blikseminslagen…

We zijn verhuisd al zal dat niet helpen tegen de vluchtelingen die als daklozen ons zullen nareizen Wat zal het verschil zijn tussen ons en onze gasten als we goedschiks of kwaadschiks de kamers en het eten delen? Nood verbroedert maar dan moet iedereen wel zijn privacy hebben, anders wil je zoals in een grote familie alleen maar…

De zon wil streng heersen verdrijft alle wolken laat aan het effen blauw haar plaaglust glanzen denkt wellicht de grond te doen barsten en planten tot vodjes doen krimpen zorgt voor eindeloze dorst het onweer van de nacht daalt neer als weldoener donderslagen berispen de algehele droogte bliksems blinken op als lichten vol blijde hoop…

Richting nul, zowaar. De ijsheiligen doen het! Vandaag heerst Pancraas.…

Nu de wind de golven van de zee streelt met de adem van alle geliefden ben ik in stille gedachten bij je om de natuur te koesteren met de emotionele woestheid van een heidense zielenknijper en ik droom deze keer niet in mijn slaap dat ik een onwetend kind ben, ik leef en ik ben volwassen in mijn keuzes ik ben tegen de fabricatie van…

Champagne valt vaak slecht tijdens het lunchen met de moraalbaron maar het pluche is zacht en ijdel met de intimiteit van een dichter in een woonkamer van de stad is het nauwelijks voor te stellen de stervende natuur voor de nomaden is overal zichtbaar langs wandelpaden vluchtroutes om de dans te ontspringen zijn er niet, het leven is…

Waarom zou ik afwijken van de werkelijkheid? Een voorzichtige vraag naar fictie. Waarom wil ik vaststaande feiten ontvluchten? Omdat zekerheid benauwt? 't Is fijn om een zinvolle zin te schrijven. Alsof je licht aan lezers te lezen geeft. Kijk, zo'n regel beleef je niet op een zebrapad. Waarom moet ik, word ik gedwongen wonderlijke zaken…