Het omringende voelbare heden is een lang kronkelig zandpad wiens fijne gladde kruimels aangenaam je voetzolen strelen scherpe kiezelsteentjes priemen soms pijnlijk zijn dan gauw weer vergeten of _ geven bange voorgevoelens daarnaast geuren velden vol wuivende graspluimen en bloemen luchtige golving noodt suizend vraagt hier te blijven…

het mooiste het allermooiste’ ‘ik houd van jou’ het vloeit niet niet uit mijn pen het mooiste het allermooiste ‘ik houd van jou’ fluister ik in het donker het donker van de nacht verglijden de woorden die ik jou zeggen wil ‘ik houd van jou’ elk woord elk begrip - wonderschoon - - welgemeend - ‘ik - ik houd van jou’ zeggen…

ik speel met je schaduw boetseer in donker en licht je gezicht en profiel scherpt lijnen die ik met liefde en geduld zal verzachten rondingen laten ondanks zwart wit hun kleuren verschijnen vlak voor het drogen heb ik wimper en oog lichtelijk aangezet het neusje omhoog lippen welven in wulpse bogen de mond in glimlach…

met in’t verschiet de herfst van jou gegeven tijd is er - onverwacht – met vlinder gelijke pracht de álles veranderende kracht van flirtende wederliefde in alles wat jou bepaalt het voelen en weten het denken, doen en laten en je vraagt - spiegelend - is dit - is dít mogelijk dat dít jou jóu met in het hart gesloten - voor eeuwig…

Mooie vogel, vaarwel door de storm je nest uit elkaar vlieg je weer weg uit het zicht, ver, geen veer, lichte ruis of bericht. Al eerder voelde ik je gaan, je gehaastheid, geen tijd meer te vertoeven, 'k zag plots een patroon in je houding, in groeven. Maar geen spijt, want al wat we gaven en kregen ruim naar behoeven. Er is nu een vogel…

zij liepen de muziek achterna die hen bracht naar het strijdtoneel al werd er niet gestreden maar er werd poëzie gevierd het behouden huis de leidraad welke op velerlei manieren de passie had aangewakkerd evenals het opgestookte vuur één voor één namen ze de vloer en lazen hun pennenstreken voor over liefde, intens gemis zandkastelen…

liefde is... elkaar ontdekken willen - de een de ander - kennen leren elkaars goed en het kwaad het harde en het zachte het lieve en ondeugende liefde is... bij de ander horen willen - helemaal - er zíjn als schouder en schuilplaats als knuffel en vrijplaats als ankerende rots liefde is... elkaar willen delen - totaal - kunnen ervaren…

Soms klimt haar Chanel 5-geur heel sluipend in mijn slaapkamer, dan denk ik, heel bizar, nú wil ik haar wezen zijn of die herinnering maar er gebeurt weer niets alleen in mijn erotische dromen glijd ik langs je hunkerende lichaam, als een koningscobra in het donker, dronken, stoned en zwaar giftig, kan ik bijna breken want ik wil zo…

de wind blies me naar daar waar ik niet per se heen wilde semi gewillig liet ik me leiden naar waar de muziek het mooist klonk…

Ik wil je alles graag vergeven, ook alles na vandaag, het dorp is afgebrand, de stad brandt als een balk in mijn dichte oog, alsof ik op dit heb gewacht. Waarom vergeef je mij? Omdat je weet hoe ik vergiftigd ben? Soms, mijn woeste minnares, is dit het beste tegengif, ook al dendert het genadeloos zoals ooit in Pompeï, waar je als…

We zaten lange tijd bij elkaar op school je wist het niet, maar jij was mijn idool er was niets mooiers dan in jouw ogen kijken maar ik durfde niets te laten blijken jij was geen homo en dat wist ik wel ik zat dikwijls niet lekker in mijn vel dan verlangde ik naar jouw lieve mond jij was zo donker en ik zo blond nooit durfde ik het jou te…

midden mijn alleen zijn heeft ’t verleden me bij de arm gegrepen bracht me naar de bank achterin de tuin bedacht hoe hij een tak zoetigheid afbrak en sprak huil maar mijn stekelbeeske ik droog je tranen wel nu en later zal nooit overgaan maar in je hart verblijven één en al aanwezigheid samen zijn we naar binnen gegaan…

je haar piekt weer zo eindeloos fotogeniek ogen spreken in het breken van licht dwalen door het vertalen van mijn blik woordloos lach je fluistert stil ja ik wil…

bart en jitske jitske en bart zij vonden elkaar ergens in het westen troffen zij de liefde in elkaar zij - van capelle hij - uit zwijndrecht leren van elkaar hoe tot elkaar nabij geliefden kunnen zijn elke dag is een belofte van ‘nooit laten gaan’ elke dag is een ontdekking van niet geweten gevoelens bart en jitske jitske en bart…

een geliefde zegt 'ik heb slaap' denk je eerder 'de slaap heeft haar' en als je dan naar haar kijkt terwijl ze slaapt zie je dat ze ademt en dat ze praat in haar slaap dus slapen is niet als de dood blijft de vraag wat de slaap dan is en wat de dood laat haar maar slapen…

het fysieke van je lach ademt een intense aantrekkingskracht in het ontbloten van je tanden en het openen van de handen schuilt plezier dat twinkelt in je ogen het hoofd wat schalks gebogen het is een invitatie van gevoel dat samen richting aan emoties geeft om in buitensporigheden het nieuwe te ontdekken in geven en vooral beleven…

jij, mijn lieve maangodin…

het is niet genoeg haar te ontdekken tussen ’t groen groei met der mee tot je in haar bloei ‘t hart voelt kloppen zacht meewaait één en al tederheid…

mijn hele leven heb ik achterom gekeken of ik een schaduw had die bevestigde dat ik er was jarenlang heb ik gedacht dat in de ruimte achter anderen de echte toekomst voor mij lag tot ik jou ontmoette en wij straalden in begroeten vond het heerlijk bij je te zijn onze schaduwen op een lijn jouw liefde leerde mij dat je niet echt kunt…

ach allerliefste mijn jij ligt hier dood terneer mijn leven heeft geen zin zonder jou in mijn armen wat moeten twee geliefden als haat tussen families heerst de roos , die niet kan bloeien gebroken in de knop zo oud als de wereld nog steeds niet opgelost…