Onze liefde vliegt hoog vannacht in die luie stoel krul jij jouw tenen dame van de nacht fluisterend zacht de hoop slechts in een zucht verdwenen wind jij je op de wereld op z’n kop en mijn armen om jouw romp verstrengeld terwijl je langzaam naar mijn antwoord hengelt vlieg ik weg in vogelvlucht en droom verdwenen.…

raakte de hemel in een blauw ogenblik jij sprak als zon zoals god dat nooit kon draalde om warmte te halen uit jouw veelvoud van stralen hoorde je stem en geloof in erkennen de waarheid herkennen de moed heb mezelf te kleuren in eerlijk gebeuren…

Heb ik je al gezegd hoeveel ik van je hou Heb ik je al gezegd hoe moeilijk het soms is zonder jou Hoe kan ik je overtuigen, ik zal als je wilt heel diep voor je buigen... mijn lieve Koningin Ik hou van jou en van jou alleen.…

Trillende lippen willen spreken van verlangen hartstochtelijk glijden zij over jouw warme zachte huid. Doordat het kaarslicht het zwart van de nacht doorbreekt glinstert het zweet tussen ons en die geur spoort aan. Ik word door jouw blik gevangen en verdrink van liefde al jouw huid is mijn verlangen als het kaarslicht langzaam…

jij mocht de eerste tonen horen van juist geboren uit haar negenmaandenlied je stemde op gelijk en kijk hoe gaaf weer de natuur op oma lijkt nog in dromen maar zomers is je eerste lach die hem in winters licht liet komen…

zag de grauwe vensters in muren van niet thuis een straatlantaarn donkerde de chaos in schijnbaar verlaten huis toch klop ik aan in licht verwachten de voordeur kraakte in het openen na zoveel stille nachten je blik weerkaatste in de schemer van de trap ik had de eerste stap gezet jij wist mijn gevoel jouw hand vond feilloos snel…

Reikhalzend kijk ik naar wat komen gaat vragend, vol verlangen, dromend ben ik nu al stil je schoonheid weer bewonderen doet me zweven Zal ik straks sterven, badend in het zweet of zal ik morgen verder leven Als ik het verschil dan nog maar weet.…

kinderlijk plezier in het turen naar grijze sneeuwvlokken tegen een grauwe hemel dwarrelende donkere vlekken die zo zacht en beheerst een witte deken vormen alles is rein en zo stil in onze lange winternachten is daar het zachte licht van sterren en maan boven deze toegedekte aarde waar jij en ik beminnen geborgen in elkaars warmte…

En was oorspronkelijk niet elk beeld van jou te teer voor woorden later zou ik je schaduw bedekken beschermen tegen licht breekbaar is mijn adem nu als ooit de klank van ons geluk tussendoor was er het leven samen en intens.…

duizend werelden ging ik rond met jou aan elke horizon toen je plotseling voor me stond lieve mooie eenzame als over de einder gevallen door niemandsland omgeven beweeg je voor me uit als op een andere bol liefste mooiste eenzaamste laat mijn lijf trillen van het je willen…

Zonder touw klom ik omhoog en las de hartstocht in je ogen in verhalen verderop las ik de woorden -Jij bent God- die met zijn blauwe blik me meenam naar de laatste toevluchtsoorden waar ik ronddreef in beminnen van een opgewekt genot Zo dronk ik met jou de beker van het Elfde Gebod…

roodkoper is de reling gepoetst door hem en haar ik schipper maar kombuis in warme knusheid die toch met koude stilte strijdt want ieder heeft een eigen zeil gehesen nog spinakel ik voorop maar voel gedonder bij het reven niemand heeft meer iets te geven heb ze afgemeerd aan lager wal het geflikflooi begon in het vooronder al…

een laatst sneeuwgordijn rafelt losse plukjes hagelt kleine stukjes in smeltend samenzijn de noordooster klaart de lucht en na een aard uitstralen kunnen we de schaatsen halen wij zijn niet uitgeblust laten snelheid ons plezier bepalen op sloten en kanalen met koek en zopie in de rust eindelijk gaat de vorst de erfenis inschalen…

jij klopt niet aan maar glijdt onhoorbaar in een wereld vol getuigen jouw eerste kreet zal ze doen juichen als alles is geteld in weten hoe het met jou is gesteld nog wacht een snel herenigen in smetteloos wit het warme gezicht de eerste moederlijke elkaar herkennenblik…

De lucht een zwarte spreeuwenzee Vlucht van zomermiddagschepen Op windankers drijft met hen mee Een geurend badpak met aardbeistrepen Jouw granietporseleinen borsten Lieten duizend en één nacht zweten Mijn hunkerende lippen verdorsten Tot een bleke wondanemoon Nu zwieren gistervorsten aan de horizon Zonder te vertrekken zal ook jij me verlaten…

vaal is het vluchtige water dat boven mijn zintuigen vloeit bruidssluiers lonken voor later twee zielen voor eeuwig geboeid trage roodgloeiende stromen veroorzaakt door liefde en smart dringen in rustloze dromen waar telkens het lot wordt getart bottende, bloeiende bomen symbolen van eenheid en kracht fluist’ren van dat wat gaat komen…

Nog steeds wil jij bruggen bouwen Met eigen handen bruggen bouwen over water,aarde Oog en oor heb je voor de waarde van het 'samen' Je moet rouwen na afstand,na afscheid na het stil zwijgen Jij wil bruggen bouwen geen water te diep te breed.…

in rood ben je opgekomen uit donkere wolken van je dromen zij lichtten op in alle kleuren tot waarheid ook jouw ochtend keurde jij ontblootte om warmte te vangen weerscheen later rood in een eerst pril ontvangen…

nu weet ik hoe hard haar handen zijn waar vlakbij het hart hing in bundels aan rode touwen en onstuimigheid tijd maakt inderdaad einders de zang van monniken als draagbaar van de merel en de nachtegaal hoe hoog in godsnaam verblijft zij kruipt door het grijze van haar gaan het valt niet in sluiers uit te drukken of te dragen, licht schuilt…

in haar smalle gezicht het teken van de vogel of het vermoeden van vleugels dat wonderen verricht zoals het ontspringen van de dans in bleke dagen het logen van woorden in de witte kamer van de avonden het duizelend bellen blazen in de blauwe ruimte van de nacht waar wij de lakens uitdelen…