In de natuur waarin ik voor je viel Op het gras van de liefde Soms ruzies tijdens de regen Maar het werd vrede in de maneschijn Onze liefde als een enorme eik Waar langzaam de bladeren van af vielen En niet meer terug aan groeiden De eik die stierf…

Een liefdesliedeken omdat het mei is omdat mijn hart zo blij is een liefdesliedeken voor jou een liefdesliedeken omdat er zon is omdat de lucht zo blauw is een liefdesliedeken voor jou een liefdesliedeken omdat er licht is omdat er blad en bloem is een liefdesliedeken voor jou.…

hul mij vaak in zwart omdat het rode hart de vlinders aantrekt van de nacht zij fladderen hun kleur maar spoken donkeren mijn gedachten met hun verrottingsgeur zij breken af wat in realiteit nooit is gestorven monsteren grotesk wat er ooit is gezegd ik mantel mij niet meer naakt straalt het rode hart voor jou in dag en nacht…

Ik begrijp nu pas dat een Engel hier niet lang kan zijn Ik begrijp nu ook, achteraf pas, dat de volgende taak alweer op je wacht. Je hebt me gered, dat wel lieve schat, lieve Engel, maar ik had je zo graag nog een poosje bij me gehad.…

Ik heb je rode kraal gevonden tussen het stof achter de kast Je bent lang niet zo dichtbij gekomen het is jaren terug dat ik hem zag Ik heb hem even opgewreven zag je reflectie in het glas en bij het zorgvuldig opbergen wierp ik hem terug over de kast opdat over ongetelde jaren ik hem plotseling weer vinden mag…

wil het kind in je vragen te spelen met mij zomaar aan strand ik heb een schepje en jij toch een emmertje vlak bij je hand gaan voor de zon de sprong over golven het worden bedolven kom speel met mij in het zand…

voelde je vingers zacht tasten na jarenlang vasten ze verkenden strelend mijn huid op zoek naar hun buit in het spel van geven en nemen ben ik niet achter gebleven zocht je hart vond je ziel voelde dat ik mocht komen bij jou ben ik thuis bent mijn prinses in galop op het paard dat wij dromen…

Voel de warmte van mijn zijn mijn hart dat klopt voor jou mijn handen die zo zacht jou strelen voorzichtig gaan over je lijf ik snuif je lichaamsgeur hoor ik je adem gaan in een ritmiek als van muziek ik leg mijn oren stil beleef dit ogenblik met jou schrijf woorden op je lippen gloei zomerzon onder je blik ver van de wereld buiten…

Het was zo mooi om te zien. Dat paar had de tango gevonden Lang leek het heel goed te gaan, dat ze de regels verstonden Hij de verliefde Einzelgänger en zij het warme knuffeldier dat hem in haar kring had gevangen. Na twee jaar waren ze met vier. Maar Orang-oetan miste het grote woud de reikwijdte van zijn eigen terrein Het liefdesnest…

waar lila liefde paarst het violet nog ongeweten laat koester ik het infra rood de zachte warmte van verborgen bloot…

Veel liever was ik kind gebleven sprankelend als een vleugje kwik Genoot ik van kommerloze dagen want jij was jij en ik was gewoon ik Altijd kapot leken onze ruwe knieën In onze haren bengelde vaak wat gras of hooi De zomers leken eindeloos, heel zonnig Ons avontuurlijk leven was gezapig maar zo mooi We knoeiden dagelijks schromelijk met…

Blubberend bloed door buizen aan 't stromen ik wist: mijn tijd is nu bijna gekomen berustend reutelde ik naar het eind mijn hele gestel als een krot ondermijnd maar toen jij de laatste kus op me drukte de dood me verdreef, aan het leven ontrukte voelde ik me herboren 'k ben opgestaan en eerst maar eens lekker te kakken gegaan was het je…

ga de golven voor je beuken de zeeën splijten in obsceen gebaar op zoek naar het ultieme waarvoor ik altijd met je ga duik naar dieptes in het zwart heb alles wel gehad wrakken en koralen haaien die me paaien willen snaaien tot ik jou eindelijk vind in het labyrint van riffen die de dag bepalen jij bent het kind dat ik zo godvergeten…

zag iets blonds dat paarser wilde lila spande rond de billen de hak was hoger dan gehoord haar blik uitdagend licht gestoord ik opende de deur een wolk parfum liet in passeren mij haar stukje hemel leren…

Van op vloedlijn rende ik naar je toe. Stormachtig ging ik in je op, maar ook in jou ten onder, bereikte weer vaste grond op een uitdeinende golf. Nu loop ik naast de vloedlijn en wacht op kerend tij. Ik ruik vertrouwde geuren, proef het zilte op mijn lippen als de wind weer gunstig waait. Morgen wacht ik op de vloedlijn en zie…

je zoekt zo diep naar zin en leven zo wijs en schaars zo onverwacht zou het zijn de wereldvrede de dag, de nacht de kus, de rede of zou het zijn voor jou misschien je glimlach in de spiegel zien…

het was geen jazz toch kon ik in herhalen jouw middenoosten steeds dichter bij me halen de spraak versta ik niet maar hun gedrevenheid voelt als een boodschap in dit lied helaas is er geen einde ze gaan maar door ook zonder koor geef mij maar jazz waarin jouw hart huilt als het mijne…

heb een holletje gevonden mijn nestje opgebouwd met takjes die we kenden gestoffeerd met zachtjes pluis al eerder had mijn uitverkoren mees zijn jawoord al gekeesd op zoek naar een toch lichtjes sjofel onderkomen ben een simpelmees ons broedsel is te snel gekomen voor de de jongen van mijn dromen is het voedsel niet genoeg…

Ik had je nog zoveel te zeggen, hoe moet dat nou? Ik had nog zoveel uit te leggen lieve vrouw! Die woorden, nog niet gezegd, niet uitgesproken, die meende ik hoor, ik meende ze echt.…

Als ik je nou beloof dat ik elke morgen als ik wakker word een gedichtje voor je zal schrijven en ik leg dat naast je kopje thee op je bordje schat, is dat geen goed idee? En als ik je nou beloof dat ik, als ik thuiskom een verhaaltje voor je zal maken en ik leg dat op je kussen, om zo je hartje te verwarmen hoe zou je dat vinden…