je nam de regen met een lach liet druppels langs je vingers glijden haren golfden nat maar in je ogen brak de zon al door in een ondeugend licht je stem was zacht en hoog kleurrijk als een regenboog je rook naar gras terwijl je mij opklarend de laatste onweerskussen gaf…

Mijn dromen gaan over meren verder dan schepen kunnen gaan valt mijn hartstocht niet te keren tot aan de horizon van mijn bestaan zweven wil ik over bergen en dalen stil genieten van een vergezicht zelf mijn vrijheid te bepalen dat mijn levensdoel verlicht met de duizenden vogels zingen in bossen en bomen her en der van het geluk en nog…

Ik heb met ingehouden adem zitten wachten en me afgevraagd of jij de dozen die we samen ooit nog vulden, mee zou nemen langs het pad van populieren. Toen de kiezels daar langs kiezels schraapten en de bladeren van de boom en de kalender vielen was ik verdwaald met die gedachte. Zie mij.…

de regen was geen spelbreker maar tekende allure op je lijf koelde zacht de eerste zonnebrand gaf onverwacht je vormen prijs een waternimf in het natte gras met madeliefjes om je heen ik nam de foto die niet mocht je lachte met de regen mee…

De wereld lijkt verkleind tot jij en ik, jouw en mijn waar in de koele schaduw van een volle geurenstruik ik warm je rozenmond weer kus Met slechts als getuigen een vlinder en een bij verklaren wij de liefdesgrenzen definitief voor geopend het liefst voor eeuwig maar in elk geval voor nu…

er is veel hooggeëerd publiek maar het circus speelt voor ons alleen warmbloedig dansen paarden met hun ranke benen een figuur acrobaten voltigeren en aan de trapeze lijken salto’s moeiteloos te leren het wildebeestenspul laat alle tanden zien in de dressuur van de dompteur toch heeft een kleine clown op het eind de show gestolen…

Je houdt je ogen gesloten, de resten van mascara, of hoe dat spul heet glanzen zacht in het dunne ochtendlicht wat door een kier in het gordijn binnenvalt. Ach die glimlach, mijn eigenste Mona Lisa! Ik kom nog even tussen je benen liggen, dan slapen we nog wat.…

mijn stilte is nooit leeg maar loopt vol beelden het is een feest waarin kleuren en vormen verschijnen in afgestemde tonen laten zij tal van emoties boven komen die mijn geest verslaan als ik me volledig laat gaan dan moet ik dansen op klanken die alleen in mijn stilte bestaan…

Blouse in de warme wind gevuld als bollend zeil, bezeilt de zon , haar maan tussen huid en hemel,de eclips van het bestaan ontstaat de blozing van een omhelzing, kom in de armen van het windekind wat tussen witte donzen en naar naakte wolken voert zich tot een speelse lichtval om de monden spreidt, de bron van oorsprong tot een brede…

rivier van liefde omcirkelt hen die dolende zijn brengt ze liefdevol dichter waar kleuren geen naam dragen gezangen onovertroffen zijn schoonheid 'n serene rust uitstraalt is het de rivier van liefde die hen overtuigde van de passage daar valt de puzzel op zijn plek…

jij laat witte vlinders vliegen uit het zwart hebt ze aangelicht hun vleugels geschikt in letters doen ontwaken na het lange slapen op papier op zachte zinnen wieken zij de zon tegemoet in zwart staat hun boodschap als groet…

dag jij het donker is voorbij de rozen zijn vanmorgen ontloken ze kleuren zo rood ze geuren zo zomersgroot regendruppels parelen zich op het ontplooiende blad de zon, ze schrijft weerkaatsende verlangens een spiegelwandjeshart glanzend op het meer het beeld van bekoring raakt het diepgewortelde je bent me hierin zo wonderbaarlijk…

ze waren zeldzaam kort vermoed ik nu de zorgeloze zomers te plotseling verschenen ze als mieren vliegend uit hun nest verbazend snel en met een felle schittering is het mijn falende herinnering die mij doet denken dat een onbekommerd leven te maken heeft met achteloos het laat me maar niet los sinds ik las over moeiteloos en liefde…

Op het schaakbord zetten de schalkse stukken zich schrap om van hun plaats te komen en over de velden te schakeren om voor de winnaar te gaan strijden totdat alle stukken zijn gevallen of ingenomen Pionnen bewegen slechts vooruit en laten zich verschalken als afleiding voor het echte spel Schuinmarcherende lopers bewegen zich amechtig…

ik heb met jouw woorden mijn imperium gebouwd de vergezichten in je ogen zijn me al vertrouwd jij ademt wind die wolken laat spelen in een blauwe lucht je lach jubelt over bergen en zeeën krult golven met schuim kom liefste naar het paleis van mijn keizerrijk daar klopt het hart in luisterrijke zalen jouw warmte zal…

(voor I. W.) De wilde paarden komen mij beschermen, ze rennen als woeste krijgers rond mijn ineengestorte lichaam. De gieren pikken al van mijn dijen, maar jij schreeuwt luid hun valse gestalten weg, je wurgt de jakhalzen en je omhelst me alsof ik je vader ben. Nu zeg je dat we beter samen in een klooster kunnen babbelen, terwijl gemengde…

in hoeken van de eeuwigheid ligt de tijd te rusten van zijn reis op zonnewind in de luwte van niet gebeuren stapelt mogelijkheid zijn kansen op toeval lacht als teruggaan in verleden onverhoedse perspectieven biedt om alsnog verloren tijd weer in te halen op de weg naar eeuwigheid…

heb als jonge loot het bos zien groeien in seizoenen bloeien samen ringden we de jaren in voor en tegenspoed tot kreun en steun het bladgeruis ging overheersen ik zag ze vallen in de laatste zomerstorm geknapt als lucifers mijn bos is weg ben kwetsbaar en alleen de wind jaagt langs me heen ze hebben me gestut verplaatst…

Uit twee ongelijke stenen vonken van vuur, ontstaat de pijn en warmte waar jij op mijn huid ontdooit, al spelend plooit een naam zich tussen navel en je haar,proef het vlees en bloed, daar waar ik de onzichtbare tintelingen vermoed. Overloop het water op het late uur of in zeven sloten tegelijk, waarvan waarachtige rivieren…

een vleugje blauw wat wit en grijs een warme wind waait door mijn fotoboek geen palmen en heet zand of bikinimeisjes op het strand van verre oorden in eigen woorden vertellen mijn plaatjes het unieke verhaal van deze zomer waarin jij de hoofdrol speelt het licht verdeelt en zelfs de choreografie ongemerkt van mij overneemt…