ik leg jouw naam in blauwe krullen op het parelmoer papier strijk voorzichtig als was het perkament mijn hand over het vel ik blaas jouw naam in witte krullen over de bloeiende zee die eindeloos zal golven tot daar waar ogen de einder raken ik plant jouw naam in rode krullen rond de oude plataan waar lelietjes der dalen hun kopjes…

had ik de kracht je gevangen te houden je zinnen te binden had ik die macht ik zou 'm misbruiken je zo overwinnen en mij verliezen in altijd weer vinden van jou…

ik ben geweest jij hebt gebeden we hebben zij aan zij gestreden voor leven als ons recht het vluchten is voorbij de laatste ochtend gaat mij raken. brandend zal de zon mijn vleugels schaken ik ben gestrand eeuwig zal de wind mijn kleuren dragen ribbels over liefde schrijven in het zand…

Hoewel de hemel ervaart dat afstand slechts een gegeven is dat het overwinnen zit in het echt willen en niet zozeer in de waarde uit economische zin. Wanneer het hart de hel gezien heeft en de pijn als tranen is geweest de regen zal nu zachter zijn ook al is de wind zo koud mijn bloed is rood en warm en ik deel mijn blik met engelen…

ik heb je stilte gezien de weggeduwde zorgen er is voor jou geen morgen je bent bang voor flitsen in je ogen zag schimmen die bewogen je glimlacht raadsels en je stem is toonloos door langdurig zwijgen ik fluister je een rode roos je luistert naar mijn dromen een vogel die voor vliegen koos als handen langs je lichaam gaan keer…

it gong net oer … ik bin de frou mei de giele sjaal it lange reade waaihier de swarte beetle-cabriolet ik haw myn hoed en sinnebril ôf set sjoch heechkroppich om my hinne it is hjir wat keal in ealjebij fersûpt yn myn reade wyn – bleh wyn fuort en o, wa wienen jo? hmmmja, sil sa wêze myn poëzy befettet leafde foar lijen úteinlik…

teder zullen mijn handen je strelen in een droom die ons brengt tot een grens onbereikbaar voor velen we zullen de tijd gaan ontsnappen door in elkaar over te stappen te groeien tot bloei we willen de wolken bevolken in het diepste van blauw jij wordt de vrouw van mijn dromen ik zal je zo zacht laten komen dat tranen…

Met je schrijven is als dansen met het mooiste meisje uit de klas, voorzichtig op zoek naar de manier om haar eeuwig vast te houden. Dan komt het erop aan je wang zo dicht bij haar wang te krijgen, dat je ervan blozen moet. En je hoopt, zij ook. En dat je weet dat haar mond nu wel erg dicht bij jou mond moet zijn. Met je schrijven…

Verstrengeld in warmte vertederd door armen het kriebelen van woorden zo waar ze raken mij diep van binnen. De neiging ontstaat om mijn geluk weg te geven - ik vind wel weer nieuw - weerstaat zonder twijfel de roep van verbondenheid waarbij ik speels een lach bezorg in de glinstering van jouw ogen.…

je geeft me goud geen filigraan met lucht de schijn van werkelijkheid we gingen samen door geen deur als spiegels kaatsten we verbeelding bekennen nu volledig kleur je gaat voor mij meer stappen verder dan je denkt je treedt uit en geeft vertrouwen dat verplicht tot in de allerdiepste vezel van mijn lijf in overgaaf van je te houden…

Met nevels omhangen zonder zicht, met niets omhanden doods en dicht voedt ze zich met beelden van weleer. Jagend over barre grond bloest, eenmaal met de kop in aas, haar gierenkraag en gaat ze op hinkepoten rond. Gevangen is ze in de ommegang van zon en maan. Het zweven heersend in een ander rijk vegeteert ze tot de zon weer aan de hemel…

waar ik ook was zag ik jouw mooie ogen dromen hervonden krachten met een vonkenhart waar ik niet aan twijfel en zo, mijn lief mijn gevoelens gaan diep heb geen uren verslapen aan het gehemelte van down onder nee, in het land van gisteren arriveerde een koolwitje laverend in de wind op wolkjes licht nabij geheel onverwachts kwam…

de hand door je haar de mist in je ogen alsof je het wist maar niet kon geloven je hals is zo zacht in zijn neiging naar schouders je armen zijn kracht mijn hand langs je kin omhoog naar je lippen het bloeiende rood geloken als wijn om even te nippen je neus is gewelfd in de boog naar je ogen je wimpers gekruld uit het zicht ik…

Warmte strekt zich uit in de stilte van jouw zijn waar kijken niet genoeg is en horen nog geen luisteren in dat licht hoef je zelfs niet te fluisteren. Jij weet dat ik weet dat wat er is niet meer wijkt je hart het verstand verslaat en stilte dit nog verder voedt omdat gedachten en gevoelens nog duidelijker zichtbaar worden.…

Vanavond ben ik 't die haar bank bemant In de vide is 't gratis kijken. Wat een liefie toch dat mij ontvangt! Vanuit de hoogte moet ons kussen wel potsierlijk lijken. De ficus in de hoek als ongenode gast staat zijn dode biertje uit te drinken weet de uitgang niet te vinden, klaagt en klaagt en is de prille minnaars maar tot last…

Verleidelijke oogopslag omfloerst door donkere wimpers zwart satijn de sluier die haar silhouet omhult bloemen in haar haren alleen voor hem geen schaduw van twijfel als zij haar hart voor hem opent en zijn lippen de hare kussen dan glimlacht de wind…

je geluk doet pijn je woorden vangen me in een ademloos moment ik kan niets zeggen hoef niets te weerleggen de pijn is fijn maar keert me om ineens is alles krom de waarheid scherper rood geluk ontkennen wordt verwennen van de dood ik sluit je in mijn handen warm en koester je je bent zo broos een streling door je haar ogen…

sliepe sil ik joun boppe dyn stêd ne te sjin bin ik oanwêzich ik dream mei yn dyn lea skriuw fersen yn dyn binnenst weachen fan leafde yn romte fan dyn bistean en sjuch troch in wale fan ferwachting of ik dei al sjuch it tsjuster is krekt sa opljeppend as ik sels Vertaling: slapen zal ik vanavond boven je stad ongezien ben ik…

de zwarte knoppen leven in rood lijnt nog hun felle pijn het prille groen gestorven omdat de jeugd er niet mocht zijn toch groeien ze naar licht en openen hun waarheid in onschuldig wit dat in de warme zomers bloeit tot in het hart het zwart vergeet en in oranjegeel weer toekomst weet…

het liefste zou ik je uit dromen lichten jij man in mijn verhaal mij blozend aan je op gaan biechten in onverbloemde vrouwentaal mijn bloeiend lijf seringen laten geuren bloedmooi mijn lippen verven en mijn lokken zilverwit als jij dan nog de plooien weg wil strijken dan restaureer ik dit gedicht…