Wij volgden elkaar op de voet Wij zaten op mekaars lippen Wij namen de woorden uit elkaars mond Wij waren scherp van tong Wij hielden niet meer ons hoofd erbij Wij tikten elkaar op de vingers Wij werden 2 handen op 1 buik Wij vlogen in mekaars armen Wij hadden het niet meer in handen Wij eindigden tussen elkaars benen…

jij hebt de handen gezien die alles willen geven cadeautjes in de mooiste kleuren waar je ogen aan blijven kleven warme muziek die ja zegt tegen jouw nog niet voltooide keuze je overhaalt het toch te doen en je een lach geeft met een zoen pas buiten in de nog steeds gure kou voel jij de twijfels weer maar wordt blij als jij…

Ik ween niet over wat verloren is, nu haar transparante adem op de golven van de winden rust, oprijst naast de leeuwerik in een eindeloze klim naar dat ene streepje licht, stipje op de horizon onttrokken aan de duisternis, waarop ik ben gefixeerd een tijdloze lampion een aubade op de toekomst zoals die zou moeten zijn, een…

jij veranderde steeds de pas in het blotevoetengras een sprongetje of huppelen al naargelang je daar plezier in had pas later na de glinsterende dauw danste jij de lichte strepen waar het eerst nog warm voelde glansde nu de ochtendkou ik heb de letters gelezen die jij ongemerkt voorzichtig hebt geschreven een eerste boodschap…

Herinnering aan een lente Bladerend door mijn hoofd zie ik jouw gespiegeld beeld dat mij zonnezacht verdooft en mijn gemoed warm bespeelt omdat zo lang geleden jij mijn klasgenootje was twinkelend klinkt een wijsje uit dat verre verleden voor het leukste liefste meisje van een merel op het dak bij het allerlaatste reisje zat je naast…

Onder het oppervlak, van onze dagelijkse sleur, sluimert toch ons vuur. Onder de donkere wolken, van onze teleurstellingen, wachten ons troost en hoop. Onder de golven, van ons alledaagse leven, stroomt onze liefde. Onder de spiegelingen, van onze illusies, wacht ons het wonder, van de werkelijkheid. Wacht ons ons trouwe leven,…

ik zag haar zwaaien trager worden voelde kou in een steeds ijlere lucht nog konden wij elkaar niet laten hebben nooit berust in een levenslange vlucht als tegenpolen wisten wij de krachten van het spelen op het scherp van de snee in samen leven namen wij natuurlijk ook het risico van onszelf kennend mee maar juist waar haten…

Heerst er slechts dik makende duister in het hart van de ademloze provincie plaats ik mezelf een extra paar benen pure bluf met de longen van een paard bemin ik je toch in dat zachte ritme bewegende snaren naar romantiek langs golf stromen van jouw eiland als ik jouw ziel dien van repliek o diepe binnenste eenzaamheid bewaar mij een plek…

ik streek heel even tegen de vleug probeerde de sporen nog te wissen maar mijn handdruk was niet te missen zag wolken groeien tot een felle bui in ogen die al stormden in kerend tij waar ooit liefde en geluk balanceerden brak nu de hel in wisselend snel weerlichten later vonkte weer je blik samen jij en ik…

je lachte ik zag hoe jij de wereld bedekte met een dun laagje goud voelde jouw warmte gloeien in hoe jij alles lieftallig met zijden bestreek zag tedere gebaren in ogen die staarden naar jou als bron van de zon raakte je hand wist in je blik licht witte wolken jij golfde al zee op zomerend strand…

Een rozentuin? ik heb het je niet beloofd Wel de liefde die niet leek te verwelken Werkelijk elke dag werd ik van m'n zinnen ontroofd Dwaalde en doolde rond als 'n kip zonder kop Maar die tuin jou... beloven? Je zou het zelf niet geloven, liefste.…

het is een bewogen dag vleesdoorweven tot in de uithoeken niets is nodig en alles onvermijdelijk stranden rijgen wrakhout aan het einde van hun zee rusteloos? ja, tot haar schuimkop definitief achter tralies zit en dan moet de avond nog vallen…

Hoe wij de nawinter ontkleedden kippenvel onder vingertoppen lentezachte huid we legden het af tegen de zonuren bij het uitblijven van jij die maar niet over ging in mij…

ze is lankmoedig, ze steekt het mes niet dieper in mijn wonden. En word ik overmoedig, ze houdt me bij de les, ze kan zo goed doorgronden.. Maak ik haar steeds weer aan het blozen dan maakt ze nooit een keer bezwaar. ze is heerlijk, ik zit bij haar op rozen Ze zegt "dat roze matcht zo bij mijn rode haar"..…

Hoe zoet, hoe mooi en eigenlijk welhaast te mooi om waar te zijn En nu dan toch al veel te vroeg weggewaaid al die vergeten verwachtingsvolle woorden de ooit zo zacht uitgesproken beloften verwijzend naar een nieuwe horizon Die uiteindelijk maar niet kwam. Zonde.…

De sterren leven helder hier, ginds, vanuit mijn bed gezien heel diep binnen het kozijnkader Heerlijk koel lig jij te slapen maar mijn huid brandt waar ik jou mis lig jij voldaan te slapen na de lange avond in dit langhuis, waar wij alleen ingehouden durfden te vrijen, niet gewend dat van anderen te horen en hier…

Wanneer een mens moet wikken, of wordt gewogen, tussen kwaad en goed. Wanneer een mens buigen moet, of wordt gebogen, tussen vallen en weer opstaan. Wanneer een mens faalt, of hopeloos verloren raakt, tussen angst en moed. Wanneer hij denkt dat hij sterven zal, maar toch niet dood gaat, te midden van hetgeen hij vreest. Ja dan ervaart…

ik voelde hoe jij losliet noodgedwongen om weer even bij jezelf te zijn de pijn langzaam te laten helen van het altijd onvolledige samen onder andere namen de gemankeerde momenten die ooit hemelse potenties hadden maar bleven steken in aardse futiliteit wij hebben naar paradijzen gezocht alle wegen bewandeld om het mooiste…

breek mij niet gelijk een wervelwind door inktzwarte duisternis omgeven welt er geen traan meer achter de ogen veranderde mijn ziel in vuur alleen de zalvende wind zingt het lied van een stralende zon in de warmte van mensen komt zij ons tegemoet…

Ooit werd de foto van een ex door mijn collega omschreven: o, die heb je nooit voor je alleen Toen vroeg ik me af hoe ze dat kon duiden, zo meteen. Nu ik jou in gedachten voor me zie, je ogen.. iets in je blik, als ga je over mij, als ga je over een ander heen, alsof je in je hoofd al alles meegemaakt, eraan voorbij gegaan maar…