Het is weer eens zover. Wanneer de rode, witte en blauwe auto's zijn gepasseerd, klinkt er klassieke muziek door de lucht, gehuld in een deken van rook. De trampoline, nu vol regendruppels die op en neer deinzen als melodieën. Een onzichtbare pianist bespeelt de druppels en maakt langzaam de lente onaangenaam.…

Stil bospad in licht schaduw verschuift in de wind fluister van de dag In de zachte ruimte waar geluiden oplossen tot bijna niets, voel ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent, een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil. Onder de bomen die hun schaduw langzaam verleggen, blijft een fluister van iets ouds en iets…

De mist omhult de kou. Zij ligt aaneengesloten. Een aanraking, heel gauw, heeft stil de rust genoten. De stroming haast verborgen. Een ochtend zonder zorgen. Geen angst voor het verwachten. Geen troebelheid van morgen. Alleen de stille krachten. Ik kijk over een spiegel heen. Zij is er niet, zo lijkt het wel. Tot plots haar auro scheen…

Dit evenwijdig lijnenspel waarin de zon verschijnt ver voorbij de onderrand en koude periodieke tijd Van het binnenste door naar die buitenste kant exact waar de grens ligt in vorm noch verdict In feite middelmaats in gestage decimalen van plat naar neerwaarts als distantiemeterdaad Op uitvergrootte schaal meervormig en voornaam…

struinen over de kleidijken en kijken naar het groeien van het mos op de bunkers horen hoe de polder zoemt en gakt onder de zindering van het boomloze zonlicht de van hitte trillende verte waarin de reeën verdwijnen en die paar schepen per dag ook daar al de zilverreigers en vele zwierende zwanen die dikwijls tranen trokken kon ik…

Bredase drukte verzinkt in het kleine bos aan rivier de Aa. De beukenlaan door weilanden geeft tehuis aan wespen en bijen De grond vol dor loof wordt opgewekt door varens met hun jong, licht groen. Eikjes, twee duim hoog, staan dicht opeen. Wie zal hun groeiruimte geven? In dicht loof weergalmt kwakend gezang uit nabij wijd,…

Wind in hoog gras onder zwervende wolken ademt de aarde Wandelen door een veld van hoog gras, de dauw hangt als lichte lantaarns aan de halmen. Een libel beweegt over het water van een plas, en mijn adem volgt het ritme van iets groter dan ik. Langs de bosrand strekt de mist zich uit, als een fluweelachtige deken over mos en varens. Geur…

Zomer in aantocht. Ik bloem de lente in zweetdruppels, In d'ochtend dauwen parels vocht van blad naar blad toch snakt de grond naar water. Kleuren versieren de lucht, rozen geeuwen hun knoppen open gaan stralend blozen. Ik kijk glimlach om rozendromen. Wat zijn ze mooi ...!…

Door loof en naaldtakken waaien onbelemmerd de namen Olterterp en Lauswolt eensgezind door elkaar heen Cornelia weert vriendelijk nieuwsgierige wandelaars bewaart binnen haar struweel de rust van alle dieren die zich hier thuis voelen Wallebosch noodt tot dwalen in het rond of naar de verte deze stemmen rondom Opsterlands dorp…

Kussentjes van zand waaromheen stille plasjes op Oostende-Strand. Op de kimlijn twee stippen. Geen water. Toch zeker, zee.…

Lage berken staan vol sterk levensgenot tussen bevallige struiken waaronder reine poelen verborgen begroeide kuilen juichen over afzondering trots zijn op hun taak kleine tere dieren en de edele gentiaan in eenzaamheid te beschermen achter verre boomtoppen duidt Lippenhuizens watertoren als waarschuwende vinger dat er ergens ook…

Een behakte beukenstobbe met ogen der schouwende wijsheid spreekt zelfbewust tot zijn rechte soortgenoten vol lust om hun stam en aanzien te verhogen. De strenge, toch minzame bomen mogen waken over komst, zorg en groeirust van nieuwe rododendronstruiken, gekust door pracht, welke heel de tuin wil zogen. Opengekrabde aarde in perken en…

Ik tracht illusies te temperen als bronnen van een kaalslag de afschuwelijke consequentie de kern van alle dingen raken Ik delete sixpacks van haantjes verwijder lijken tegelijkertijd ontmantel enkelvoudig beeld nog los van het sterfteverloop Ik blijf bij onbegonnen drama van een kleurenoorlog in spe en zwijg tegen de voorouders om…

..en als je héél goed luistert hoor je het fluisteren van de vergeet-mij-nietjes het zuchten van de boterbloemen in de verstikkend hete zon ..de koekoek roept niet naar het nest, maar om mij te attenderen op de paraderende Canadese kuikens en de knobbelzwaan die zijn kop in het water steekt ..het zoemen van mensen en van die dingen…

Ik heb nooit begrepen waarom een watermolen geen wieken heeft want dan zou het de wind een handje kunnen helpen om de bladeren van bomen te laten ratelen waar ik dan bij wegdromen kan met mijn voetjes bungelend in de beek die op zijn beurt in gang gehouden wordt door het draaien van het rad dat meelift op de wind zodat het water gezwind langs…

klimmend op je kloven beitel ik kiezels uit je flank laat ik je vallen val met je mee klettert mijn ritme tegen je ruige rug ontrollen we in vergrijsde naalden…

Een gekrabbeld quasi-sonnet als vervolg op klaplopers in de leegstromende vijver onder het kroos, spiegelloos in hun ijver met gebrekkig talent plus al daarop volgt De windrichting die je niet verwachten zou maar direct trouw opeist, - de geboortedag van de kerk lijkt het meest op duivelskracht - dit terzijde als apocriefe gedachte voor jou…

En weer zijn de papavers daar, de bloemen uit mijn dromen - en niemand weet er hoe en waar ze plots weer zijn gekomen, maar hevig-rood straalt blij hun kleed en trilt in zon of regen, opdat geen mens ook maar vergeet de dagen en hun zegen. Want alles is gegeven hier: de zon en ook de wolken, al ademt vreugde door een kier, zo plots…

Ik keek naar het schuim aan de branding Als ijsschotsjes, bevattende miljoenen kleurtjes Wachtend, gedreven door wind, trillend en bevend, als entiteiten liepen ze voort Dan, eenmaal op ‘t droge zand bibberend wachtend totdat wind ze uitdrogen, verwaaien, oplossen zou Mijn vermoeide, gloeiende voeten werden in de branding…

Hier lig ik, leeggetrokken grond die doorgeploegd werd wachtend op weer nieuwe zaden. Ik ben in mijzelf gekeerd luchtig omgedraaid in verhelderend licht zonder rancune onder het oppervlak. Mijn bodem is behoorlijk bereikt wat groeien wil bezwijkt hier op en in mij waardoor kunstmatige shit stromen moet uit die spuiten van de mens.…