Een gekrabbeld quasi-sonnet als vervolg op klaplopers in de leegstromende vijver onder het kroos, spiegelloos in hun ijver met gebrekkig talent plus al daarop volgt De windrichting die je niet verwachten zou maar direct trouw opeist, - de geboortedag van de kerk lijkt het meest op duivelskracht - dit terzijde als apocriefe gedachte voor jou…

En weer zijn de papavers daar, de bloemen uit mijn dromen - en niemand weet er hoe en waar ze plots weer zijn gekomen, maar hevig-rood straalt blij hun kleed en trilt in zon of regen, opdat geen mens ook maar vergeet de dagen en hun zegen. Want alles is gegeven hier: de zon en ook de wolken, al ademt vreugde door een kier, zo plots…

Ik keek naar het schuim aan de branding Als ijsschotsjes, bevattende miljoenen kleurtjes Wachtend, gedreven door wind, trillend en bevend, als entiteiten liepen ze voort Dan, eenmaal op ‘t droge zand bibberend wachtend totdat wind ze uitdrogen, verwaaien, oplossen zou Mijn vermoeide, gloeiende voeten werden in de branding…

Hier lig ik, leeggetrokken grond die doorgeploegd werd wachtend op weer nieuwe zaden. Ik ben in mijzelf gekeerd luchtig omgedraaid in verhelderend licht zonder rancune onder het oppervlak. Mijn bodem is behoorlijk bereikt wat groeien wil bezwijkt hier op en in mij waardoor kunstmatige shit stromen moet uit die spuiten van de mens.…

Fluitenkruid een ode aan het verborgen voorjaar met het stille lijf in grauwe grond waar ze ooit het leven vond wacht ze geduldig met ijzig kille kluit, op een teken, … een geluid wanneer een vroege vogel het voorjaar fluit trilt de grond weer met genoegen. het opwekkend fris geluid vloeit vurig onder haar nog koele huid…

Zij zonken weg in hun diepste ik het besef kwam bij de papierfabriek waar zij onder walmende rook struinden zinnen vol vragen verzonnen een cruiseschip afzakken zagen naar de Blauwe Kamer ‘und weiter’ afwaarts Waar deze tijd al wel niet voor staat - wat weet Kubrick over de landing? met Star Trek groot gebracht luisterden zij op I-pads…

De zee woont in mijn adem al sinds mijn eerste dag ik groeide op met haar golven haar stormen en haar zachte lach waar de horizon de hemel raakt daar voel ik mij het meest thuis en zolang de wind mij dragen wil blijft de zee mijn huis want in het ritme van het water vind ik telkens weer mijn rust alsof de zee mij stil omarmt met elke golf…

Tussen borders in groen en gouden glans, waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans, daar ligt een tuin in volle pracht, die al het wintergrijs vergeten doet Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt, waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft, klimt het groen omhoog, omlaag, opzij, een symfonie van bladeren, wild en vrij. Het gazon ligt…

oeverzwaluwen zwieren natuurlijk laag over het water de lepelaar waant zich een ware Jezus met zijn poten diep in de drab een uitstrekkende zwaan kijkt toe hoe ik hier rondstap langs rietsigaren onder de rook van de mens en talloze boterbloempjes voor mijn neus gedrapeerd een meidoorn weer en rollend door de klavertjes zie ik…

Lentebloesems licht een trage wind tilt ze op stil valt de dag neer In het zachte trillen van je jonge blad voel ik hoe het voorjaar opnieuw begint, hoe elke aar van roze bloei een stille ruimte opent waarin mijn aandacht zonder haast mag landen. Onder je brede, lichte kroon verschuift het licht vertraagd, alsof de dag nog even…

Het kleine bosmeer ligt stil glanzend en roerloos. Somtijds klinkt opeens kikkervergadering op, uitdagend en veeleisend. Rododendron bloeit, omringt het waterleven, zondert het lieflijk van de hele wereld af, schept betoverde ruimte. Dode bomen staan rechtop, hebben jeugd in zich, baren wezentjes, die het ven en diens oevers met…

Wie de natuur in algemene zin dus niet alleen het zichtbare der bijen plantages sawa's boerenlanderijen waar men teelt in groene kwekerijen de citrusvruchten en mediterrane magnolia's naast al dat subterrane graaf- en vraatzuchtminnend beestgewoel noodzakelijkerwijs beschut en koel onzichtbaar doch uit puur natuur ontstaan laat ook dat…

al zouden wij de vogels verstaan de bloemen begrijpen het beest in ons verslaan de rijpe vruchten der bomen hun dromen doorzien het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten het gif uit onze aderen persen de grond waarop wij leven teruggeven ten bate van de aarde onder onze voeten ons heilige moeten gunnen tussen wortels…

het groene gras groeide grootser dan gister water uit de hemel daalde traag neer op het veld en de oevers van de milde meander had gestaag iedere druppel geteld stoffig was wel het zandpad waarover ik liep het zal dagen kosten deze droogte te vergeten ik ontmoette een uitlaatgenoot en riep; ben je al door een adder gebeten het is sporadisch…

wat je nodig hebt is moed de velden achter je te laten voor wat zij zijn of worden en zelfs die groene blaadjes zullen heus wel verkleuren zonder jouw betrokkenheid de schoonheid van de linde zal niet minder zijn dan wanneer jij haar aanschouwt tot je plotseling beseffen zou dat bloemen jou niet zien elk leven zonder jou kan dat…

Tussen vieren en wegkijken gebeurt niet veel tussen half vijf en zes des te meer als het meezit en niet tegenzit met het weer dan hoef je alleen je oren en niet coûte que coûte maar eventueel je ogen de kost maar te geven genieten van ochtendgezang van de merel maar dat laatste dat kon je wel raden dat kon ik ook weglaten of overslaan…

Viburnum opent tussen roze bolletjes valt het lentelicht Sneeuwbalstruik staat weer in lichte bloei, haar takken dragen de ronde trossen, open in roze en wit. Lentezon strijkt langs bloempjes en laat de tuin glanzen. Elke bol lijkt een belofte te dragen, een kalme plek, uitnodigend voor bijen die komen en oplossen in de warme lucht.…

In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan twee meertjes van elkaar, die door verzakking van weiland met moerassige omranding geroepen werden tot krachtig bestaan. Luchtige pijnbomen en dennen staan aan de oevers, geven waterwelving een dansspel van springende schittering, waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan. Het vroege kikkerkoor wekt…

Buiten roept een uil, de dag is voorbij. Ik droom dat ik een boom ben, alleenstaand, weemoedig in een dicht beloverd bos. Mijn kruin huilt als de wind, mijn takken knakken, mijn bladeren rillen. Het bos rondom mij hoort mij niet, het is zo veraf, onbereikbaar. Maar ondergronds roeren zich de tongen van duizend schimmeldraden. Alle bomen…

Alom staat het fluitenkruid op springen te fluiten, boterbloemen uiten zich door los van elkaar geel te zingen. Het stroblonde riet is zover nog niet, wel ontspruiten haar felgroene sprieten Geen haast heeft groot hoefblad met haar wijde blaren, de paardenbloem en het madeliefje lieten zich als eerst begroeten, brandnetel blaren vouwen…