De ogen gesloten, is het zien haast amper mogelijk, de koninklijke blik van India gericht... het echte spreken ken je niet. De gedachten dragen zwevend de hartbibliotheken van documentatie, gegevensbanken van inner dieper geven van kaarten en gebruiksvriendelijk streven. Geen weg terug van alle absurde hoge eisen, het hoogste goed blijft…

angstvallig vasthoudend aan wat ooit was manoeuvrerend tussen vier muren om niet te veel af te wijken van het dagelijks patroon daar vernieuwing graag op de loer ligt weer al het licht uit de kamer dat herinneringen niet zal doen vergelen noch doen aantasten zodat schaduwen op z'n plek blijven net als ik…

soms wil ik een zoen zomaar een zoen neergebogen zoals zomers die in gondels varen met voeten in het water en prentkaarten verleiden, groenblauw langs houten palen en langzame lagunes soms wil ik een zoen zomaar een zoen traag en stil zoals oude uren over bruggetjes heen oneindig jong in ogen die tussen duiven op het plein schuiven…

Het riet wuift De merel zingt zijn mooiste lied Een hond die aan z’n bot kluift Ik pluk een “vergeet me niet” Mijn blote tenen in het gras De wolken drijven weg Een boterham in mijn tas Een veertje in de heg De takken wiegen langzaam Een zwaan zwemt zonder bandjes Een oma achter ‘t raam Zij zit daar zonder tandjes In de verte spelen…

Aromatisch trekt de zachte wierookgeur door de heilige, haast kerkelijke gangen, ontvlamt, ontbrandt en verfijnt aangenaam en troostend aangestoken ....alleen witte kaarsen herinneren en de spirituele muziek, terwijl de blauw-groene rook voorbij trekt en de inspirerende creatieve geur blijft branden blijft hangen in je neus en het geheugen…

Spinnenrag vangt beelden uit mijn verste hoeken, opgerakeld door onze adem, hoewel ik al vertrokken ben, van dat luxe matras, die dag hoef je mij niet meer te zoeken. Op beslagen ramen verschijnt nog de wasem van mijn stem, nog één voorjaarbeurt en de kamer maakt zich vrij van stof of spoor waarin schaduwen verschenen, in aanwezigheid…

de schijnheiligheid is te lepelen van jouw gezicht gewraakte woorden kerven diepe wonden blijkt aarde drijfzand welke gehavende zielen gulzig opslokt…

ik vouw mijn handen open in de eerste dagen van lente en lees het gedicht van de boom hij fluit op mijn vingers naar het meilicht droomt meer dan zijn kruin verwachten kan meer dan ooit voorbij het zachte weer beweegt zijn bloesems blijmoedig naar mijn bankje ik vraag hem niet naar zijn naam welke beelden hij ziet of zijn…

Kijk door een bril van problemen, die zit me als gegoten.   Trek ik het aan of stoot ik het goede af? Stel mezelf de vraag, “ben ik wel normaal”?   Kijk door een bril van problemen, die zit me als gegoten.   Wat zit er achter die bril? Want die bril is niet normaal.…

hoe bezwaard moet ik zijn zodat de aarde moe wordt om mij verder te dragen mag ik nog wel geloven en weer om adem vragen wie beschermt mij immers tegen verzuurde grauwe wijn die bij voortduring, zo lijkt, voor mij wordt ingeschonken het is alsof elke dag, ieder moment zich steeds meer van mij afkeert mij vervreemdt van zuiver zien…

Hier leef ik in de spiegel van de lucht en drink het licht uit kleine dingen de wind vraagt mij ten dans, de zee zal blijven zingen en de zon kust gedroomde woorden wakker tot een nieuw gedicht als een kleurrijke vlinder die ik vond op het strand van mijn gedachten...…

Zie…haar lopen… met opgeheven hoofd… Wat is waar zij in gelooft.. om nog steeds haar hoofd omhoog te houden? Hoe heeft zij zich zo kunnen sterken.. leren verwerken, al die negatieve energie van wie… “zoveel” van haar zouden houden… Maar…dan toch weer die gelukkige lach die haar brengt van dag tot dag… Geluk.. zo dagelijks klein…

Elke heilige mening rechtvaardigt de eigen standpunten terwijl de geldigheid ervan niet praten kan. Haast roekeloos onderbreekt de beer in ons, ons ontevreden met zijn innerlijke fluisterstem. De andere, die met zoveel respect wijsheid sprankelend laat gaan, beleefdheid, die nooit onderbreken kan. De praatstok, communicatie…

in gedachten verzonken dobbert ze over het zilte nat vol hersenspinsels welke haar een zee aan opties geven om te bespiegelen kabbelend inzicht haar rijkdom doch nimmer alleen *~ Tekening gemaakt door Suzan Alink ~*…

in de verte lonken de aasgieren met nekken hongerig steeds langer -hun botontkalkend gekrijs maakt me als maar brozer – langzaam sterf ik weg uit mijn bewustzijn en laat me begraven onder scherpe snavels die ongezien snel ter plekke zijn…

een stem wacht, vrijwel vergeten ik schrijf een lange brief als trouw benader voorzichtig de eerste bloemen tussen woorden het was een slecht jaar waarin woorden zelden groot waren gekloofde lippen dronken wijn werden vrij en vrijer, speelden met geboorterecht en het thuiskeren in een stip want wat is een dag een mooie dag…

in de vorm van het boetekleed ligt daar de mantel des doods geduldig en breed uitgemeten loop er met 'n grote boog omheen daar het mijn tijd niet is ik pas…

omdat ik, al jaren ouder heel diep slaap met licht uit ogen zal ik de wereld niet meer horen geen groet voorbij aan jonge knoppen in het klokraam van het water hoog of grijs gerand zoals een rivier die reizend wrijft tegen de ochtend en het gewonnen gezang bundelt tot woonst van wijsheid veelstemmig en gevleugeld diep…

Ontloop ik me, dan ontloop ik vele anderen, als een boom die ik zie zich vormt tot bos, in beken herken ik de spiegel van een jeugd in een gevalganiseerde zinken teil en in de voortgaande oceanen die ik zag, geen hand die zich daarin kon wassen van alle twijfels en nooit gekozen kansen, als hond die de druppels van zich schudt, blijven…

Toen er een ziel kwam in zijn nachtmerries, en vleermuizen vlogen bewogen door de nacht las hij de brief van zijn moeder liet tranen in hout branden folterde zijn geweten met schuldgevoelens wilgentenen aan de rand van het meer, dat spiegelde herinnering vol oude poppen verweerde weemoed in de nacht met als slot het schimmenspel van…