Eind 19de eeuw schilderde Vincent Joseph Joseph Roulin, postbode In Arles Een postimpressionistisch portret Uit, om precies te zijn, het Jaar 1888 Joseph zittend op stoel, arm op tafel Zonder dus epauletten Wel met baard In Arles bezorgde hij veel brieven Bij zowel Arlésiens als Arlésiennes Baard als gezichtsbescherming tegen zon…

In de groene gordel van de grachten kun je met lijn 2 nog spelevaren langs panden waar in vroeger tijden vrachten van overzee der heren van de thee in ruimen over wijde zuidzeebaren verpakt in balen opgeslagen lagen Kunst en rijkdom gingen hand in hand getuige goudeneeuwse monumenten van picturale faam in landschapsprenten tableaux vivants…

Ik duur doek in doodstil duister ik ontluister dus houd op met dat blind beleggen ik moet jullie de ogen eggen laat mij hangen opdat ik licht en zicht zal vangen en kan stralen in mijn picturaal verhalen voor de leeuwen wil ik schreeuwen het mag zelfs op de kop maar stop met dat oliedom verrijken ga nu eindelijk eens naar…

In de groei gesnoeid bijna geknakt herpakt herboren ópgebloeid een heus artiest die zich niet meer in verdriet verliest maar zijn demonen hem laat belonen alsof ze zijn zijn zonen.…

Nog kan de Friese leeuw bevlogen fierfragiel de manen zilver als de sneeuw die hier zojuist in volle vlokken viel op zijn helder ziende ogen bogen die hem nimmer en te nooit belogen in pure brute kunst gezogen voor eeuwig jong van hart en ziel.…

Je hebt de verbijstering zichtbaar gemaakt in verstilde portretten waar het parklandschap haar zwijgen raakt als een bedelaar je hebt de stilte een kleur gegeven die van het verdriet sprekende pasteltinten met verdwaalde ogen boven een dubbele mond je hebt de ontzetting een stemgeluid laten tonen voor verstilde portretten…

Waarom nog één woord vuil maken aan het weerspreken van een waarheid als schoonheid ligt besloten in de kalmte van het zwijgen maar zelfs zwijgen verdacht is in tijd? je schildert verlangen in de avond met illusies van droombeelden nu stilte op het linnendoek valt schilder je verlangen in pasteltinten met het heilige geduld van jouw hart.…

Gezichten die in mijn kamer hangen van mij, van hem, van haar, ze geven weer wat er genoten en geleden is, wat er gedacht, vergeten is, verborgen angsten, boosheid, wijsheid, mededogen, familiebanden, houdingen, ze leven en met hun ogen vertellen ze me dagelijks hun verhaal van onuitgesproken dingen dat zonder hen niet wezen zou.…

We komen samen een keer per week Allen zijn we leek en bij onze schilder lerares leren we in de les over stromingen, de meesters uit ‘t verleden hoe ze schilderden en hoe dat doorwerkt in het heden Ze laat ons hun werken zien vertelt erover En wij, wij horen het aan, met onze kennis, die pover, proberen we wat en niet alleen dat. soms…

Nee, niks. Je ziet er niets van. Je zou niet zeggen dat er wat achter zit. Dit heb je mooi gedaan. De kunst van het verbergen. Komt echt door jouw grondverf. Je hebt het basic aangepakt. Noodzaak dwong je naar deze materie. Het ziet er bijna onschuldig uit! Er heeft niets opzienbarends plaatsgevonden. Is je geweten ook schoongewist? Leef…

alleen in het landschap in aarde verankerd een knotwilg eenvoudig en bescheiden het vanzelfsprekende leven ongrijpbaar als een stoïcijnse vriend met wie je goed zwijgen kunt kranige wilg uit het lood langs de sloot met littekens op zijn bast leg je handen op zijn schors een oerkracht je kunt van hem op aan…

Zijn handen omklemmen als witte spichtige takken het doodsbleke gezicht en bedekken de oren. Vastgenageld als een bevroren bladerloze boom. Gekweld aan de rand van het landschap Voelt hij zich overweldigd? De holle ogen, de opengesperde mond. Hij trilt van angst. De hemel kleurt bloedrood, tongen van vuur, blauwzwarte fjorden als onheilspellende…

het Melkmeisje schenkt buitengewone dromen met een wolkje melk Het Parelmeisje Madonna van het Noorden magisch ogenblik Brieflezende vrouw verzonken in de woorden wij lezen het licht…

een vrouw stapte in het schilderij aan de muur blootsvoets verdween ze als sneeuw voor de zon in het verlaten landschap haar rode hoge hakken een verloren paar bleef buiten het landschap staan niemand vroeg ernaar…

En de schilder boetseert oneindig en gebroken de zonnebloemen die zich wenden naar het licht Koortsdromen spoken door aaneengeregen dagen niemand hoort de klop van zijn hart hij weet het komt nooit meer goed Het is voorbij boven hem gakken de ganzen zij weten waar ze gaan een cirkelende buizerd de voorafspiegeling van de dood…

(Gezien in De Kunsthal te Rotterdam, 6 februari 2011) Op haar knieën Voorovergebogen Mooie, zwarte Lange haren. Handen Bedekken haar Intens betraand gezicht Vanwege wat en waarom? Heeft z'op golven Van innige liefde Hevig gedeind Of is het pijn van een Leven niet te Leven, daar de wereld Zich om leegte bekommert?…

Met de hand over zijn hart werden de dagen glad gestreken een lang gekoesterde wens rimpelt mee met zijn oude lijf zijn vuist milder geworden ondersteunt in mindere tijden de levendige beelden in het hoofd alle droombeloftes ten spijt doen zijn verstilde hart tot levenslust aanwakkeren als wapen tegen eenzaamheid.…

Haar hoofd hangt enigszins gebogen, haar kindje houdt ze in haar armen vast. 't Is aardedonker rond haar, ter contrast. Geen God heeft daar ooit bewogen. Wel in haar, als omhoog gezogen levenssappen vlak voorbij de bast van een plataan, die naar de hemel tast. De vogels zijn alvast gevlogen. Maria met haar kind, uitgebeeld in steen. Haar…

In het grote blauwe woelen van de wereld schitteren okergele Zonnebloemen in een vaas Hun uitgesproken zeggingskracht in drie tinten geel bijeengehouden Door moederlijke troostrijke armen zachtjes wiegend in ongeschonden samenzijn…

Het landschap neemt de vrije hand van de schilder mee in haar zonnebad verfstreken kenmerken specialiteiten die in het groen zo vruchtbaar zijn oker zijn de dromen van de oude man zonneschijn op het eelt van zijn hart een zandpad kronkelt zich in vergezicht zijn blote voeten voelen warm nu wordt het tijd voor een groots gebaar een kleur…