Ben ik vanochtend in uw taal gevallen als een vlieg in uw woordensoep een walvis in uw letteroceaan het is met een waarom, een vragen naar hoe gaat het met u dezer dagen is uw leven alle moeite waard de verbintenis verbroken door een ononderbroken taal van zwijgende liefdesbrieven zonder antwoorden spiegel ik mijn vragen aan uw zielsverlangen…

Dichten is niet iedereen gegeven, maar schrijven leer je zeker wel zoals je ook hebt leren praten. Soms heb je lieve vrienden die wel tussen lijnen lezen van wat er in bepaalde woorden staat, maar anderen kunnen dit helaas nog niet en die moet je verwennen met zinnen die een diepe zin verbergen maar toch doorzichtig zijn als glas. Ik weet…

Als ik mooi formuleer zeg ik altijd wel iets dat bekend of waar is maar liever ben ik precies met weinig woorden, gewone woorden die in het theater van de snijzaal uit mijn ervaringen een waarheid losmaken iets dat hetzelfde betekent in andere talen en opzichten zo algemeen menselijk dat iedereen erin ingewijd kan zijn door zijn lichaam…

Als het ruikt naar poëzie en het plakt als poëzie als het vloeit en bloedt en het doet je denken aan meanderende gedachten ijdele (im)populaire taal vaker spontaan dan impulsief zonder bewust en weloverwogen na te gaan of na te denken noch te handelen met een plan Eerder een apocriefe blauwdruk van een trouwe bouwmeester rauw materiaal…

Op de tast wrikken klanken door slapende spieren heen en hangen aan mijn spanten de gekromde tenen breken op scherven van zwart glas krab ik het geverfd behang verstik in uitgeholde zinnen hoor ik lekken van de kranen geurt door kieren heen het gras…

De hersenen groeiden, en de nek voor een strottenhoofd want er was een onbewuste wil om preciezer te communiceren Dat lukte. Het moest wel. De vroeggeboren babys met hun grote hoofd verleiden iedereen ertoe om voor hen te zorgen Hun slimme schattigheid versterkt het groepsgevoel en roept woorden op die ze napraten, steeds meer…

Juist op zo’n moment wanneer die simpele penseelstreek een verbijsterend schilderij wordt de rauwe klei zich vormen laat in hypersensitieve handen tot een dieper verlangen als klanken het oerritme overstijgen het gezang de lentezon omlijst een o zo fijne verschijning verdwijnt en het hart niet meer stoppen kan met bloeden en weer opbloeien…

Nevels strijken de zachte lak keren wimpers naar de wang de wil boort een gaatje in de dag – op de rand wankelt de punt kijkt de diepte in alsof ze nog niet weet of ze valt het misschien is gevallen en blijft balanceren…

Het woord alsof draait om haar as alsof de of niet weet wat ze weegt als ze wikt kent de klei geen schijnende bomen boetseren handen dan alsof…

Wij dwalen over het oude pad van woorden en alle vertakkingen nadien Wij wankelen, zwemmen of zinken - er is al zoveel taal welke zin hebben wij nog toe te voegen in het opgespoten land happen de wanen opvolgen onze visie op schoonheid delen? Wij genieten op dit versleten pad vol beelden met een glimp van slijtage en verval bovendien…

taal is eetbaar als voldragen fruit het doel is te zinloos om leeg te zijn daarom is de taal eetbaar als aarde verweven, doorploegd niet letterlijk te nemen…

zoals poëzie dikwijls niets meer is dan een roesje voor het verdragen wat troostende woorden die iets kunnen verzachten maar echt mijn honger stillen dat doet het nog altijd niet...…

ik heb haar begraven legde haar geruisloos ter ruste in diepe donkere aarde ik heb haar ter aarde besteld zwijgend in het zwarte zand grondeloos zoals zij was ik droeg haar naar de grafkuil spitte haar lagen om dekte haar leegte toe zonder woord of bloem heb ik de taal begraven naakt zoals zij was…

Jouw taal was voorheen toch de altoos en immer zwijgende wijsheid der stilte als dat domein van wu-wei, niet-zijn jouw geboortestreek is dan zou jouw verschijning in helikons oorden niet vrij van gevaren van billen op blaren geen sinecure moeten zijn als multi-inzetbare coach en docent en interpersoonlijke lesbegeleider…

Soms kan ik met de taal wel spelen zoals een kind kan met een bal, maar ooit ook lukt het niet, dit delen en ‘k weet dat het niet slagen zal. Maar ‘k geef niet op, want alle woorden die hier ook maar te vinden zijn ze zijn als kleine toevluchtsoorden voor vreugde en soms ook voor pijn. Zo wil ik dapper verder spelen want vaak is dat ook…

De wolfspin knippert de Akhal-Teke wit ivoor een beladen woord – steigert voor akkoord druipt zijde uit haar hersenspinsel fluistert in mijn oor vier handen achteruit vier handen in behaarde huid lippen dansen – de krump zo niet pas de bourrée hunkert zij naar wijsheid nee – nee– niet uit een boekje – weggescheurd…

Het doordeweekse materiaal,
 zo gewoon dat we er langs kijken, wordt woorden die een kostbare boodschap beschermen, de ontvanger laten genieten van het broze cadeau binnenin. Hoewel vernuftig gevouwen papier, strikjes of tierelantijntjes ook een gebroken vaas kunnen verbergen, het maakt het uitpakken van verwondering extra fijntjes.…

Een dichter beeldt in spraak en spreekt in beelden doch overvloed van 't een gaat mank aan 't ander en woordgebrek wordt stotter en gestamel dat juist de overhand krijgt bij 't ontberen van metaforen die de mensen raken als zij de zucht van de herkenning slaken aha-erlebnisse doen hen ontwaken gevoed door beeld, geluid en fantasie verwijlend…

beslissingen nemen die maakt men niet net zomin als zorgen die men zich baart plannen en keuzes die mag men maken als men de hersenen stevig laat kraken het zich realiseren als men beseft dat zij tegen hen niet hun schuld is prioriteiten liggen afspraken stonden gedane uitspraken gewraakte emoties afgerekend op beloftes verbroken…

Stroomafwaarts, met open monden kauwden we de wind, slokten lege wolken, gooiden kiezels kei – op – kei – op – water. Nu staren hoge schoorstenen naar de verstilde dam. Het baken op de krib vertelt: Mithras is verdwenen. Zijn speelstok vastgeprikt op hologige grondels. Fietskadavers neergesmeten roesten in het gras misbaksels, los…