In de kamers van mijn hart woont een boezemvriend, die zijn plaats zo nabij zonder meer verdient, omdat hij mij van binnen en van buiten kent en altijd bij me is op het juiste moment.…

~~~ nog even zitten in het raam kozijn van onze oude school de studieboeken op onze schoot alsof we niet alleen maar loeren naar langslopend wild zogenaamd verloren in een gesprek met schaterlach en haargezwaai lekker weer eens een dagje jongeluieren zonder de afstand in te kunnen schatten tot de lange rechte weg die voor ons ligt…

Zo graag zou ik een antwoord krijgen waarin je even warmte legt, maar jij hult je zo graag in zwijgen of in een woord dat weinig zegt, maar ik heb het daar moeilijk mee, dat zou je toch wel moeten weten - zo lang bevaren we de zee dat ik je nooit meer kan vergeten; de zee van leven en vertrouwen, de zee van vriendschap en geduld; we leerden…

Hoe komt het dat de mensen zoveel aandacht hebben als er weer een gedicht verschijnt over vriendschap die je hebt, krijgt of bent verloren? Vriendschap die je hebt, krijgt of bent verloren schijnt heel velen aan te spreken, omdat iedereen bij iemand wil horen, anders ben je nog niet echt geboren. Anders ben je nog niet echt geboren als je…

Weer was ik veel te hard voor jou, te stekelig mijn woorden alsof ik niet begrijpen wou wat we ooit samen hoorden. Wat we ooit samen hoorden en richting gaf aan onze ziel; ik hoop dat het niet stoorde dat ik zomaar hier binnenviel, dat ik zomaar hier binnenviel en jouw verdriet vergrootte... maar weet dat ik nu even kniel dus wil me niet…

Wat zijn wij mensen toch omgeven en gedragen; we stellen soms veel vragen en vinden niet de zin totdat het tot ons dóórdringt dat wij geborgen zijn, dat soms de tranen drogen als wij verbonden zijn.…

Weckpot Wangen vacuüm vol woorden Aan tafel hun gelach steeds meer zuurstof weggezogen Ooit zo vers, zo vochtig, ja sappig zelfs Zinnen met krakende randen Kijk nu, daar achterin de kelderkast Een weeïge gedachtensoep vergeten door moeder Nee dan de wijn Gist, gist, gist... Tot het glas breekt, En hoe! en de woorden me ontploffen…

Je gaat weg, maar zie mij, als een bloemetje, een groen plantje, niet veel hoger dan het gras, met kleine lichtblauwe blaadjes, die je zal herinneren, aan hoe ik was. Vergeet je me niet.…

Niet achterom kijken Beslist niet achterom kijken Januari al een enkel etmaal oud Decemberdagen met feesten afgerond Wisten even niet van overgave Wisten even niet van afscheid Wisten even niet van wijken Op klokke twaalf gingen we de stadspoort door De brug over van het vergeten En kijken nu, kijken onze ogen…

tussen tierende woekertongen met zwarte gal doorspekt kiemt soms het reinste zaad van onweerstaanbaar pretgewas opgewekt gaat dit een lichter pad weet waar het omarmt en vat teloorgaande kelken te binden in een veelkleurig veldboeket nu maar hopen dat de hovenier dit warme groen op waarde schat mocht hij zo’n mirakel vinden en het…

Wel allemachtig. Dikke pech. Dat komt er van. Het zijn gedane zaken die niet zullen keren. Gewoon gebeurd. Niet meer aan denken. Accepteren en zien wat ik met het restant nog redden kan. Waarom moest ik precies vandaag mezelf generen, om al die gare zinnen in mijn hersenpan en maakte ik daar gretig korte letters van, wat door vergeten niet…

In beelden kan ik 't nu niet zeggen, en zonder beelden spreek ik niet. 't Is veel te veel om uit te leggen, maar hij begrijpt die 't zelfde ziet: de klanken van de zomerweelde, de zon die alles kust en kleurt, de wind die door je haren speelde, de morgen die naar kinderen geurt, 't zijn al beloften en symbolen van waar ons hart eens toeven…

Sierlijke letters op papier met rood groene inkt geschreven als kleuren op een leeg vel neergedaald. Inkt zet zich in krullen op het wit strepen en puntjes volgen ik kijk op en ben trots want zomaar opeens staat daar jou naam.…

jij wist het dromen nabij wuifde woorden toe in de schaduw van een kerk ik vroeg niet of jouw stappen, zoveel gedaan, schaterden om de stilstand of om het spiegelbeeldlicht dat in een echo verzonk langs smalle steegjes die samenstroomden als stadsvrienden in een volgend najaar hoe kon jij weten dat de kerk voor ons…

Zonder twijfel schop ik het raam open Spring eruit, de diepte in Hoop ik zachtjes neer te komen Vallend in jouw armen Maar je bent er niet Keihard val ik op de grond Waar ben je; nu ik je nodig heb? De duisternis omarmt me Als een moeder bij haar kind Kom lekker bij me, fluistert hij Mijn ziel waakt in mijn verdoofde lichaam Kom je me helpen…

Helder van heel ver op indigokleurige hemel ziet zij een vallende ster de wens dat vriendschap blijft bestaan vanuit stil gewaarzijn voelt zij tastbaar intens het dauwnatte gras haar ogen sluiten bewogen zij weet zich oneindig geliefd zijn glinstersterren voor eeuwig op haar netvlies gegrift.…

het is al lang geleden je zou haast zeggen in een gedachteloos verleden dat ik naar jou schreef ze waren koud, die korte zinnen gekrast met aangelengde inkt ik heb het nabij zijn gemeden kruiste de degens vanbinnen heb zodoende de eigenliefde verlinkt leve de republiek schreeuwde ik tegen het laatste kladblokvelletje van goor uitziend…

voor jac van someren er komt naar het verluidt geen traan uit deze tuit deze pot schenkt gedwee allerlei soorten dampende thee jac heeft vele soorten potten het is heus zeer van de zotte hij heeft er beslist meer dan twee daar huist ie al een tijdje mee doe nu maar luid een wens een pot met ’n oog of ’n mens jac schenkt altijd met…

In een zwart omrande rouw-advertentie treft jouw naam me als 'n mokerslag zoek in de tekst stof tot twijfel die er niet is, je bent dood m'n vrind. Gevoel sterker dan 't verstand maakt dat ik me weer in onze studietijd bevind. Zestiger jaren, van Kennedy tot de maan waarin volksbuurten nog gezellig zijn Europa Cup naar Madrid of Milaan zal…

Vandaag dan eindelijk geland Een week eerder wel al op Schiphol In ontkenning geen draai gevonden En dan ineens in de koude zon Argeloos kletsende met een goede vriend Waren het mijn zinnen die weer waarde kregen Wat is alles toch simpel wanneer je 't zoeken staakt Natuurlijk ben ik dit en hier, niet anders Als ik dat nou maar een week onthouden…