aan de wijze meesters een gedicht iets dat rijmt mischien niks geleerd niks begrepen een teken in mist de d en t uitgewist foutjes komen in een ergenis transparantie in een blik de eeuwige vraag is een kick gelukkig brengt de schaduw licht tot leven voorspel een naam voor heel even daarna komt het terug een mes doet pijn ook al…

een vroege vogel op pad anderen vliegen hoog in de lucht stap voor stap zweetdruppels parelen waterhoentjes kissebissen in de sloot een verdwaalde hommel zoemt voorbij ergens bloeit en lokt lavendel in de tuin van mij af en toe een voorbij razende auto men heeft haast ik niet dit is genieten tussen hoge bomen bij het tuinhekje zie ik…

Wees maar niet bang voor al die grote mensen met hun grotemensenonvrede gestoeld op onwaarheden en vals venijn, de kift, zelfbedrog, boze projecties, verstikkende, kritische geluiden, verslavingen, onbehandelde trauma's, beperkte vermogens tot inzicht, hun geesten zijn niet in overeenstemming met hun postuur en daarbovenop doen ze zich nog…

Als in een vacuüm rest het luisteren naar het fluisteren van de zachte wind Langzaam loslatend tot de stilte komt van daaruit de keuze voor een nieuw begin…

loop toch niet binnen de ingedikte lijnen leg je voeten niet aan banden, ren, voor wat je meer dan lief is schrijf onbegrensd over dat kleine stukje groen waar paal en perk de gestelde ruimte stelen rijg je rede niet in een keurslijf, schreeuw, om wat je meer dan lief is hoe kan een kind anders zichzelf nog spelen…

doordrenkt met dauw zwerf je over de weilanden van rust het bevordert je levensschoot vol bewondering dankzij het licht waar het stroomt overal zie je zoveel moois elke boom en wilde bloem is oké maar welke wacht net als jij op sprankjes 'hoop voor vrede' vonken uit de 'hemel' met moederlijke liefde begroet je de bloemrijke schoot…

langszij de haven timmerde ik doodskisten zonder bedoeling ermee te varen een wit laken met punaise gaten wat schetsen op de deksel afgebeelde relikwieën een levensloop vol afgedankte zielen aan het voeteneind wat verfijnde kreukels het stof was wat te lang maar met rafelende ingenaaide zomen kon deze dood me niet meer worden ontnomen…

In lotus Het hoofd draaiend tergend langzaam Een oog openend troebele blik Het motief op de vloer lijkt te bewegen Een moment voor mezelf Even helemaal ZEN…

Cumulus humulus Golven strelen het strand, deinen als het gezicht van de storm steeds gericht op het land. De schuimbekkende vloedlijn wordt door de draaiende wind als wolkjes gegrepen. Grillig vervliegen zij over land over water als mist in de zon. Met het water tot aan de lippen overspoeld door het moment, omhelst zij mijn voeten,…

Lopend op het strand met de golven van de zee die bruisend aankomen rollen hoor ik het ruisen van het helmgras in de duinen de duinen die ons land moeten beschermen op blote voeten loop ik voort het zand kriebelt tussen mijn tenen met de krijsende meeuwen om me heen voel ik me vrij als een vogel als stadsmens kom ik graag aan zee de…

dichterlijk als Hollands symbool voor 5 "Mei" vredelicht bedaard moede blaren op adem baren om te ademen voor het nageslacht oranje uitstraling op straat bevrijd verenigd alsmede de "Hollandse" vlag wappert trots en fier in de open lucht (woorden schieten te kort vreugde, droefheid is gebrandschat aan leven en dood) heldendaden…

Niet eerder verlangde ik ernaar om jou te willen zijn, kleine mus op de vensterbank Jij kunt gaan waarheen je wilt Ik zit hier te wachten op mijn lot Jij die zoveel minder kan dan ik - niet lezen, schrijven of praten, niet zingen behalve wat tjilpen Zelfs smeken kun je niet zoals de mensen in een gebed tot God Want dat doe ik de laatste…

vandaag vieren wij vrijheid in Nederland met wappervlaggen toch zie ik schaduwen van angstpredikers steeds meer lengen zolang haat een kans krijgt in ons gezaaid te worden zal vrede bedreigd zijn…

nog bloeit de bloem op de dodenakkers van weleer ze groeide tussen oorlogsdaden in sterven zonder ooit genade haar wortels schoten uit in ondergrondse openheid en vaderlandse kracht zij bloeide vrijheid in de mei die ons na vijf jaar eindelijk bevrijding gaf…

zoen elkaar maar plat in plaats van te bombarderen…

in de vroegte van de morgen klinkt een jubelsong vanuit een teer vogelkeeltje ik ontwaak het is bevrijdingsdag…

vrijheid die je krijgt grenzeloos misbruiken en dan vragen om respect kansen die je krijgt achteloos negeren daarna klagen over kansloos val me niet lastig met je waarheid verpakt in leugens door de ontkenning van elke realiteit…

geschiedenis is niet om te vergeten of om te ontkennen maar om van te leren besef respecteer twee minuten stil…

Woensdag vieren we de dag van de “vrijheid” ik denk de allerbelangrijkste dag van het jaar veel mensen gaven er hun leven voor zodat we vrij kunnen zijn om te zeggen, te denken, te voelen zonder te kwetsen zonder pijn te doen zodat we kunnen leven zodat we kunnen zijn die wie zijn samen en met elkaar vrij van honger vrij van geest vrij…

mijn driften getemd met vermanende stem ben ik de mindere geweest van dravers die blind hun wegen banen en van hen die als dove doffers opdringen in te schikken toe te geven verder plaats te maken tong en tanden getoomd is er het schrift als een boog gebundelde kracht hierop verheft zich mijn wezen letterlijk veer ik vrij met…