Vergeef me ik wil niet goedpraten dat ik tijd nodig had om de consequenties van het ene of het andere op een rijtje te zetten Misschien heb ik de schijn tegen maar ik hield me niet afzijdig echt, ik wacht nooit af Ik kijk niet weg ik kijk juist grondig voor een weloverwogen beslissing want er gebeurt zoveel en vaak zit er geen lijn…

ik wist niet echt wat liefde was wel wie iets bijzonder aardigs moois en zeer aantrekkelijks had dat leek mij een goed begin om samen voorzichtig te ontdekken hoeveel er in die schoonheid stak te beleven was waarbij de deuren al open gingen door je aanstekelijke lach die meteen aan alle handen applaus gaf…

Ook Mozart werd er haast kierewiet van ...Dat getierelier van vroege vogels in bed Het raam had hij voor middernacht dicht gezet Hij schreef zich te pletter, met onwijs veel pret Met zijn klavierconcert steeds in z'n sas... Hoe bijzonder, niet somber, en heerlijk dit was Weet een dichter die ook naar muziek luistert pas…

Heden ik morgen gij Allen staan in de rij Doe dus maar vroeg of laat Eens per dag/nacht*) 'n goede daad Maar dan recht zo die gaat Morgen ik heden gij Cui cras heden Bas morgen zij Fiedeldeij Wie toen was wordt straks mas que nada onder 't gras…

Ik ben een slabakker, een treuzelkont, dat speelt me flink parten, mijn gestage besluitloosheid is 'n bron van ongemak en smarten, ik heb me bijgevolg, kordaat en gedreven, voor 'n cursus "uitstelgedrag" ingeschreven, maar helaas heb ik nog geen tijd gehad om ermee te starten ....…

Ik durf wel bij jou in bed Jouw grote mond is te klein voor de wereld, jouw hart te groot voor mij, hier ben ik Vertel maar, dan droom ik met je mee, over jou in een purperen mantel de vacht van onschuld en macht Heel discreet, heel discreet neem jij wraak op iedereen die niet in actie komt en alles maar laat gebeuren Je geeft wijze…

Aan de waterkant een zachte wind omhelst mij de vogels fluiten Hoe bijzonder heerlijk het elke keer weer is om pure zuivere stralen van een opkomende zon aan te voelen die licht en thermische energie geeft aan mijn lichaam opdat er een scala aan indrukken en prikkels zal ontstaan. Met klinkende stem en in wervelend ritme wuift diverse…

Zoals Coenraedt van Meerenburgh in zijn snelsonnet van vandaag heeft uiteengezet schijnt het gerucht te gaan dat onze huidige minister van Onderwijs - naar verluidt - het een en ander recht te zetten heeft, alvorens de klokkenluidersbrigade actie onderneemt... _______________________________ BEROEPSDEFORMATIE Beroepsdeformatorisch las ik net…

Een landweg, die lineaalrecht akkers doorklieft, aan weerszijden geflankeerd door hoge bomen, krom gegroeid door de eeuwige westenwind, dode bladeren door donkere aarde opgenomen. In de uitgestrekte verlatenheid verzonken, gehuld in nevel, door de aarde uitgebraakt, een enkele boerderij, die het kleinmakend besef van oneidigheid verhevigt,…

Avondschemer streelt met besliste hand over grafstenen en hoge bomen. Koele adem laat vredige rust komen op het veld, waar elke levensvraag landt. Het duister heeft kunstzinnig verstand, schept schimmige beelden uit stille dromen. De nacht wenst dit houwwerk in te tomen, wacht af, door zegenrijke geest overmand. Zonneglans bekleedt de omringende…

In een piepklein huisje vlak aan de dijk Hoord' ik iemand jubelen juichen en gieren Van lentegekeuvel en floragezang Haar man werd er gek van, ging vloeken en tieren "Ik erger me groen aan je voorjaarsgekweel Dat paars uit de humus en bodemstruweel Ontluikende kuikens in barstensvol groen En insecticiden in huis tuin en keuken…

ik droomde onder ruizelend blad dat de warmte van de zomer nog een prettig soelaas gaf luisterde naar de seizoenmuziek die uit een eeuwig repertoire was opgediept daar tussendoor ploften de bellen uit het pikzwarte ven hun methaan uit de giftig rottende bodem ik zag de ogen goedgemutst tussen het hoge gras en laag struikgewas…

Wolken worden opgejaagd alles wat beweegt wordt geplaagd bomen kreunen struiken steunen de storm schreeuwt zijn agressie uit en overstemt het zuchtende geluid van alles wat weerloos is De storm gaat door met zijn getier zwiept alles heen en weer met een duivels plezier het is één en al onrust daarbuiten De storm beukt tegen…

Langzaam voel ik de warmte Stromen over mijn gezicht Mijn huidtemperatuur stijgt De bron draait aan het firmament Mijn hele lichaam in het felle licht Zinderende hitte is overal Ik voel de warmte stijgen, kringelen Mijn eigen kleine thermiek Ergens intern Slaat de koeling aan Maar ze helpt geen fluit Mijn poriën openen zich langzaam…

Zij moest zichzelf nog leren kennen Nog groeien, vinden enzovoort Aanvankelijk was het erg wennen Hij wees haar op het kofschip woord Streng opgevoed om te plezieren Voldeed zij aan zijn wens en smaak Blond zwart geverfd, kindvrouwmanieren Grotere borsten, nieuwe kaak En absoluut geen zwangerschappen Hij smeerde rond haar lippen stroop…

Het heden heeft een overschot in plaats van energietekort kijk maar, het barst van een surplus Aan wat verleden is, geen prul maar savoir vivre, rijk en gul een hervertelling van ons lot Waar Jupiter de oppergod diens Saturnalia ten hemel spreidt met donderend geweld en bliksems schicht uit het gewelf Achter een horizon van tijd…

In de verte stijgt een berg op, om nader tot elkaar te komen overbruggen we ‘t hoogteverschil het toppunt van verademing met reikende handen bekeken doet beloven hemels geluk verbeelden wij maar al te graag, het uitzicht oogt onbegrensd zonder angst of tegenslag.…

wording 1 alles verandert als we uit de zeebodem naar de aarde kruipen alles moet anders als we ground zero op de knieën verkennen als we afleren aanleren bijstellen ombuigen verandert alles wording 2 we kruipen hinken strompelen alles verandert we leren rechtop lopen verheffen het tot een ware kunst alles wordt…

hij gaat promotie en lange uren maken heel wat meer verdienen en meer verantwoordelijkheden ja het loont al dat keiharde werken – en hij wacht hem geduldig op – een villa met zwembad en als zij niet wil wat dan zet hij haar aan de dijk genoeg die wel willen trouwens zij mag de kinderen – en hij wacht hem nog geduldig op – zij lacht…

De hoge bomen, zwart in het late winterlicht, wierpen vreemd langgerekte schaduwen op het gazon en op het bankje waarop wij zaten in een stille leegte, die groter werd toen het trage sneeuwen begon. Jouw handen en haar roken nog naar de herfst, je gezicht was vaag zichtbaar in de schemering, met verwachtingsvolle ogen, als die van een meisje…