Het meer vol zonlicht brengt een zachtblauwe schemer binnen het theehuis.…

Het is prachtig spul, dit gele gevlochten touw -- Ik ruik retsina.…

Jij geeft me nooit je geld alleen je rare formulier en midden in het overleg haak jij plots af Ik geef je nooit m'n nummer ik zeg je slechts hoe of ik leef en halverwege 't onderzoek stop ik Gesjeesd student zonder een cent geen toekomst, en geen huur betaald al je geld weg, nergens kun je heen En waar je werkt, krijg je ontslag…

de rivier kolkend en woest als een wild dier kronkelend door het landschap gedachten kolkend en woest verraderlijk onstuitbaar als de rivier onberekenbaar onbereikbaar onbetrouwbaar stromend naar een waterval van kolkende emoties neerstortend in een onpeilbare diepte…

Muziek in de nacht: een gebed dat mij optilt -- tot in de hemel.…

we hebben ooit de wereld verkend luchten lachend verschoond nadat zonnen waren ondergegaan terwijl hun kleuren nog op ons netvlies bleven staan ja wij de aanstormende jeugd barstens vol energie en vernieuwend elan opboksend tegen depressies waar de vorige generaties nog in woonden die van een andere toekomst niet konden dromen…

Dit najaar huilen alle bomen Hun takken wijzen naar skeletten Naar steden onder vuur genomen Op stappen niet naar vrede zetten Hun bladverlies staat voor die vielen In dorpen en belaagde kampen Gevolg- humanitaire rampen Soldatenlijken, burgerzielen Dit najaar hoor je bomen kreunen De machthebbers een web toewensen Waaruit ze niet ontkomen…

Dit najaar huilen alle bomen Hun takken wijzen naar skeletten Naar steden onder vuur genomen Op stappen niet naar vrede zetten Hun bladverlies staat voor die vielen In dorpen en belaagde kampen Gevolg- humanitaire rampen Soldatenlijken, burgerzielen Dit najaar hoor je bomen kreunen De machthebbers een web toewensen Waaruit ze niet kunnen…

E-tse, zei Lao-tse bij z'n soep met foe jong haj en slierten vermicelli 't Is goed voor een lang leven van mijn belly en wat ik naderhand er weer uit floep aan tao, oude wijsheid, fraaie spreuken die ik gebruik in mijn Chinese keuken…

Je droeg het vuur - mijn vriend - maar verbrandde de palm van je hand. Je verjoeg het uur - mijn vriend - maar je ogen verdragen het licht niet meer. Je geesten van de nacht, nog even schurkend over het water, schudden hun vervagende hoofden. Als de nevel optrekt, midden in het meer, je heilige graal. Maar je ziet het niet.…

binnen in me huist een onbestemd verdriet. wat het is weet ik niet…

Ik heb toch niks aan One Be Wendy sterker, 'k heb haar nooit gehad ze is weg, maar niet helemaal Ik hoef haar echter niet te spreken  schrijven horen of te zien ik kan haar appen als ik wil maar dan krijg ik een heel verhaal misschien...ik weet het niet Amean Ik schrijf veel liever jou, een vrouw van vlees en bloed die haar verhalen niet…

de paarden op het land dragen in de avond het somber silhouet als een laat gebed. voor de stilte aangetreden zijn de beschrijving van een lange dag op de lage horizon met ernst beleden. loom en moedig uit zwart gesneden houden ze doezelige warmte van de aarde in een lome droom vast. ze staan als een voorbode van wat groot hoger is…

De vale gieren Boven de kalksteenrotsen Wirwar van vleugels Het schorre gekrijs Weerkaatst door de bergflanken De strijd om het aas Dan in harmonie het verscheuren van de prooi Alles heeft zijn prijs…

Een wilde bloem bloeit alleen in een open veld nog altijd prachtig Wanneer ze onverwachts vanuit aarde ontspruiten als een nieuw leven om zo op te groeien in en met natuur waar broze bloemblaadjes wapperen in de wind op hetzelfde moment worden ze gevoed door de zon. Vanuit het oogpunt schitteren ze met aantrekkelijke kleurencombinaties…

ooit zullen de echoputten van normen en waarden geleegd worden in het corona testament door eigen evangelisten ooit zullen de generaties veel samen praten in het kiezen van de papa die het nieuwe leven organiseert ooit zal de verloren muziek uit de coronatijd zijn plaats weer rechtens innemen op tal van hitlijsten en stromen evenementen…

hoe je met een pen of een simpel potlood het papier kan beroeren en hoe de woorden tederheid durven verwoorden hoe de dichter vooralsnog in woord en gebaar en hoe de dichter soms hoe de dichter soms zomaar een gedicht kant en klaar...…

de graskant krijgt iets waar een rij renners vol van zijn…

Nee de zomer was niet groots zoals in het gedicht van Rilke nu schaduwen langer worden en dagen kort ik moet geen huis meer bouwen ben alleen wanneer ik het wil zal lezen en - waarom niet- misschien oldschool Briefe schreiben en wandelen in lanen en parken zien hoe daar die Blatter treiben en alles weer voor najaar zwicht mijmerend over…

Jullie weten het, zeg mij, zijn kou en hitte -- wat de Liefde is?…