Ik ben opgelucht, gisteren was het zover: ik nam het besluit!…

Leve Poëzie van regels naar vrije vorm een alternatief Hoe haar blauwe ogen schitteren met glans tegelijk hebben ze kracht en diepte om in iemands ogen durven te kijken Elkaar kussen tijdens ontmoetingen zowaar duiken naar het onbekende. Ze heeft lichtroze wangen zo puur als haar hart slaat en meer van het leven houdt dan ooit op hetzelfde…

het warm zachte van vertrouwen heeft plaats gemaakt voor alerte trekken die de heerlijke overdracht van je blik en gezicht in de weg zitten waar jij altijd ontspanning prolongeer dwingt nu gejaagdheid aandacht af in in een spanning die zelfs de plukjes haar tot een jeugdige chaos formeren die helemaal niet misstaat de tijd…

Hoe staat het met ambities van de zomer met summer holidays en dito sales is van die plannen iets terechtgekomen bestormen de chinezen onze hemel van gogh, het rijks en achterhuis ontdekkend in permanente staat van opwinding de kalverstraat en vondelpark bezettend op fatte e-bikes dwars door mokum trekkend Het zomert pas zodra…

eigenlijk is schoonheid het fraaiste dat er in jouw ogen kan bestaan momenten van verrukking wellicht waar je zó aan gehecht bent geraakt louter en alleen omdat ze ontroeren een vorm van tederheid op het gelaat van je geliefde bijvoorbeeld of het puur romantische landschap in de laatste gulden zonnestralen van een zoele zomeravond zomaar…

Vannacht was ik drijfnat, als een vos in een drijfjacht uitgeput op het smalle bospad terwijl een jager dreigend naar me lacht. Toen ik ging drinken bij de waterkraan keken fletse ogen me als een ander aan. Maar misschien was het de tandpasta op de spiegel die iemand had gespuwd. In ieder geval de hitte diep vanbinnen leek enigszins geluwd…

Stilte is voor wetenschap vriendschap slijt oude wonden liefde baant een nieuwe start innig verbonden met het leven er komt meer zuurstof in de lucht je spreekt over liefde het ontstaan van puurheid maar dat is een natuurlijk dwalen waar het hart spreekt van waarheid is de laatste echo: trouw een opnieuw beginnen in de hartstocht…

In ieder wezen schuilt een beul Houd deze goed onder de duim Graaf om hem heen een diepe geul Vol golven met geslagen schuim Houd hem aldus geheel in toom Word niet zoals uw folteraar Denk aan olijf- en wonderboom Aan Vredesduif en martelaar Bij't plegen van een massamoord Maakt niemand enig onderscheid Een kinderstem wordt niet gehoord…

In menig labyrint verborgen wacht een woord - een wachtwoord - of men 't ontdekt, onthult, ontvreemdt, de enig, echte Kroonformule bezit wordt van de onvermoeide lezer. Op zijn beurt prijst de piekeraar the Master of the Enigma: 'Bijzonder dat wij tussen de lettergrepen het zo cryptisch met elkaar kunnen vinden. Het leven biedt toch vele…

we worden steeds meer meegesleurd in de maalstroom van leugen ongemanierdheid spotternij en oorlogshitserij het spreekt de taal niet die wij willen leren de spiegel kijkt ons aan door de Zoon die naar de hemel is gegaan de wederom geboren mens die daardoor is ontstaan buutvrij met vertrouwen de toekomst tegemoet zien…

Kus zo vaak je wilt en kus nog vaker, altijd -- kus je te weinig.…

eigenlijk is schoonheid het fraaiste dat er in jouw ogen kan bestaan momenten van verrukking wellicht waar je zó aan gehecht bent geraakt louter en alleen omdat ze ontroeren een vorm van tederheid op het gelaat van je geliefde bijvoorbeeld of het puur romantische landschap in de laatste gulden zonnestralen van een zoele zomeravond zomaar…

wij dachten garen te spinnen van de warme wol in genoegzaamheid konden niet steeds opnieuw beginnen dat vuur vlamde niet meer met alle hulp en verzorging door coaches schuifelden oudjes de deuren langs die wonderwel een cirkel vormden waar zij elkaar niet meer konden groeten dat was hen ontgaan maar in hun kort bestaan zat al…

Tegenover de Pier ontwaakt een dakloze man in het portaal van hotel Petit Rouge. Geen pokken en geen kokkels, ze gleden lang geleden terug naar de branding, verlangend naar magere handen. Twee broers slapen hun roes uit in de loungezetels van de Bamboo Club, wijdbeens, languit. Boven hen, een vogel aan een nylon draad, meewiegend…

de Dood heeft haar Boek voor even weggelegd de tijd raakt verweven in de windstille nacht we varen weg over het limoengroene water een eenzame leeuwerik verlaat dan toch de zomer onwetend en sprakeloos verliezen we de kust uit het oog…

eenzaam ben je nooit alleen... laat dit een troost zijn…

Ik beweeg me niet, mijn wil is als een havik -- verheven en stil.…

Langzaam slenter ik over paden ach door tijd wordt ik niet meer gedreven mijn leeftijd dwingt mij niet tot grote daden ik mag zelf nog kiezen in een rusig leven. Rustig blijf ik staan en geniet van de natuur overal rondom staaat zoveel weelde en al was het leven soms wel zuur er bestond ook zoveel dat de wonden heelde. Zovele jaren ben…

ik had het boek al een tijdje terzijde gelegd op de stapel nog af te werken ik wist dat de achterstand anders te groot zou worden en ik de feeling met de werkelijkheid zou verliezen eerst bladerde ik nog even terug om de sfeer en stemming te proeven maar al snel had ik het resultaat in gezicht houding en bewegen met oogopslag…

Waar het om ging dat wordt nu genegeerd Een Gazakind dat om zijn moeder huilde Die onder puin het levenslicht verruilde Er werd een column uit een blad geweerd Persbreidel wint, hoe blind zij die niet zagen Dat juist verbeeldingskracht NIET aan wil jagen…