rustig leken de dagen voorbij te glijden door een zachte traagheid scherpten kanten geen pijn het moet of hoort zo te zijn zonder irritaties maar het discontinue van de waarheid geeft onzekerheid in navraag en herhaling met handenvol twijfels steeds het ontbreken van verbindingen vergroot het gevoel van alleen…

Een nieuwe fase zal er heus wel komen: De vorst slaat echt wel op de vlucht De warmte zal dan binnenstromen Bij maan en helderblauwe lucht Een nieuwe fase zal er heus wel komen: Nog zijn de wolken zwart helaas Daar valt nog niet aan te ontkomen Maar straks is weer de zon de baas Een nieuwe fase zal er heus wel komen: De bloei staat weldra…

je ogen waren al als baby de contactpunten met deze wereld die zich aan jou gaf met alle warmte en liefde die hij bij zich had jij kleine lieve onschuld hield die lijnen vast in herkenning van wederzijdse lach die in verdere kennismaking steeds meer handen voeten en een lief smoeltje kreeg…

Terwijl ik uit de helverlichte winkel wankel het donker in denk ik aan vader Dit kruispunt, druk verkeer tram, auto's, fietsers, stoplichten Toen nog zonder stak hij hier over vaak met fiets en met negentig op weg naar de Aldi Ik, zoveel jonger, kachel en waggel naar buiten met tas let op stoep en op tegel, tringelende tram,…

van je rust genieten in je ogen dwalen je tred ontwaren het timbre van je stem ik zal je altijd blijven zoeken je altijd blijven zien je altijd kunnen horen in melodieën, verhalen mensenmassa's misschien maar blootsvoets in het bos waar onze droom is begonnen zou ik je voelen verbonden door het web van gouddraad dat we samen…

Het gaat nooit om eerst dit en toen dat, een waarheid -- is een samenhang.…

kerstmis was destijds gewoon een boom met echte kaarsjes het sneeuwlandschap van vaders hand breed uitgestald op het dressoir behaaglijke warmte van met z'n allen en ook iets van soberheid aan een tafel van fragiel geluk... nu wij zoveel materiëler zijn geworden weet ik mij een illusie armer…

bijna alles diep ik op uit slenterende dromen en alles komt voorbij jouw sussende lippen twee geschrokken vliegen mijn ingekeerde blik de wegstromende zee jouw uitgestrekte handen een zwerm wilde ganzen mijn halve verhalen de afgebroken tak jouw ontwijkende woorden de gestapelde stenen mijn haastige vertrek de gemiste kansen jouw ondoorgrondelijke…

Kijk eens aan, zie ik niet hier een epigoon van Vinkenoog, of heb je hem heel speels uit het verdomhoekje gehaald? Het danst en schuifelt niet maar wuifelt doch wat is het, wie is zij vermaalt zij met haar bekkenkracht de tijd tot leed- en beenvermaak? Of sleept zij menig mannenoog gegázaad en geoekraïend de donkere decemberdagen…

de dagen zijn weer vol met veel jou ik zag in een flits je gezicht in herkenning bij het omgaan van de hoek jij vleugde onze geuren en even verder dook het bekende blonde staartje op dat kittig wiebelde in een kleurige strop ik voelde me blij zoveel van jou en mij heel warm dichtbij ik lachte stil in de schaduw met een verliefd…

Wind, er gebeurt niets, behalve misschien als je -- kijkt om iets te zien.…

Ik heb mij 's ochends 's middags ja zelfs 's avonds op politiek theater getrakteerd waarom, vraagt u, was het de moeite weerd moest elke stemverklaring mee gaan wegen na maiden speeches van de nieuwelingen werd er soms iets door plas getorpedeerd of zou gregerius hebben geleerd dat dilan zich van solobommeldingen en ongeleide…

Als representant van de vrouwelijke kunne zonder wie Jacky Scope überhaupt niet ter wereld zou zijn gekomen noch het daglicht hebben mogen aanschouwen zou ik hem vriendelijk doch dringend willen verzoeken de heksen met meer respect te bejegenen en meer nog, hem manen zijn wilders geraas alhier stante pede te staken... ...…

ik heb stiekem naar je gekeken ik heb je stiekem gezien ik zag je in mijn dromen of was het echt misschien.. we gingen stiekem dansen je weet het vast niet meer maar je nam me in je armen ik vleide mijn hoofd op je schouders neer.. wat voelde ik me veilig in die armen, sterk en vertrouwd want we waren al lang samen en we werden…

Mooie lange benen met fitheid ten top Met soms bewust de tijd die zich niet laat vangen Met weloverwogen tijd die echt niet Opzij gaat, laat staan, teruggaat zonder besef Tijd, zich bewust dat mensen involueren Zeker moeten inboeten op hun bestaan Aan het eind van elk jaar Wordt de balans Opgemaakt Haar mooie, lange benen tellen echt…

beelden dalen als trage bezinksels neer licht valt door de bomen de poort scheidt het heilige van het profane de schaduw van het haveloze boompje op de tuinmuur het zonlicht dat miljoenen kilometers aflegde om het zielige boompje binnen enkele minuten te bereiken verzink in de verstilde eenvoud de transparante schoonheid van…

Ik ben een vrouw, ik ben krachtig; Mijn magie is machtig: ik klauw en ik miauw, ik stoei spinnend met jou en ben dan drachtig; Ik ben een vrouw, ik ben krachtig; In mij groeit aandachtig het leven dat ik brouw, het is prachtig: Ik ben een vrouw, ik ben krachtig!…

onder de lappendeken slaapt een leven met gerafelde emoties emoties toegedekt met een deken van hoop hoop op een vlak leven emotieloos zonder diepe dalen geen grote hoogtes hoop op rustig kabbelende gevoelens onafhankelijk van stemmingen hoop op een vredig leven bij tijd en wijle…

ik heb ze teruggevonden de bewegings- patronen die aan vroegere tijdperken waren gebonden zoals het sluipend gaan laat geen voetstap haar of stukje huid na als duiding van jouw bestaan net als de dekking door schaduw in de open vlakten nabij de bosranden in het spelen met wind en wolken kun je ongezien verder komen dan je ooit…

De ezel balkte en het Kindje schreide Met doek en stro dekte de vrouw het toe Ze was van het bevallen bleek en moe Haar echtgenoot stond haar getrouw terzijde Hij glimlachte, dacht moet dit tere ding Een leider worden, Zaligmaker, Vorst Hij die naar moedermelk en liefde dorst? We zullen zien, mijn prille boreling De herbergier leende hen…