In bossen en of velden ergens door heel de natuur hoor je wat zo zelden als muziek klinkt zo puur. Dans over de aarde het leven is zo mooi zie dagelijks de waarde de wereld in lente tooi. Dans in licht der zonnestralen onder cobaltblauw der lucht daar kan men frisse adem halen vanaf de ochtend tot de avondlucht. Mijdt de stad met…

Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn kan ik het leven niet in arme woorden vatten, maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten te schitteren, verheven boven angst en pijn. Slechts één keer leven wij en gaan de bloesems open, dan komt de vrucht als wij door ’t licht ons laten dopen.…

Verdwaald in brokstukken Van wat wij vertelden Vermoeiden wij ons Met ideeën over leven en dood Wat wij niet begrepen Was tegengesteld tot wat anderen begrepen Over onze wereld die ieders wereld bleek Maar meer dan ambivalent Laat ons twijfelen Aan het zwart-wit van letters op grijs papier Laten wij luisteren Naar de fluister onder het…

=========== ================= ik heb niets op school geleerd behalve ik observeer slechts de sport van het menselijk tekort. alles spant samen tot een verschrikkelijke schoonheid. alles wat ik zie en mijn ogen zullen vergaan. maar alles zal blijven, en andere ogen zullen kijken. ================= ===========…

Uit de nacht die mij omhult, zwart als een bodemloze afgrond, dank ik de goden, zo zij bestaan, voor mijn ziel, die standhoudt. In de meedogenloze greep van het lot ben ik niet geweken, niet gebroken. Onder mokerslagen van blind toeval bloedt mijn hoofd, maar buigt het niet. Voorbij dit veld van woede en tranen rijst slechts de schaduw…

Het recht is blind en voor elk gelijk de een is arm de ander rijk de een slaapt warm de ander in wind die hem zo verkilt want dat is wat hij wil wie vaardig is in recht slaapt niet langer slecht De dader die in liefde geeft waarvan hij zelf nodig heeft zijn nat zijn droog zijn hele leven hij heeft nochtans zoveel te geven…

Dit kan niets anders zijn dan een grens een stadsmuur waarbuiten het leven blijft een afpelperiode die ruimte nodig heeft een bittere beet door verzuurde smaakpapillen een proces dat de vertraging juist versnelt een projectmatige verstilling die stijfheid zoekt een zo laat mogelijke tel voor vrije gedachten een subtiel samenspel van zintuigelijke…

Juist de ruimte weerhoudt mij niet vanuit rondspelende invalshoeken linies alom het bewegingsmoment vóór de gaten zich galzwart vullen in vertragende draaiing van de val dwarse vermistingsbanken te slaan Juist de ruimte spiegelt in haar ogen als diepte waar oceanen van dromen begrepen zij de kromming van licht in opgeslagen achtergrondgerommel…

Als ons denken ons kon redden van wat we onszelf opleggen Als overwegen zwaar zou wegen al die voors en tegens Als al ons broeden ons zou voeden en voor onheil zou behoeden Als speculeren en bestuderen ons werkelijk iets zouden leren en als discussieren zou laten zien dat we eigenlijk balanceren omdat we onszelf al tijdenlang eindeloos…

Dat bekoorlijke schoftklopje die beloning voor braaf gedrag voor dat behulpzame leven waarover -hemellief- zelfs dit werkje is verschenen. Om het goede voor te leven daar hij veronderstelt dat geen dit merken zal beloont hij vast zichzelf met al dat stergewelf. Alsof dat niet voldoende is herhaalt hij die streek schenkt hij iets sterkers…

Er mogen zijn met alle zorgen maar ook met muziek en vrienden, met ogen die vertellen van vreugde en van herinneringen aan 't kind dat we ooit waren en toen nog onbewust van wat zou volgen. Kan de stilte ons niet meer boeien of wat stoort ons in een vogel? De harp zingt terwijl we slapen en doet een roos ontkiemen maar ze heeft ook dorens…

Zo graag zou ik nu helder schrijven hoe blij ik ben om al dat wit van tere bloesems in de velden waar straks weer lekker fruit aan zit. Maar ga nu zelf dan vlug eens kijken want straks is ook dit weer voorbij en taal kan enkel maar verwijzen maar van het schouwen leven wij. Al is er meer dan wat de ogen ons laten zien; er blijft de vraag…

Trots staat hij op zijn sokkel op het kruispunt van de straat stoer staart hij naar de massa aan zijn voeten. Men ziet hem denken, Waarvoor dit alles onder ander licht is nog alles zoals het altijd was. En langzaam schuift de massa onder langs zijn sokkel door de straat steeds verder. Onder het andere licht zoals het altijd is geweest…

In die getrokken cirkels van je denkbare gedachten vreet de angst zich vast in keurige woorden. Die moordende onschuld beantwoord met rotstilte verziekt het gedode denken bijna onvergeeflijk cynisch. In deze kooi van vrijheid ene schamele optie van ondraaglijke lichtheid dat schijnheilig verbond. De stilstaande herhaling als variaties…

Een non-Salomon wil de wind bespotten door rotsvast lyrisch dissonante klanken aan te slaan als zeskoppig liederenwerktuig. Tot inzicht komt en ook beklijft is de vraag of het dodelijke stof echt neerdaalde uit de ontzielde vulkaan op de eenogige Plinius. Als ultieme onvastheid versterkt zich schikt boven twee broeders tot achterdocht…

Krijgen goden een naam dalen ze uit de wens mist te grijpen dansen op strepen neus tegen het raam krijgen een gezicht in je handen ligt een gedicht dat zich laat lezen – waar tekens staan.…

min oneindig het was daar goed en dan het punt twee veel punten een lijn een levenslijn gekrabbeld gevlamd gevlekt vertakt verslingerd vervaagd vertraagd versimpeld en de lijn weer een rechte plus oneindig tegemoet daar is het goed…

De pijn schittert als oogverblindende wreedheid in de ogen van de argeloze geliefde op aarde onder een ziedende middelpuntvliedende kracht van zijn. De meest voorbarig gewraakte reden -maar hoor je ‘nobody’ ooit daarover? nimmer vrije treden over deze razend geromantiseerde vermeden tijdigheid. Dapperheid nestelt zich op het water pas…

Ik zag hem ijl hangen aan de bergrand vingertoppen naar een stijlbreuk tasten want geen diepe kloof die generatie waar niks valt te slaan met bruggen. Zou hij de muziek horen in de kamers naast zijn hart kon hij in en op de maat adem halen zonder doktersrecept voor ritmegevoel. Daar hing hij dan het edele wijsje twinkelend…

Onmenselijkheid eenzaamheid en verlatenheid tegenover het falen der conventies en tradities evenzeer zonder steekhoudende zin noch enig houvast. Meta-realiteit metafysica of één gedeeld onderbewustzijn daar vermoed ik het bestaan van een meer essentiële mystieke waarheid die zekerheid biedt en rust geven kan. Gesloten en geïsoleerd…