Als het leven een film is ben jij de regisseur. Het toont mogelijkheden, jij kiest welke deur. Maak de film het kijken waard, geef het passie geef het vuur. Met een knallend hoogtepunt, in het allerlaatste uur.…

de uren vergaan, de dagen, de weken, de tijd blijft nooit stilstaan en wij denken dat er oeverloos veel tijd is; die is er, maar niet voor ons, niet voor jou, niet voor mij.…

Te praten - is dat het dan? Contact is fijn maar er zijn zoveel manieren voor, nee praten is het niet. Te zingen - ach ja, te zingen. Dat te moeten missen…stel, maar de vogels gaan door. We kunnen zonder. Te weten en te hopen en ja, zelfs lief te hebben, maar dat kunnen dieren ook. Dus nee, ook deze niet. Te denken, je bewust te…

Wilde vrouw Wild Niet negatief bedoeld maar puur uit de natuur het innerlijk onbewuste, een onnoembare laag zwervend raadsel onopgelost orakel natuurlijk beschouwend, ontembaar krachtig instinct grondslag van de vrouw.…

duizend passen lang van de wieg tot aan het graf luwzijde van zon en maan, op ons levens pad het verblijf op deze aarde letters op een steen in goudgravure verblekend door seizoenen je was…ik was daarna vergeten alleen die” booswicht “ was diens naam komt voor in de geschiedenisboeken waar kinderen leren Nero Herodes, Karel de…

duizend passen lang van de wieg tot aan het graf luwzijde van zon en maan, op ons levens pad het verblijf op deze aarde letters op een steen in goudgravure verblekend door seizoenen je was…ik was daarna vergeten alleen die” booswicht “ was diens naam komt voor in de geschiedenisboeken waar kinderen leren Nero Herodes, Karel de…

(Ritmisch lied, stampend met gelaarsde voet gezongen.) Tot nader order geen gebed noch een wiegenlied dat uit moeder tepels lekt. Langzaam langsheen de stilte sijpelt het krijsen van een kraai, de verte over het land dat leegte enterde, het lijf van Groot Gelijk. Langdurig ligt ontbreken in elk graf op maat gesneden; een scheur met bot en…

Langzaam sluit een gordijn en zicht op het huis verandert er bladdert verf een deur piept ergens moet wat hout vervangen. Een huis blijft huis de vorm blijft de stenen staan als muren maar ergens scheurt een barst en hoort men spanten schuren. Nog fier en trots heft zich het dak in weerstand tegen ongemak van slopende weersomstandigheden…

wie zegt dat hij alles weet geloof ik absoluut niet wie leeft blijft in beweging heen en weer geslingerd ik wantrouw dogmatici die krimpen tussen hun muren ieder wens ik vragen en twijfels het voorkomt opgeblazenheid waarheden hollen van hot naar her uiteindelijk wordt ieder stil .…

Veerkracht Een dosis nieuwsgierigheid belangstelling voor het zijn; leergierig naar het ego laat zien wie je bent het magische element het nu…

Verscholen in verdriet achter het masker waar niemand ziet wat echt is en wat niet vroeg jij mij ten dans en ik zag, hoe die ander jouw stappen overnam wij dansten door een eeuwen-oud verhaal dat ons zomaar overkwam Mijn voeten volgden jouw passen, zo licht wij droegen elkaar door tranen van vroeger haast zonder gewicht gebroken…

Impuls van ongemak eigenheid van aversie wespennest van wanorde incasseringsvermogen Geloof in overlevingskracht verregaand masochisme ontsnapping aan comfort ongerijmde destructie verkruimeld verlangen Niet slapen die slaap die komt wel weer Zeldzame onwilligheid poel vol stinkende wanhoop ongeletterde woede ondermijnende verdelgingenergie…

Laat me mijn ziel kleden in schoonheid waar water klotst en onzichtbaar schrijft met draden vanuit een ver verleden. Laat ze mij dragen in fierheid en stilte, bewust van haar verlangen en hunker, drinkend uit een onzichtbare bron. Laat ze mij helder bewaren en richten op hoop voor morgen, op liefde en licht. Doe ze stralen en wenken, doe…

Een woud van zwijgen, rijgt zich in de twijfel tot een mythisch toverbos, onder kalend dak, waarin de bladeren zich herkenen, iets geleerd , zeker weinig verteerd, pompt leven door de nerven, te denken dat ik straks niet meer ben trek een vaag gevoel in de maag, kwaal van eigen dogma’s die ik veel langer ken, iedereen zal herkennen…

het blijft een leugen als waarheid wordt verzwegen in naam der liefde 3 augustus 2010…

Langs gelijke stations elk uur, jagen wijzers op elkaar, misschien zal de kleinste het ooit winnen op de langen duur, is de hoogste stand bereikt aan eigen slag gebonden, luidt de klok voor nieuwe ronden, zijn mensen aan de wijzers van hun natuur gehecht, al wordt de finish steeds verlegd. Wijzers van de tijd krommen verder…

mijn lederenhuid weerstaat de volmaaktheid van mijn dromen, het pad dat me drijft langs opgedroogde vennen en afgegraven wierden voedt mijn gedachte met zinnen die ik niet wil spreken het zijn slechts grauwe kleuren die het sterven bespoedigen in een lichaam dat zijn adem sprokkelt in een wereld die de zijne niet is het doel…

soms hangt het achter wolken in een ongrijpbare blauwe zee achter mist van vervuiling diep tussen de halve maan mensen gekenmerkt als mieren zo ongrijpbaar dat het lijkt. zoveel miljoen lichtjaren vertekend dit enorme gevoel…

Het vuur valt niet zo vlug te doven, het sluimert verder ongezien en komt de traagheid weer te boven en ook de boosheid ooit misschien. Het blijft als vonkje licht verspreiden en dapper ademt het bij nacht. Zijn gloed zal velen dan verblijden als antwoord waarop werd gewacht, want wij - geboren ooit met vragen, met onrust die ons steeds…

De doden zijn niet dood, de levenden niet levend de tijd van het verleden, verkeert te lang in niet geschreven tekens, wat uit angst wordt vermeden, verleert de mens wat door het kind is aangereikt, het leed lijkt een eentonig spel, afgrond als een ondiepe kwel, waarin een vis zich spiegelt in z’n eigen hart stilstand. De hemel telt…