Ik weet nog hoe ik je boetseerde in de nacht, jouw hart wijd open ik naakt, de wereld buitengesloten amper klaar met jouw hoofd viel dat toegeknepen oog in breekbare stilte tussen je onthaarde benen. Nog niet klaar met je tenen, overvallen door jouw intieme woorden. Lieten we de rest aan de nacht en aan elkaar.…

Kijk dan! het onbeminde bed van de naakte waarheid het schilderspapier wacht geduldig bezeten hongerig naar de volgende natte verfstreek een explosie van groen! bossen! natuur! vrijgevochten onder een strak gestreken hemel waterverf – zeg je maar ik weet wel beter het zijn de zilte tranen die de verf doen vloeien. hark de sombere wolken…

Herman dwaalt daar nog langs het kale meer wanneer de kille herfstwind ruw begint het bange hart zoekt rust en zoekt niet meer slechts bladeren jagen mee met het avontuur een stemmig zwijgen ongehoord maar klaar spreekt de geest diep in het duister aan het droomkompas wijst nu de weg waarnaar de mens met al zijn feilen door moet gaan daarom…

Je schildert jezelf in een leegte achter kale horizonnen waar lust met liefde copuleert van alle kanten bekeken door de waan van de dag helder in abstractie stillevens verflauwen een wereld zonder ratio verleent zich gevoelens rivieren fluisteren verhalen over jouw naam, jouw hart in empathische tederheid onmacht versus kunde in…

ik was voornemens een gat in de dag te lopen immers de eerste uren dragen weerstand dat is vaak zo bij het ontwaken en stel een daad en wandel tot aan de rand van mijn kunnen, onwetend die waar te raken . de tijd zal het leren, getuigde mijn beste wil en vertrok vroeg in de morgen nog onwetend of ik mezelf vertil doch aan de in te nemen…

Handen zoeken figurine klei botst duimen draaien strofes rond hun as verder weg naar binnen slingert het slib nat langs mijn kin, naast waar de regel was mijn pink drukt het slik door de aanzet heen – roteer ik alle barstjes dicht – wordt het oor een kromme zin woorden gestookt hechten zich, grijzer dan gehoopt…

O limbo, jij die duizelingwekkend oorsuizend door de schacht ter helle vaart vertel mij, wat is in vredesnaam een loevende lichtoog? Ik ken wel toevallig een veiligheidslichtoog, zo'n lantaarn op de helm van een kompel als jij diep in tartariaanse spelonken maar een loevend lichtoog is mij niet geheel helder - sterker, ik weet…

In een zee van kleur, onder de blauwe lucht, ligt een pluktuin vol leven, geur en pracht. Hier bloeien Dahlia's in het volle licht, hun kleurenpalet is een hemels gezicht. De Dahlia's dansen in de zwoele bries, hun bloemblaadjes glinsteren, zo fijn en fris. In tinten van roze, rood en geel, vertellen ze verhalen, zacht als een veer.…

Ze heeft jouw ademhaling en jouw verstilde stemgeluid teruggevonden in de ruimte van jouw versteende gedichten duinvlinderlarve bij het zilte strand stoute kleine rups in zoet tegenlicht zij vond jouw verrukkelijke naam tussen verloren wanen in het zand ze heeft je nooit mogen aanschouwen daarvoor was zij te schuw en te gehaast maar zij…

Een rimpeling slechts over het spiegelend water veroorzaakt door een zachte bries en zacht wuift langs de oever het pluimend gekrookte riet. Een visser eenzaam in zijn bootje in gedachten ver buiten aardse trend genietend van stilte en rust alleen aandacht voor zijn dobber gespannen hopend op een kleine vangst. En verderop de witte zeilen…

Slenteren over het rulle zandpad langs de opgedroogde bedding van wat ooit in andere tijden het bruisend blonde beekje was slingerend richting zandheuvels waar een enkele knoestige boom de stoere groeikunst der natuur door echte eenzaamheid verstaat laat in de zwoele zomeravond bij een ondergaande zon wandelen tot het donker is silhouet…

’t is ’n feit dat ik in ieder geval ’n beetje van de rivier van vergetelheid gedronken heb aan de bar van Thanatos wel te verstaan de vraag is of ’t zin heeft gehad om zonder ziel of belastende voorkennis ook dat Mnemosyne-doctrine-shotje in één keer achterover te slaan ‘t was blijkbaar niet de bedoeling las ik pas later over dat dodewater…

Morgen weer een versje voor de fruitmand? Staat de thermostaat op 'hot'? Rijmen maar, meiske. Het klinkt beslist avontuurlijk. De sterren beginnen al te flonkeren. Weet jij veel hoe je dichten moet. Dat is voer voor letterknijpers. Die hebben nog nooit de zon gezien. Vertel dus nog maar eens uitvoerig hoe de werkelijkheid in wezen werkt…

Er groeit een dorp bij een kerk dicht bij jouw hart staan koeien in de weide je staart verlegen naar een veranderd landschap op het natte tekenveld iets goed observeren naar onbevangen waarheid is belangrijk, zeg je en niemand spreekt jouw oude potlood tegen in de groene boezem van de vergeten stad het grijze potlood heeft…

In menig labyrint verborgen wacht een woord - een wachtwoord - of men 't ontdekt, onthult, ontvreemdt, de enig, echte Kroonformule bezit wordt van de onvermoeide lezer. Op zijn beurt prijst de piekeraar the Master of the Enigma: 'Bijzonder dat wij tussen de lettergrepen het zo cryptisch met elkaar kunnen vinden. Het leven biedt toch vele…

Er bewegen stille blonde mensen in de geschilderde hoofdstad van een onbekend land voor de verdwaalde kwast naast een onbemind bed het schilderspapier wacht geduldig op een nieuwe natte verfstreek en groene bossen vol natuur onder een strak gestreken lucht beamen in dat stille verdriet tranen die de verf verdunnen voor oude mensen…

Het dunne penseel ontmoet een nieuw stralend palet van blauwe lichte kleuren in iedere druppel hemelwater het penseel streelt het papier waar warme liefde haar heldere momentum heeft het lichaam schuilend in vertrouwde emoties het dunne schilderspenseel aait zacht papier ze schildert regen omdat het regent met het natte…

Het ooit zo progressieve verstand is aan emotionele erosie onderhevig opnieuw verschijnt de heldere zon in de ochtend in verf gele streken vreugde in het buurthuis op het plein waar mensen zonder werk en geld de dag opvrolijken in schone schijn magische creatieve krachten voorjaar bloesemt bonte kleuren een oude man lurkt aan een sjekkie…

Je schrijft zonder de passie te herhalen van de heldere stem uit de spelonken van het duister je spiegelt jouw verlangen aan bescheiden vriendschappen de eenzaamheid compleet je fotografeert mysterieus oude bomen in nevellichten vaak vertwijfeld serieus je projecteert jouw behoeften in probeersels en gedichten tekent met een loodgrijs…

Warm water stroomt over mijn mantel aangemeten door de jaren heen een laag van zand en klevend modder Ook wel open lichte vlakken, hier of daar veelal op mijn rug als ongekend aangebracht door langzaam vergaarde kruipende slakken het is om en om, doch het gewicht dragen ze weliswaar gemeen Het is als een uitgelekt en uitgerekt zebrapad…