Ik ken mijn muze ze is geen vrouw die alleen maar beschikbaar dient te zijn voor de fantasie die ik op haar projecteer Ze is actief, ze schept wat ik tot stand breng ze meet honderduit mijn bedoelingen uit O, kon ik maar iets bedenken om haar dichterbij te laten komen, aanraakbaar zonder dat ze versteent tot een dode sfinx dode…

Zijn vingers dwalen over haar huid, Zonder dat 'n woord wordt geuit. De lichtheid van het bestaan, Komt eens een einde aan. Stilte die om hen is neergedaald, Is oorverdovend, Wordt door het einde ingehaald, Zonder toekomst belovend. De wachter staat gereed, Biedt nochtans geen vergezicht, In ’t duister van de nacht, Hun liefde overwint…

nauwelijks gedroomd in onze slaap zijn onze dromen ons ontlopen ons ontvlucht dromen zonder dromers nu wolkenflarden zonder lucht en wij de dromenloze slapers de dromenloze wakers wij slapen donker naast elkaar jij ergens in een of andere grijze stad en ik verloren in een of ander ver gehucht…

Dat ronde kussen... Koekjesgeur komt in mijn mond, die prompt watertandt.…

Open en gesloten deuren ramen luiken burchten afdelingen winkels steden wegen grenzen. Volg je weg als dat kan, waar het kan Open en gesloten tuinen luchten ventielen kranen riolen sluizen kluizen doodkisten graven. Kijk en ruik waar je bent, waar je gaat Open en gesloten kloosters verenigingen vizieren brieven bloemen blikken lippen ogen…

Ergens, tussen de schemer van geest en kosmos, ontspringt een vonk die wij psychose noemen. De een zegt: ziekte, een breuk in het denken, een val uit de werkelijkheid. De ander ziet: een opening, een oude deur naar mythen en stemmen die ooit profeten, sjamanen, zieners heette. In de waan gloeit soms wijsheid, een ander soort weten,…

Grijze mist beperkt het zijn, Wat eer was, ging heen, Eerst was de last nog klein, Tot steeds meer zijn verdween. De wereld werd een notendop, Tijd en ruimte, Verdwenen uit ’t hier en nu, Eerst schoorvoetend, dan in galop. Nu heden en verleden verdween, Toekomst niet meer is, Sluipt het zijn steeds meer heen. Het zijn nu nog maar…

Tijdloze middag Klusjes uitstellen Administratie wegleggen Met jou naar bed gaan Mijn hart klopt in mijn buik precies waar ik explodeer met jou - vuurwerkvonken en zoete loomheid in elke cel Mijn lichaam overal aangeraakt door de tover- spreuk van hormonale liefde naglanzend van aandacht en zweet elk plekje gewekt en verwend doezelend…

In gedachten teken ik jou uit, Kom je tot leven als mijn bruid, Vieren we het leven in liefde, Tot de realiteit 't beeld kliefde. Vergeefs tracht ik ’t te herstellen, Het verlies bleef me kwellen, Heb d’poging moeten staken, Kan jouw beeld nooit weer maken. Ga nu alleen zonder jou voort, In een eindeloze leegte, Niemand jou ooit weer…

Het is niet langer meer historie dat het afwijkend vrije woord in strenge wetten wordt vermoord het populisme kraait victorie onwelgevallig zijn de feiten en de zelfdenkende lieden die de leider wil verbieden ooit zal het de kiezer spijten onder banier vaandel en vlag voor de vorst het volk en vaderland ontsteekt de vrijheid in…

Waar ga je heen als je geen gebroken been hebt maar een gebroken hart vol andermans pijn? Ik draag stemmingen als ongewenste gasten in mijn borst, ze fluisteren, razen, en ik dacht lang dat ze van mij waren. Tot een zachte stem vroeg: “Is dit jouw wantrouwen?” En ik wist: nee. Het kwam van de ander, zijn last, zijn koorts, zijn vermoeidheid…

Jij was weg, ik was weg van jou en daar sta je ineens voor mijn deur met een matrasrol Ik kijk naar je Jij gooit een anker uit en wilt van alles laten zien en met je handen uitleggen en ik heb geen idee hoe dit ineens gebeurt Ik ben wel blij dat ik thuis was, thuis ben Ik maak soep Er is roggebrood We hebben honger oude honger…

Vandaag ben ik op de hei mijn gewoonten uit gewandeld Ik keek om en zag achter hen boosheid en onmacht schuilen Angst die ik niet herkende keek weg, in mij roerden zich gevoelens Ze bonsden om hulp Alsjeblieft, keer niet terug in je gewoonten…

Morgen tikt de klok weer hetzelfde uur, de dag waarin jouw licht verdween — toch brandt dat licht nog steeds in onze harten een warme vlam die nooit helemaal dooft alleen misschien ons anders schijnt. Danny, in lentes nog jong, viel jouw stem stil viel maar jouw lach woont nog in de keuken en in kieren van de trap; je bent onuitgesproken de…

De hete adem Van de vlucht naar voren, Blijft achter In de hitte van de nacht. Er gaat geen tijd verloren, Wijl de hitte wacht Op weer geboren passie, In de nieuwe nacht. In de zinnelijke nachten, Zij op zijn wederkomst wacht, Blijft verborgen, Tot de passie weer ontbrandt.…

Beneden in het duizendblad eten prinsen en prinsessen de groene, gele en rode appels (peuters krijgen appelmoes) De hele dag door delen leraren ze rond, ze stellen vragen en oefenen antwoorden, steeds iets nieuws onder de zon, en daarna slapen we onder de maan en de sterren Van jongs af aan hang ik mijn takken vol appels tot ze niet meer…

een vissersboot op zonbeschenen golven zijn vleugels uitgeslagen in gouden schittering ontvouwt de oude boot ons jeugdig hart…

het mooiste van inspiratie is de interpretatie sprak de dichter de inspiratie is de bron van alles dat riekt naar een vorm van poëzie met de interpretatie als vrijheid voor de dichter die naar zijn gevoel de woorden in mag kleuren tot één gedicht...…

Herfst bladdert bijna, Zomer bijna op z’n eind, Winter voor de deur.…

Kleurige vleugels vlinder glijdt door zomerlucht stilte in de lucht Onder een zachte hemel glijdt een vlinder over het blad, zijn vleugels glanzen als dun glas in het zonlicht. Een trilling raakt kwetsbaar het hart, en de wereld lijkt even stil te staan. De wind wiegt voorzichtig de randen van de bloemen, een fluistering langs stengels…