zij komt uit een oude wereld iedere straatventer had zijn eigen zangerige roep zij schrijft verkruimelde berichten spreekt met verbrokkelde stem in het spel van het licht en de wind sloft zij door het straatje van gebroken dromen waar alles zonder samenhang verschijnt en verdwijnt met het verstrijken van de laatste zonnestralen…

De stad groeit vanzelf, alsof er geen werklui zijn -- maar een tovenaar.…

wij hebben met handenvol emoties gespeeld meestal met liefde en vaak niet alleen voorzichtig zonder ons te bezeren juist liefde zal ons dit snel leren want diep van binnen raken de eerste toetsen in aftasten de weg naar een hemelse symfonie pas daar waar het lichaam de swung van muziek aanvoelt wordt dansen close for ever…

nog niet van werkelijkheid ontdaan klonk onvervalst een nagelaten refrein voordat alles bestond koortsachtig en nachtelijk met ontwaken als overweging gewoon, omdat dit zo liep in ivoren ochtendstond…

Mijn dank, Rala, is schier oneindig groot waar wacht gij echter op, is het Godot? of was het op die ene zonnespat uit biedermeiers wolkenhemelsferen Waart gij die mijmeraar in zomerkleren die dacht ik neem een gratis zonnebad totdat het klankspel van de beiaard zwijgt al duurt het tot de zon ter kimme neigt? De zomer brak dinsdag jongstleden…

Met liefde geplukt In dankbaarheid ontvangen Uit de Aarde schoot Met zorg gezegend Door alle elementen Bij Zon, Ster en Maan Vuur, Water, Aarde Lucht en Heilige Geestkracht Bescherm huis en haard…

Het kabinet wordt omgevolkt, een kongsi zelfbenoemde vrienden van ’t ongehoorde volk bevolkt het kabinet. Wordt ‘omgevolkt’ beleidsterm? Kiezer, dit vertolkt de onderbuik van ’t Volksempfinden, een kongsi zelfbenoemde vrienden: het kabinet wordt omgevolkt ……

De zon verschool zich in een clair-obscur Van wolkenrijke kille regendagen Alleen de volle maan kon dit verdragen Kort was haar glans in 't zonnewende-uur Lang misten wij de kracht der bron van licht Zelfs op de langste dag bleef hij uit zicht…

De hoogste heerser, het zelf, heeft honger, behoeft -- schoonheid en liefde.…

ik ben in wit gaan graven omdat zwart geen schaduw kan dragen ook hoogte en diepte ontbreken zonder schepping in zijn vele nuanceringen van de natuur de melodie van schakering die van de harp vingers komt de variaties in kleur oneindig wordt dus altijd nog is er het contrast van tegendeel juist bij zwart wit is de balans…

de vogels zwegen in de bomen de muren stonden sprakeloos in de wind het stille schip voer binnen onder het oppervlak dreigde de duisternis de leeuwerik viel en zweeg de dood sloeg met zijn hamer het uur met gouden tong zou de jongen spreken hij was geen overtollig mens het laatste zonlicht was vergaan de reis lag verborgen zij…

in de ochtendzon dansend op een hoge steel stralend biggenkruid…

Onkruid bestaat niet zegt een lieve tante uit het rivierenland ze noemt ze wilde planten en je knikt ja wiegt jouw stevige stengel in de zilte winderigheid laat onverwacht jouw stekels zien lokt vogels met jouw rijpe zaden onkruid bestaat niet beaam je nu volmondig en de hongerende wind neemt jouw stuifmeel mee.…

De nacht is voorbij, ik dans nog in het café -- op de glasscherven.…

op een zomerdag lopend langs uitbundig bloeiend gras in het glasheldere noord-hollandse licht denk ik aan jou de onverwachte weelde het grote geschenk dat ik zomaar kreeg maar ook aan alle kamers van de herinnering sommige voorgoed afgesloten versteend in de tijd andere leeg zonder degenen die er horen te wonen als adresboeken waar…

Op de langste dag zijn je dromen het kortste over wintertijd Hoe je ogen in alle zachtheid ontwaken en hun schoonheid onthullen terwijl ik een hart hoor kloppen met nieuwe geluiden badend in een zee van geborgen- en tederheid Wat is het heerlijk ontspannen en rustgevend om nog een poosje naast jou te liggen. Open de twee vensters en hoor…

ik zag je ogen donker dromend sluimeren jij die eindeloos van de wereld hield met je lange warme armen open handen en een hart dat de wereld overstraalt tot achter in het universum nog ben je bezig met zoeken naar woorden die bij de veelheid van jouw emoties passen zonder een directe duidende naam overweldigd door de behoefte aan…

ik heb het woord bewaard ik kan het niet gebruiken want het was alleen van ons af en toe dient het zich aan maar ik kan het niet uitspreken het vergt te veel uitleg soms is er onverwacht iemand die van niets weet en het zomaar zegt…

Het gedrang werpt me in zijn armen, we lachen -- en ik raak hem kwijt.…

Op de langste dag zijn je dromen het kortste over wintertijd…