Ik spring tussen de ernstige mensen voor de kerk, het café is nog gesloten en ik denk nog verder terug in de tijd In een late lente was hier een slootrand ginds een molen, de wallen en de kroon van de oude Wester Alsof het een dik beschilderd doek is wis ik verflagen geschiedenis Ik leg turfstekers bloot, zie de wind in het bloeiende…

Neem me mee, vanavond. Het maakt niet uit waarheen. Langs slapende straten, over bruggen van licht waar de stad zich stil ontwaakt. Laat de stad vervagen, achter trillend glas, een droom die uit mijn handen glijdt. Geen namen, geen nummers, alleen het tikken van ons bestaan. Als een ijzeren massa, onhandig, roekeloos, onze lichamen verslinden…

alles overziend zelfgeweven wolken uitgetelde patronen opgepookte spoken onverbroken leegtes vergleden secondes stilzwijgende eindes opgeroepen bloed beeldend gegraven verstillende gloed voorbijgaande aarden vroegste verwildering geklopte gemoederen uitgerookt vulkanisch verblind…

16 januari 2026 Kempen: een lenteweertje. In de lichtbewolkte lucht het luie geronk van een zomers traag vliegtuigje. Bij de buren van op de grond het aarzelende gekraai van een jonge haan. Milde geluiden verbinden hoopgevend hemel en aarde.…

sterke banden vonden de weg langs de zilverspiegelende rivier op-en-neer naar de haag van het oosten waar de reuzendoder met zij die mij zeer bekoort hun brood en mosterd met mij delen wilden maar het scheelde niet veel of ik werd voor de keuze gesteld als R.E.U.S. ten onder te gaan of in Roblox het onderspit te delven het voelt…

Vrolijk dansen wil ik met dat zwarte schaap langs ongeziene grenzen rivieren in het landschap het geliefde zwarte schaap neemt duisterschaduwen van metershoge populieren mee naar de zilte kustlijn maandansen wil ik als dat kan dansen en genieten zal ik met het zwarte schaap het hoge groene gras mijn twijfelende bed in het gulzige…

De kunst is, zoals bij de torens van Escher waar de paradoxale onmogelijkheid van holle en bollende spiegels zelden of nooit grenst aan de realiteit van kunst in het algemeen een jengablok bovenop de toren van babel te leggen, zonder dat de architectuur der mikadotempel als bouwval gedoemd is ten onder te gaan in de dreiging…

Koester mij, beschut mij omarm mij met jouw aandacht .....jouw bloed wil mij .....huid op huid verwarmen Vrede in mij, jouw hand straalt van verre in mijn buik .....ik ben niet alleen .....geen dag, geen gedachte Jouw geestlichaam is met mij jouw hart volgt het mijne .....in verlangen .....in liefde Adem met mij en kom me gauw omhelzen…

Blauwe ochtendlucht ademt zonder grenzen meer stilte ontvangt licht Nu stilte in mij niet langer een schuilplaats is maar een landschap waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen. Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen. Geluiden die mij bereiken komen niet meer binnen als scherpte maar als open golven…

na het vonnis de hechtenis wezenlijk in arrest beslaglegging op lijf en leden in beweging gevangen na de twee minuten rust van John Cage de transformatie naar een aanhoudende stilte in het blauwe licht…

als jengablokjes op mijn hoofd gestapeld lagen vissen slapend in de middagzon het moment om tot mijzelf te komen vrolijk te vernaggelen veracht hoe mooi dat eruitzag in jouw ogen waarin het beeld van mij bollend gespiegeld ontiegelijk kunstzinnig op mij overkwam zoals we over kunst spraken kan het weleens gebeuren dat ik door ga…

Ik slaap, de stilte omarmt mij. De wereld ben ik, eenzaam en alleen. Mijn dromen zijn leeg zonder jou. Jou missen verlangt naar wat ik dichtbij mij weet in de stilte van de slaap, waarin ik verdrink. De dagen duren, duren steeds door. De mensenmassa verdampt zonder een sprankje hoop op weerklank, zonder hoop op weerzien, vaarwel. De duisternis…

heel wat water door de rivier langs de bomen aan de kant al dat gras aan de overzijde van de duimdikke dijken onbespreekbare bloemen de zon en de regenwolken als die nachten op de dagen van het donkerste naar licht door muren van bordkarton met verse verf aan kwasten verre sterren als verbeelding van de ordening van ruimte het gebied…

Ooit weet ik waarom ik het zeker weet over die stille bloei onder de boomschaduwen in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden psychiaters, dominees, critici, politici ze zijn voor mij te kil, te liefdeloos berekenend in het doorzagen van mijn dagelijkse geneugten in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden omdat door deftigheid zoete…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Wie ziet niet de blauwe lucht tussen de wolken of het zonlicht door zwaar wolkenveld. Wie hoort niet de zachte vogelzang boven zware stormvlagen of de traan van het geluk zacht vallend op blanke boezem. Wie herinnert zich niet de vreugde na somber verdriet vrijheid na verdrukking opluchting na gevaar. Alle goede tijden.…

Schemering sluit de dag af onder grijze wolken waar mensen, onbegrepen door domme tijdelijkheid dwaze schimmen van een stoute droom vertolken nuancering van gisteren vormt nieuw decor fraaie kleuren dansen op het innige refrein in schemerfantasieën willen ze teder lieven sierlijke vormen zorgen voor magische realiteit.…

Ik noem het daglicht Omdat ik weet van het donker Ik moet op de tast gaan Ik sta op de uitkijk Ik staar naar de horizon Ik lees de krant Over het aardse, het gerommel Gebarentaal van dieren in nood Over vogels die op de vlucht slaan Het heeft geen naam Ik noem het droogte, ik noem het hitte Ik noem het tijd op mijn horloge Ik noem het…

De boer kijkt uit over z'n land. Zijn koeien staan aan de kant van de sloot, zijn schapen staan op ’t droge te slapen. Ik kijk naar een aquarel met kleuren zonder smet van schilders kleurenpalet. De blauwe hemel verdwijnt in het licht van de zon, schijnt zo fel, dat alle kleur wegkwijnt. De boer keert terug naar zijn hoeve. Daar wacht…

Woorden uit een ver verleden, gesponnen als zachte zijde, dragen nog altijd de warmte van stemmen die niet meer spreken, maar niet verdwenen zijn. Zij rusten op perkament, verplaatst door handen, gedragen door inkt die zich voegt naar vele tongen. Soms helder, soms verdraaid, waar bedoeling wordt bezoedeld. Er zijn woorden die de geest…