Wantrouw de schrijver vertrouw het verhaal, ga met eigen pennen aan de haal. Schuldgevoel of zonde, zijn de overrijpe vruchten uit de boom van kennis. Als de hemel ons straft, hoeven we niet te lijden, wij verhoren zelf onze gebeden. Lotsbestemming is geen plaats, maar een manier van kijken naar de wereld. Ervaren is een naam…

Toekomst omhulde mijn gevoelens na een nacht van donder en vuurwerk werd ik door God verlaten wakker met een lege zolder in mijn hoofd zonlicht inspireerde me deze ochtend van sneeuw smolten oude gevoelens je laat me nooit alleen lijkt vaak voorgoed voor eeuwig bij me maar soms overwin ik je met wat simpele woorden kan ik je in dromen…

elitaire lul wat hang jij de koning uit je tilt jezelf boven de horizon je bent een wurm een parasiet je pretendeert wijsheid maar je ademt stront jongen van de gestampte pot doe toch gewoon alleen jezelf iets anders ben je niet…

Zij droomde mooiere dromen dan in dromen noodzakelijk was jij dichter bij haar dan in een zomerfilm in heimweejeugd verloren zij zag je ten onder gaan achter een horizon verdwijnen in droombeelden zonder graan hijskranen die zand verplaatsten ik zag je met illusies schijnen tegenwerpen, argumenten slijten begon geen woordloze discussie…

Een mooie droom op een verloren dag een zwarte bladzijde in een vergeten boek een loden voetstap in het drijfzand, en jij die altijd bij mij blijft ook als liefde overdrijft, de mens verlegen maakt in toekomst van zijn wanhoop.…

de takken knakken onder mijn voeten op weg naar de plek van onze lieve zoete het botsend licht beschijnt de naakt uitgebeelde stammen in hun stille dood de ziel van verre jaagt mij hijgend op terwijl een resterend geraamte de voeten kleurt met striemende schrammen de ouderdom geraakt haast uit het menselijk lood op weg naar…

uitbottend gesteente een vorm komt vrij onderweg in essentie…

wankel en wandel hier ben en daar ga ik tastbaar de sporen van wat daadwerkelijk was…

Er is bezwaarlijk nog iets van waarde ik lig op een wachten dag twee met weinig woorden iets zeggen is een kunst maar het laat geen indruk achter op mij dag drie ik lees het over duimrollend want het moet vloeien ergens moet er nog iets volgen anders strandt het in de vlakte en het moet ook wel een beetje van het Nederlands…

Er is zoiets als schoenen op tafel hoeden draagt men niet meer het blikken uit het raam de haag die steeds dichterbij komt het hoeft allemaal zo snel niet meer je ligt alles op te vouwen boeken, deuren, kleren het genezen van de ander en het spreken dat er steeds minder toe doet steeds gestager komt het opzetten gebonden aan een geloof…

grauwig staat hij daar de kassa telt zijn jaren hij is zo vreselijk moe al bijna eenenzestig hij doet niet meer aan Sint laat staan een Kerst vol sfeer al zijn illusies verdwenen in pakpapier voor klanten met gebogen droeve schouders zijn zijn dagen zonder vreugde week na week krijgt zijn vrouw hetzelfde bosje rode rozen…

het schrijven van een autobiografie is mij niet gegeven want mijn auto bevindt zich op onnavolgbare snelle wegen…

uitkristalliseren gerond geheel ieder aspect toevallend de eigen plaats…

Steeds minder word ik langs buiten het dunne een muur waar ik langs leef steeds meer kantlijnen het werkvlak het zwijgen alsof er een oude stiel is bewaker van een leeg bed op de rand met het sprekende hoeven geen lakens meer uitgedeeld…

ze heeft zich in het huis geplant omringd door stekken cartoons en orchideeën er wordt gegroeid zegt ze vastbesloten geeft nog eens het water rond het dak is de grens de muren de bakens ze heeft zich in een huis verplant en wortelt tussen de lakens…

neem mezelf eens op de schop graaf verder dan naar wie ik nu ben spit door tot wie ik werkelijk wil zijn eigenhandig leg ik mijn wezenlijke " ik " bloot want eens als ik sterf wil ik wel als mezelf doodgaan al is het met zwarte nagels…

Bravoure, van het onbekende, hemelsbreed als dans van de gordijnen of moest ik geloven van toen je wegging dat de vogels vlogen in de regen en was het geen revolver maar een zingende zaag ergens onder een verdoezeld matras de trieste regen buiten gaande om met het eerste woord te beginnen heb je uit mijn naam gevraagd te zingen met…

hij kijkt mij aan de grijsaard op zwart~wit met een donker aureool als ruggensteun en in de mond een kennelijk onregelmatig gebit zou ik dat zijn, die vraag daagt op in mijn denken de ogen neigen meer naar onbepaald staren of zijn er wellicht op uit weg van het heden te gebaren ja, ik ben het en zie mij meer naar binnen wenken…

benen lopen verder mijn tijd ver vooruit ogen kijken terug zien geen toekomst in verleden mijn mond valt open en woorden gaande weg mijn rest sterft stroom afwaarts na een volgende bui verteren naar ontstaan…

Tranen als dauwdruppels kussen de nieuwe morgen als ze nog slaapdronken het venster opent de zon zegt de maan welterusten die knipoogt vertrekt over de horizon naar daar waar mensen ook weer slapen gaan ze houdt de wacht de morgen glimlacht haar toe beloftevol de dag die op haar wacht de wind fluistert een zachte melodie als…