Even was er een witte wolk omkranst met zonnestralen die zweefde in het stille blauw over het heldere water velden met zonnebloemen waar jij altijd zo van hield. Daarin voelde ik jouw liefde, met de wind stuurde je me kracht die ik soms zo hard nodig had Moeder je bent me nog zo nabij.…

geluk geschonken als een sluier van liefde op mijn weg daar was eens…….. ik ging er aan voorbij op het heetst van mijn dagen achteloos spelend met onbelangrijkheid ja ik ging er aan voorbij liet het door mijn vingers glippen als zandkorrels die ik op het strand door mijn vingers liet glijden achteloos spelend in onbelangrijkheid te…

Jouw ogen waren vergezichten op een leven samen ergens, in een nog uit te vinden land en als ze lachten schreven ze puntgedichten over hoe wonderlijk die gedeelde toekomst er uit zag soms werden het regenbogen die al mijn woorden vatten in wel 1000 pixels kleur ze vulden de buiken van holle klinkers gaven de leestekens een paarse tint…

je weet van glas het breken van herfst de vrucht en luchten in rood van leven nemen en geven gebroken door dood je weet het licht dat er was dovend tot zwart…

Je bent weg, niet meer van mij. Wat ik ook zeg, je bent niet meer aan mijn zij. Je keert me de rug, zonder de pijn te verzachten. Je komt niet meer terug, laat mij wachten. Wachten op geluk, op rust, zonder druk, wachten tot dat jij me kust.…

zachtjes beweegt jouw borst waar ik mijn hoofd te luister had gelegd, op en neer jouw hart klopt als het mijne verwarmend aan elkander wrijft mijn hand over jouwe kussen warme lippen mijn hongerige lijf vol begeerte het smaakt naar meer…

ik wil dwalen in jouw bos bomen zien in stammen bladeren die losjes hangen verloren in de top lichte banen zon raken schaduwen op aarde spelen met het tere groen uit duizend lentejaren ik ga met jou het voorjaar kleuren in je blik de bosrand langs het land voor jou weer wijd geschikt je bent verlost van alles een vinger van mijn…

Ik vroeg je niets meer... mijn hart vertrapt en deed zo zeer. Wanneer ik je riep, hoorde ik jou roepen; boven mijn eigen stem uit. Telkens wanneer ik je riep overstemde je mij met jouw eigen eindelose verdriet. En ik, ...je zag en hoorde me niet. Hoe ik mijn best nog deed ondanks mijn eigen leed liet ik mijn opgeheven handen uiteindelijk verslapt…

Je lag daar als een vraagteken aan mijn zij je maanblanke huid een spandoek van verzet want liefde was geen lust, zei je geen lijfelijk libretto van uitslaand, uitheems vuur liefde was sudoku met zijn twee op de bank bij regenweer maar waarom dan,liefste lijkt je lichaam op een katern met woonideeën staat het te huur in de koopjeskrant…

Ik zag je huilend naast mijn eenzame bed, een dramtisch schouwspel neergezet. En toch, nog steeds, denk ik, waarom toen pas, toen ik mijn vleugels eindelijk zou spreiden toen ik geen enkele uitweg meer zag voor ons beiden dan uit elkaar te gaan en onze wegen te laten scheiden. Waarom overweldigde je mij toen pas...met witte lelie- bloemen. Gaf…

heb stenen geraapt op onbegaanbare paden om hun vorm en kleur ze spraken me aan warmden mijn hart met energie uit verleden ik kende de grond zocht leeftijd en naam uit de historie tot heden het verstaan van elkaar werd uit magie geboren zij spraken verloren woorden…

liefde gebaad in schoonheid gespiegeld in rust van gebalsemd maanlicht teder bedwelmt in welving van wolken zielsblij in omhelzingen van diep beminnen gloeiend in een vuur van betoverende warmte vol met muziek in de streelzee van adem verslindende melodieën wegzinkend tot diep in de nacht…

de heuvels waren rond en vriendelijk de beek al wat bejaard een trage stroom in lichtend zand cipressen aan de oeverkant ik vond je in de warme wind eenzaam tussen rank en druif jij zonnebloemde als een kind voorover in een lome wuif bloeide waar de tijd was stilgezet een open hart in zongebed…

Hoe goed het gaat en hoe fijn het is in de nacht jouw hand te voelen en hoe ik in het ontwaken de liefde in je ogen zie -wij verstaan elkaar- ik zie hoe het licht door mijn lege glas kerkraampjes projecteert op mijn witte muur Hoe goed het gaat...…

zilveren draden gesponnen uit liefde die mijn hart ontwarren uit verdriet en mijn hoofd te ruste draagt gouden blik tussen jouw wimpers die mijn tranen drogen als de zon en mijn leven weer kloppen laat saffieren pracht die mij doet zoeken naar de schoonheid van een vrouw en mijn nare gedachten verlaat diamanten kracht die mij verleidt…

ik wil bouwen geen ruïnes schonen op een al doorleefde plek een nieuwe stek daar verrijst mijn kathedraal zonder pilaar en heilige graal geen glas in lood en zwaar berookte muren vrijheid gaat weer eeuwig duren het zelfdragend dak wisselt steeds van blauw naar zwart met vage wolkconstructies de muren transparant uitgevoerd in seizoengroen…

hij is tachtig zij moet nog zes maanden hij raapt haar op als ze weer eens te snel is opgestaan maar zij kookt nog als een prinses ook al weet ze dat hij eigenlijk niets meer lust een perfect paar ze passen, bij elkaar…

liefde is hard liefde is sterk overwinnen is wat het doet liefde is meedogenloos liefde is meeleven een groot mysterie noem je dat liefde is onvoorwaardelijk liefde is water en vuur het is een gewonnen oorlog liefde is houden van liefde is toelaten genegenheid tonen is wat je doet En het mooiste is, liefde is voor ieder wils…

het is pijn een plekje dat er niet hoort te zijn soms weg door vergeten niet meer willen weten maar stralend terug op momenten van ontspanning en rust vangt mijn gedachten met een hand vol onbestemde angst pijn om te leven te moeten doen wat hoort in verwurging door het morele koord…

zag de herfst in haar ogen oplichtend in de lage zon haar schouders licht gebogen vingers stram en krom de zachte stem vertelt verhalen van hoe het vroeger was stofjes dansen in verdwalen vandaag komt er niet aan te pas zij oogst herinnering in vorm en kleur maar haar winter staat al voor de deur…