op dat plekje waar het gras nog groener is voel ik jouw gemis een zaailing groeide op tot jonge boom jouw onderstam entte een nieuwe kroon die jarenlang de vruchten van seizoenen gaf tot aan de plotselinge kap rond de stronk ontloken nieuwe loten uit jouw eigenheid jouw wortels gaven hen respijt ze hebben je gerooid maar waar…

kom, lief, kom in mijn zolderkamer daar waar de geur van onze liefde hangt het zorgeloze zonlicht door de schuine ramen sprakeloos de kroongetuige was waar stil de stoel wacht op jouw kleren het bed op onze nacht en ik bij jou gerust kon dromen kom, vlei je hoofd tussen mijn handen je dij tegen mijn vochtig haar zoek met je mond mijn…

ik ben bedreven in niks niet in mij niet in jou en ook niet in gedichten. dus help me, als je kan. en dan help ik jou weer. dank je wel.…

Onze ogen zien de zee, een blauwe zomerlucht, een zonovergoten strand, hier en daar een scheepje aan de verre einder Onze vingers voelen vingers, warmte en vertrouwen, stil sprekend met elkaar van een nieuw begin: Het is waar! Onze harten zingen plezier: eindelijk, dus toch! Verwondering maakte plaats voor onze…

in het lopen liet je me alleen een handvol vergezichten in lucht waaruit de zon verdween als ik mijn blikken richtte je stapte op omdat je mij niet langer koos je schaduw was een vage troost ik gaf je ziel je werd opnieuw geboren een blauwe bloem boven het koren ik lichtte op gaf jou mijn sluiers van plezier je boosheid vond…

in het puin zag hij de edelsteen hij was een kenner tenminste dat beweerde iedereen het afval dat hij onderzocht bleek van een bekende hij zag haar jong en niet verwend alsof iets haar voor hem bestemde ze leerden van elkaar de zon de wind en ook verdriet waarderen in het houden van vandaag verlangden ze ook morgen te proberen ze…

Weet ik, het klinkt steeds zo vertrouwd hoor ik het luister naar het heengaan van het treurlied onder regen valt een leven te verlaten het is nog niet te laat, toe droom op een ander verlaten eiland in een wildvreemde stad waar treinen niet meer rijden waar nergens een weg toe leidt begint een betekenis te gloren het is nog niet te vroeg…

ze braken mijn vleugels vertraagden mijn vlucht zijn jaloers op mijn kleuren moet ik uit de lucht mag ik niet meer vliegen of alleen in het dal geen helling thermieken wordt het net nu mijn val we vlogen ooit vrij en dolden de zon vergaten de bloemen jij speelde met mij vleugels die tipten in fladderend gaan ogen die blikten in…

Dagen worden langer uit verlangen waar ook sterven steeds meer nadert ondanks de lach en het plezier klanken van Vivaldi met verf van Vermeer geschilderd. Het palet des levens kent naast kleuren ook zwart en wit. Begrijpen van het leven volstaat niet altijd meer ook omdat liefde verder reikt dan eigen wil en wederzijds respect…

een flard gesprek en uit een open raam verwaait de jazz een trompet geeft nog wat weemoed aan de bas dreunt huizen verder weg en uitgelopen teer verhindert het verkeer zijn snelheid uit te razen de lucht is zwaar van zomer en geel stof de bomen stuiven luizen lekken vocht dat plakt op autoruiten voel de hitte zinderen er spelen…

verwacht je als de zon in Afrika, als de storm in mijn droom.…

"Alles is liefde" wijl de roddelmachines in het dorp schande en leugens over haar en haar familie rond bazuinden en verspreidden spraken haar ogen zei haar lichaam voor hem de ware taal zeggend ik heb mezelf voor jou bewaard hij was de enige die in haar geloofde glas helder als kristal fonkelde hun liefde voor elkaar…

ik heb een paradijs gedroomd jij was de hel ontstegen we zochten heel voorzichtig in elkaar naar nieuwe wegen het groeide in ons allebei gaf zonlicht aan de dagen maakte teksten in ons vrij door blikken vol met vragen we gaven schoonheid aan elkaar in het versieren van de uren de fundamenten waren klaar alleen het mocht niet langer duren…

Een eilandje van nat stolt de afdruk van jouw gang. Een elastiekje even verder laat na je tooi te tomen Zusterdruppeltjes heb jij gedept, je lokken los gelaten Met als achteloze groet het water van je voet en een bandje dat niet knelt Zo zijn wij samen.…

baardhaartjes zijn welkom. kleuren omringen mijn geest in nevelparels en je gezicht spreekt een Kandinsky dat roze vlekken over mij uitstrijkt. ik wil oprecht goud zijn, als je kan doordringen met pastel en mij erna in een geeloranje gloed streelt, laat ons dan samen baden in het pure karmijn. het liefst in een hechte cirkel.…

zag de cirkel kleiner worden behoedzaam in het omgaan met elkaar de buitenwereld werd al slechter ze ontweken vaker de agressie daar op erf en huis heerste nog vrede maar in hun lach en ogen kwam steeds meer verleden toen hij haar ontviel heeft zij de kring gesloten was terug bij hem voordat de dood haar ogen had gebroken…

je bereed in storm gekleed de donkerste wolken op je vurigste paard mende het lichten van talloze bliksems joeg op de donder in ontladende vaart zweepte de wind tot orkanische kracht zonde door buien met regenboogpracht jij magistraalde elementen tot vuur ontharnaste naakt het puur van natuur…

Ogen opslaan met een warm gezicht, van vroege zon en zaligheid in het felle licht, tramrails gillen zelfs door gesloten ramen, de wekker is, zoals altijd, veel te vroeg, wat de nacht ons gaf daarvoor behoeven we ons niet te schamen, om op de langste dag en in de kortste nacht onze zin bepalen is dan genoeg, en te weten met de zomer voor de…

Weer tot water geworden En de druppels aan de neus gehangen Heb ik haar gezien, zien staan, zien lopen. Mijn mond viel open. Stromen regen aan mijn voeten. Natte sokken in schoenen nat. Haar gympen klikte niet Klakte niet. Liep ze daar. De teksten van liedjes In mijn hoofd gefloten. Als lava van een vulkaan Aan haar gegeven. Heel…

jouw hart voor mij opengesteld een museum van rood waarin ik kan rondwandelen, prachtig als de schilderijen van Rodin, waar jij in verholen zit waar 'k kan fluisteren tegen jou en jij jouw gloeiende woorden over mij heen kan leggen, prachtig als goudslingers, waarin ik kan lachen en schuilen tot de dood.-…