Een streelse wind verbindt richting avondse zwoelheid. Handen weten waar wensen willen zijn Hoe liefde voelt, Als harten smelten, Samen adem zijn. Hoe water juicht, Als regen valt, Meer van overvloed. Gek Mysterie Boem Een schemerlicht maakt…

Jij zegt jij ziet mij graag mijn stille jarenlange vriend, maar jij vindt de smalle weg niet die ik ben. Jij zegt jij ziet mij graag mijn vroege dageraad, maar jij houdt mij vast bij jou totdat ik haast herinnering ben. Jij zegt jij ziet mij graag mijn sprankelende passiebloem, toch weegt jouw vlinder zoveel zwaarder dan de mijne.…

Wat ik je zeggen wil zie je in mijn ogen Kijk maar goed naar mij dan zie je vanzelf wel wat ik bedoel Wat ik van jou wil horen zeg ik niet in woorden Maar wat ik van jou wil weten vraag ik je met mijn mond Wat ik je wil vragen vraag ik je in een kus en met mijn vingertoppen Want wat ik je wil vragen: Blijf alsjeblieft bij mij.…

Betover mij verover mij Met de kleur van de sleur op je gezicht en een aanwezige schaduw dag en nacht lig ik naast je en denk betover mij verover mij maak mijn hoofd licht streel me lief en zacht je lijkt tevreden, maar dat is schone schijn aan het kloppen van je slapen zie ik dat je niet kunt slapen, er is iets stuk betover mij verover…

ik heb je niet geofferd op het altaar van je geest het koele rooddooraderd marmer witte slechts wat is geweest geen bazuinen op het orgel de beeldenstorm voorbij in gebrandschilderde ramen kleurt valse zon bij voorkeur stukjes jij ik ben gegaan zonder graf of steen het sterrenkoor zingt volle borst voor jou alleen…

ik steel mijn bloemen hoger op de wind kleur uitbundig lijnend de lange kelken verfijnend geur passie langs het bed waarop de nectar is gelegd want zon zal snel je vleugels openen in eerste vlucht op warme wind ik wil dat je me vindt jij bent het enig welkom vlinderkind…

de vormeloze stenen die mijn zwijgen dragen rusten in een kloostermuur als engelen rond de ziel beschermen zij de stilte nadat mijn stem van een donker geruis beviel er is ook liefde die warmte wil bewaren hierdoor behoeven alleen mijn handen de eenvoud te verklaren…

Subtiele bewegingen over de zin van het verborgene ontstegen aan het aardse gewoel een Daphne in ballingschap verlicht de sombere valleien. Zij schildert met penselen van de eeuwige kleuren op het palet van God. Uit haar handen stroomt de balsem voor de kinderharten zij weert de angst uit schaduwen met dunne lijnen zoals orakels doen…

ze lagen op een rij de stenen van mijn leven heb ze geraapt zodat zij mij hun krachten konden geven de vorm was te polijsten maar hun kleur zal eigen blijven de rij heeft zich gesloten en de jaren teruggefloten zij rusten nu op mij…

de bloemen in je ogen was ik even kwijt de felle zon scheen ze te doven er dauwde iets van spijt zonder woorden zijn we naar de zee gegaan de koelte van de golven heeft ons goed gedaan de bloemen in je ogen bloeiden weer het blauw van schelpen op het strand…

heb je alles gezien mijn blik gebroken gekeken met mijn ogen jouw prille groen de hellingen met puin mijn bloemen gaan verdrogen ik hak je trekken uit basalt en rond je hart in steen ik snoei je wortels en je aast het polderland waar jeugd verloederde in pesterij en jij de klappen kreeg niemand je bemoederde je eigen weg ben…

Er is een lopend vuur dat in mij schuil gaat zonder angst het vervolgt de gang van mijn leven die ik ooit verkoos de woorden die nodig lijken berusten op een spel zoekend naar ritme en cadans wat mijn hart niet bezit. Niets is mooier dan het lijkt en brandt beter dan een kaars de vlam die wakkert behoudt mijn betere levenshoop zij is een onverwachte…

Je bent echt mooi Vrolijkheid springt uit de bronnen van je ogen terwijl zonnestralen in vlechten om je oren dartelen. Je bent echt mooi De gratie van je handen stuwt de woorden die roekeloos van je lippen springen de wereld in. Je bent echt mooi Je jongleert met sterren hinkelt over oceanen kust de wolken en danst op het touw…

tocht vocht zich van buiten naar binnen verkilde de sfeer van stappen die kwamen verstilde het moment van ontmoeten in ogen lichtgrijs blonk het ijs van begroeten zonder hand al die jaren ik kon me de illusie besparen van het nieuwe beginnen het tochtte nu ook ijskoud van binnen…

En jij wist al, dat die passie in zijn ravenhart lag bij ieder woord dat hij schilderde voor jou en jou en jou alleen dat mag je nooit vergeten hij kan er niets aan doen dat hij zo is en zal blijven zijn en voor de ravenliefde is geboren maar je mag zijn witte ravenhart plunderen als een zeepiraat als de gewone man op straat je mag…

ik heb alles uitgedaan en weggesmeten kaal ben ik mezelf gebleven heb me toen aan jou gegeven adam zonder slang jij bent mijn paradijs ik woon je uit tot al je grijs verdwenen is je handen weer met kleuren spelen en in je mond de appelsmaak vervliegt ik laat je voor de laatste keren komen heftiger dan in je stoutste dromen ja ik…

een zoektocht werd het naar duizend woorden die niet komen wilden naar wat ik zeggen wou ieder woord bleef stokken opgesloten in mijn hoofd verwerden geen gedichten noch wat uitte mijn gevoel nu de levenstijd verwijlde mijn zoektocht ook teneinde bracht mij terug de woorden waarmee ik eerstens was bevlogen ‘ik hou van jou’…

. ik leef in de baarmoeder van de zachte dood adem het sterven in onderweg naar haar maar al verwacht zij de zwarte madonna mij in haar vruchtbare schoot en ben ik aldoor op zoek naar mijn zoetste min het levend gemis blijft de baar verborgen in hoop geeft het leegte zin .…

er is geen drempel meer in het licht van ogen komen de herinneringen weer een spel begon het straaltje zon raakte hem aan en strandde in de warmte van zijn handen hij deed verbaasd en lachte over je gedachten jij deed precies wat hij verwachtte voor jou was spel de werkelijkheid zijn woorden speelden met gevoelens zijn vingers prikten…

brandend als een kaars wacht ik op de liefde van een kerel met pit om samen ineen te smelten…